ศักดิ์ศรี
ศักดิ์ศรี คือ สิทธิของบุคคลที่จะได้รับการยกย่องและเคารพในคุณค่าของตนเอง และได้รับการปฏิบัติอย่างมีจริยธรรม ในบริบทนี้ ศักดิ์ศรีมีความสำคัญในด้านศีลธรรม จริยธรรม กฎหมาย และการเมือง ในฐานะที่เป็นส่วนขยายของแนวคิดสิทธิโดยกำเนิดที่ไม่อาจโอนถ่ายได้ในยุคเรืองปัญญา คำนี้ยังอาจใช้เพื่ออธิบายพฤติกรรมส่วนบุคคล เช่น "การประพฤติตนอย่างมีศักดิ์ศรี"
เนื้อหาของศักดิ์ศรีในปัจจุบันมาจากปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1948 ซึ่งสรุปได้ในหลักการที่ว่ามนุษย์ทุกคนมีสิทธิในศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ในมาตรา 1 ระบุว่า "มนุษย์ทุกคนเกิดมาอย่างอิสระและเสมอภาคกันในศักดิ์ศรีและสิทธิ พวกเขามีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยจิตวิญญาณแห่งความเป็นพี่น้อง"[1] การอ้างอิงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์กลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้นในรัฐธรรมนูญและกฎบัตรสิทธิมนุษยชนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง อันเป็นผลสืบเนื่องมาจากความโหดร้ายของนาซีและฟาสซิสต์[2]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Universal Declaration of Human Rights".
- ↑ Waldron, Jeremy (2025), "Human Dignity", ใน King, Jeff; Bellamy, Richard (บ.ก.), The Cambridge Handbook of Constitutional Theory, Cambridge University Press, น. 23–37, doi:10.1017/9781108868143.004, ISBN 978-1-108-49131-0
 | บทความมานุษยวิทยานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล |