สงครามไดเวียด-ล้านช้าง (พ.ศ. 2022–2027)
| สงครามไดเวียด-ล้านช้าง (พ.ศ. 2022–2027) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
 แผนที่ไดเวียด (สีชมพูเข้ม) และล้านช้าง (สีเขียวเข้ม) | |||||||
| |||||||
| คู่สงคราม | |||||||
| ไดเวียด |
ล้านช้าง ล้านนา เมืองพวน รัฐฉาน | ||||||
| ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ | |||||||
|
จักรพรรดิเล ทั้ญ ตง เล ถ่อ หวึก จิ่ง กง ล่อ เล ดิง เงิน เล หล่ง เล เนียม |
พระเจ้าไชยจักรพรรดิแผ่นแผ้ว เจ้าแท่นคำ พระเจ้าติโลกราช ท้าวขาก่าน | ||||||
| กำลัง | |||||||
| 300,000[1][2] | 200,000[3] | ||||||
| ความสูญเสีย | |||||||
| ไม่ทราบ | ไม่ทราบ | ||||||
สงครามไดเวียด-ล้านช้าง (พ.ศ. 2022–2027) หรือ สงครามช้างเผือก[4] เป็นความขัดแย้งทางทหารที่เกิดขึ้นจากการที่จักรวรรดิไดเวียดของเวียดนามเข้ารุกรานอาณาจักรล้านช้างของลาว การรุกรานของไดเวียดครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการขยายอำนาจของจักรพรรดิเล ทั้ญ ตง ซึ่งก่อนหน้านั้นได้เข้าพิชิตอาณาจักรจามปาในปี พ.ศ. 2014 ความขัดแย้งนี้ลุกลามกลายเป็นสงครามขนาดใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับชาวไตจากสิบสองจุไทย ตลอดจนชนชาติไตบริเวณลุ่มแม่น้ำโขงจากอาณาจักรล้านนา อาณาจักรหอคำเชียงรุ่ง ไปจนถึงเมืองต่าง ๆ ตามลุ่มแม่น้ำอิรวดีตอนบน[5] สงครามนี้กินระยะเวลาราว 5 ปี และขยายตัวจนเป็นภัยคุกคามต่อพรมแดนตอนใต้ของมณฑลยูนนานเป็นเหตุให้ความกังวลต่อราชวงศ์หมิงของจีน[5] โดยอาวุธปืนในยุคแรก ๆ มีบทบาทสำคัญในการทำสงครามครั้งนี้ ซึ่งช่วยให้ไดเวียดสามารถรุกรานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในช่วงต้นของสงคราม ไดเวียดประสบความสำเร็จในการยึดเมืองหลวงของล้านช้างที่หลวงพระบาง และทำลายเชียงขวางของเมืองพวนได้ แต่ท้ายที่สุดสงครามจบลงด้วยชัยชนะเชิงยุทธศาสตร์ของล้านช้างโดยได้รับความช่วยเหลือจากล้านนาและราชวงศ์หมิง[6][4][7] ซึ่งสามารถบีบให้เวียดนามต้องถอนทัพออกไปได้
ท้ายที่สุด สงครามได้นำไปสู่ความสัมพันธ์ทางการเมืองและเศรษฐกิจที่ใกล้ชิดยิ่งขึ้นระหว่างล้านนา ล้านช้าง และจีนสมัยราชวงศ์หมิง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การขยายตัวทางการเมืองและเศรษฐกิจของล้านนาซึ่งจะเข้าสู่ยุคทองหลังจากช่วงนี้[8]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Li (2010), p. 89.
- ↑ Whitmore (2004), p. 125.
- ↑ Viravong (1964p), pp. 44–46.
- 1 2 Stuart-Fox, Martin (1998). The Lao Kingdom of Lan Xang: Rise and Decline. White Lotus Press. ISBN 974-8434-33-8.
- 1 2 Whitmore, John K. (2004). "The Two Great Campaigns of the Hong-Duc Era (1470–97) in Dai Viet". South East Asia Research. 12: 130–133.
- ↑ Wyatt, David K.; Wichienkeeo, Aroonrut, บ.ก. (1998). The Chiang Mai Chronicle. Silkworm Books. ISBN 974-7100-62-2.
- ↑ Wade, Geoff. "Southeast Asia in the Ming Shi-lu: an open access resource". Asia Research Institute and the Singapore E-Press, National University of Singapore. สืบค้นเมื่อ 22 January 2019.
- ↑ Grabowsky, Volker (2010). "The Northern Tai Polity of Lan Na". ใน Wade, Geoff; Sun, Laichen (บ.ก.). Southeast Asia in the Fifteenth Century: The China Factor. Hong Kong: Hong Kong University Press. ISBN 978-988-8028-48-1.