สงครามทางอากาศ
สงครามทางอากาศ (อังกฤษ: Aerial warfare) หมายถึงการใช้อากาศยานทหารหรืออุปกรณ์บินได้อย่างอื่นในการสงคราม ปฏิบัติการสงครามทางอากาศได้แก่ การใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดโจมตีใส้สิ่งปลูกสร้างของข้าศึก หรือที่ตั้งกองกำลังข้าศึกหรือเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ การต่อสู้ของเครื่องบินขับไล่เพื่อครองน่านฟ้า การที่เครื่องบินโจมตีที่ให้การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิดต่อเป้าหมายภาคพื้นดิน การที่อากาศยานนาวีทำปฏิบัติการโจมตีทางทะเลและบริเวณชายฝั่ง การที่เฮลิคอปเตอร์และอากาศยานอื่นทำการลำเลียงหน่วยพลร่มสู่พื้นที่เป้าหมาย การใช้อากาศยานเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศเพื่อขยายระยะเวลาหรือพิสัยปฏิบัติการ และการใช้เครื่องบินลำเลียงทำการขนส่งสัมภาระและกำลังพล
สงครามทางอากาศยุคใหม่ประกอบด้วยหลายองค์ประกอบ ได้แก่ การโจมตีทางอากาศ (Air Strike) การครองอากาศ (Air Superiority) การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด (Close Air Support) และการลาดตระเวนทางอากาศ (Aerial Reconnaissance) อากาศยานรบสมัยใหม่เช่น F-35 และ Su-57 ใช้เทคโนโลยีสเตลธ์เพื่อลดการถูกตรวจจับโดยเรดาร์ ขณะเดียวกัน โดรนและปัญญาประดิษฐ์ก็มีบทบาทมากขึ้นตามลำดับในการทำสงคราม[1]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ See John Andreas Olsen, ed., A History of Air Warfare (2010) for global coverage since 1900.
ดูเพิ่ม
[แก้]- สงครามต่อต้านอากาศยาน (Anti-aircraft warfare)
- การรบอากาศ (Air Combat)
- กำลังทางอากาศ (Airpower)