สมการของลอนดอน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เมื่อวัตถุอยู่ต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤตนำยวดยิ่ง สนามแม่เหล็กภายในวัตถุจะถูกสลายด้วยปรากฏการณ์ไมส์เนอร์ สมการของลอนดอนใช้อธิบายปรากฏการณ์นี้

สมการของลอนดอน พัฒนาโดยพี่น้อง ฟริตซ์และไฮนซ์ ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1935 เกี่ยวข้องกับเรื่องกระแสไฟฟ้าในสนามแม่เหล็กไฟฟ้าภายในหรือรอบ ๆ ตัวนำยวดยิ่ง กล่าวกันว่าสมการนี้เป็นคำอธิบายปรากฏการณ์สภาพนำยวดยิ่งที่ง่ายที่สุด และสามารถอธิบายปรากฏการณ์ไมส์เนอร์ได้[1]

สมการ:

2 B= B/ λL2 ) และ ∇2 J= J/ λL 2 ....... (1)

โดย λL เป็นค่าคงตัวไดๆ ที่ต่อมาถูกเรียกว่าความลึกซาบซึมได้ของลอนดอน (London penetration depth) เป็นตัวแปรแบบ Phenomenological parameter การหาคำตอบจากสมการ (1) จะขึ้นกับลักษณะรูปร่างและเงื่อนไขขอบเขตของปัญหาที่สนใจ แต่อย่างไรก็ตามคำตอบจะอยู่รูป B =B_0 e(-x/ λL) เมื่อพิจารณาระยะทางตามแกน x แสดงว่าสนามแม่เหล็กสามารถทะลุเข้าไปในเนื้อตัวนำยวดยิ่งได้ λL หน่วย จึงจะมีค่าสนามแม่เหล็ก (B) ลดลงเหลือเป็น B/e โดย e = 2.718

อ้างอิง[แก้]

  1. Meissner, W.; R. Ochsenfeld (1933). "Ein neuer Effekt bei Eintritt der Supraleitfähigkeit". Naturwissenschaften 21 (44): 787. Bibcode:1933NW.....21..787M. doi:10.1007/BF01504252. 
  • London F .,and London H., Z.Phys. 96,259(1935). ;London F .,and London H.,Proc.Roy.Soc.(London),A147,71(1935).