สนธิสัญญาราปัลโล (ค.ศ. 1922)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

พิกัดภูมิศาสตร์: 44°20′10″N 9°13′10″E / 44.33611°N 9.21944°E / 44.33611; 9.21944

สนธิสัญญาราปัลโล
Bundesarchiv Bild 183-R14433, Vertrag von Rapallo.jpg
ประเภทสนธิสัญญาทวิภาคี
วันลงนาม16 เมษายน ค.ศ. 1922 (1922-04-16)
ที่ลงนามราปัลโล อิตาลี
ผู้ลงนามแรกเริ่ม เยอรมนี
 สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย
ผู้ให้สัตยาบันเยอรมนี
สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย

สนธิสัญญาราปัลโล (อังกฤษ: Treaty of Rapallo) เป็นข้อตกลงที่ลงนามเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1922 ระหว่างสาธารณรัฐไวมาร์และสหภาพโซเวียต ที่ซึ่งทั้งสองประเทศได้ยุติการอ้างสิทธิในดินแดนและข้อเรียกร้องทางการเงินจากสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์และสงครามโลกครั้งที่หนึ่งต่อกันและกัน

รัฐบาลของทั้งสองประเทศยังได้ตกลงที่จะปรับความสัมพันธ์ทางการทูตให้เข้าสู่ระดับปกติและ "ให้ร่วมมือด้วยจิตวิญญาณแห่งความปรารถนาดีเพื่อตอบสนองความต้องการทางเศรษฐกิจของกันและกัน"

สนธิสัญญาดังกล่าวเป็นผลพวงมาจากการประชุมเจนัวที่ทั้งเยอรมนีและสหภาพโซเวียตต่างก็เข้าร่วม ซึ่งฝรั่งเศสเรียกร้องให้สหภาพโซเวียตรับภาระหนี้สินที่ก่อไว้ในช่วงก่อนสงครามโดยจักรวรรดิรัสเซีย และได้เรียกร้องให้เยอรมนีชำระค่าปฏิกรรมสงครามให้แก่สหภาพโซเวียตโดยทันที ส่งผลให้คณะผู้แทนจากเยอรมนีและสหภาพโซเวียตถอนตัวออกมาจากการประชุมและพบปะกันอย่างเงียบ ๆ ที่เมืองราปัลโลในอิตาลี ทั้งนี้สนธิสัญญาดังกล่าวประกอบด้วยคณะผู้เจรจาจากสองฝ่ายนำโดยรัฐมนตรีต่างประเทศของรัสเซีย เกโอร์กี ชิเช-ริน และรัฐมนตรีต่างประเทศของเยอรมนี วัลเทอร์ ราทเนา และได้มีการแลกสัตยาบันแก่กันในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1923 ณ กรุงเบอร์ลิน ต่อมาสนธิสัญญาดังกล่าวถูกลงนามจากทั้งสองฝ่ายในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1923 ณ โรงแรมอิมเปรีอาเล เมืองซันตามาร์เกอรีตาลีกูเร (ในราปัลโล) และถูกบันทึกในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาตชาติ (League of Nations Treaty Series) ในวันเดียวกัน[1] และแม้ว่าสนธิสัญญาดังกล่าวจะไม่ครอบคลุมถึงประเด็นความร่วมมือด้านทางทหาร แต่ทั้งสองฝ่ายก็ได้ริเริ่มความร่วมมือทางการทหารอย่างลับ ๆ ในเวลาต่อมา[2]

ต่อมาทั้งสองฝ่ายได้บรรลุข้อตกลงเพิ่มเติมระหว่างกันและลงนาม ในวันที่ 5 พฤศจิกายน ณ กรุงเบอร์ลิน เพื่อขยายขอบเขตของสนธิสัญญาให้ครอบคลุมถึงความสัมพันธ์ระหว่างเยอรมนีกับประเทศที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตอันได้แก่ ยูเครน เบลารุส อาร์เมเนีย จอร์เจีย อาร์เซอร์ไบจาน และสาธารณรัฐตะวันออกไกล ซึ่งได้มีการแลกเปลี่ยนสัตยาบันกันในกรุงเบอร์ลินเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1923 และถูกบันทึกในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาติชาติเมื่อวันที่ 18 กรกฏาคม ค.ศ. 1924

อนึ่ง ข้อตกลงในสนธิสัญญานี้ยังถูกเน้นย้ำอีกครั้งในสนธิสัญญาเบอร์ลินปี ค.ศ. 1926 อีกด้วย

อ้างอิง[แก้]

  1. League of Nations Treaty Series, vol. 19, pp. 248-252.
  2. Gordon H. Mueller, "Rapallo Reexamined: A New Look at Germany's Secret Military Collaboration with Russia in 1922," Military Affairs (1976) 40#3 pp 109-117 in JSTOR

ข้อมูล[แก้]

อ่านเพิ่ม[แก้]

  • Dyck, Harvey Leonard. Weimar Germany & Soviet Russia 1926–1933 (1966)
  • Fink, Carol, Axel Frohn, and Jurgen Heideking, eds. Genoa, Rapallo, and European Reconstruction in 1922 Cambridge University Press. 1991.
  • Fink, Carol. The Genoa Conference: European Diplomacy, 1921–1922 (U of North Carolina Press, 1984)
  • Fischer, Louis. Russia's Road from Peace to War: Soviet Foreign Relations, 1917-1941 (1969). online
  • Himmer, Robert. "Rathenau, Russia, and Rapallo." Central European History (1976) 9#2 pp 146–183.
  • Kennan, George F. Russia and the West under Lenin and Stalin (1961) pp 208–223. online
  • Kochan, Lionel. "The Russian Road to Rapallo". Soviet Studies, Vol. 2, No. 2 (October 1950), pp. 109–122.
  • Lee, Marshall and Wolfgang Michalka. German Foreign Policy 1917–1933: Continuity or Break?. (Berg, St.Martin's Press 1987)
  • Mueller, Gordon H. "Rapallo Reexamined: a new look at Germany's secret military collaboration with Russia in 1922." Military Affairs 40#3 (1976): 109–117. in JSTOR
  • Rosenbaum, Kurt. Community of Fate: German-Soviet Diplomatic Relations 1922–1928 (Syracuse UP, 1965). online, with full bibliography
  • Salzmann, Stephanie. Great Britain, Germany, and the Soviet Union: Rapallo and After, 1922–1934 (Boydell & Brewer, 2003).