สถาปัตยกรรมโมกุล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
มัสยิดแบดชาฮิเป็นสิ่งก่อสร้างสถาปัตยกรรมโมกุลที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

สถาปัตยกรรมโมกุล (Mughal Architecture) เป็นรูปแบบหนึ่งของสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม (Indo-Islamic architecture) ซึ่งพัฒนาขึ้นในสมัยโมกุล ราวคริสต์ศตวรรศที่ 16 ถึง 18 ซึ่งมีอาณาเขตในบริเวณอนุทวีปอินเดีย สถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของจักรวรรดิก่อน ๆ ในอินเดีย เช่น สถาปัตยกรรมอิสลาม สถาปัตยกรรมเปอร์เซีย สถาปัตยกรรมตุรกี และ สถาปัตยกรรมอินเดีย ลักษณะสำคัญคือโดมทรงบัลบัสขนาดใหญ่ หอมินาเรตที่ขอบบาง โถงขนาดมหึมา ทางเข้าที่เป็นหลังคาทรงโค้ง และการตกแต่งที่วิจิตร

จักรวรรดิโมกุลสถาปนาขึ้นหลังชัยชนะของจักรพรรดิบาบูร์ ในปี 1526 ขณะครองราชย์ พระองค์ทรงสนพระทัยในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ ซึ่งส่วนมากถูกทำลายลงไปแล้ว ต่อมาในรัชสมัยของจักรพรรดิอัคบาร์ เป็นยุคที่มีการพัฒนาและสร้างสิ่งก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลอย่างรวดเร็วและมีจำนวนมาก ผลงานชิ้นสำคัญ เช่น ป้อมอัครา เมืองในป้อมปราการ "ฟเตหปุระสีกรี" และป้อมปราการของเมือง "Buland Darwaza" และในรัชสมัยของจักรพรรดิชะฮันคีร์มีดำริสร้าง สวนชาลิมาร์ (กัศมีร์)

จุดสูงสุดของสถาปัตยกรรมโมกุลคือรัชสมัยของจักรพรรดิชาห์ชะฮัน ผู้ดำริสร้างทัชมาฮาล[1] ป้อมแดง มัสยิดจามา สวน สวนชาลิมาร์ (ลาฮอร์) หลังพระองค์สิ้นพระชนม์ จักรวรรดิได้เสื่อมถอยลงพร้อมกับสถาปัตยกรรมโมกุล

ระเบียงภาพ[แก้]

ผลงานชิ้นสำคัญ[2] ได้แก่

อ้างอิง[แก้]

  1. Centre, UNESCO World Heritage. "Taj Mahal". UNESCO World Heritage Centre (in อังกฤษ). Archived from the original on 2019-02-01. สืบค้นเมื่อ 2018-12-31.
  2. https://historylists.org/architecture/7-finest-examples-of-mughal-architecture.html