วิลเลียม เพ็ตติ เอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์น
มาร์ควิสแห่งแลนส์ดาวน์ | |
|---|---|
 ภาพเหมือน โดยณ็อง-โลร็อง มอสนิเยร์ วาดเมื่อ ค.ศ. 1791 | |
| นายกรัฐมนตรีบริเตนใหญ่ คนที่ 12 | |
| ดำรงตำแหน่ง 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1782 – 26 มีนาคม ค.ศ.1783 (265 วัน) | |
| กษัตริย์ | สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 |
| ก่อนหน้า | มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม |
| ถัดไป | ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ |
| ผู้นำในสภาขุนนาง | |
| ดำรงตำแหน่ง 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1782 – 2 เมษายน ค.ศ. 1783 | |
| นายกรัฐมนตรี | ตนเอง |
| ก่อนหน้า | มาร์ควิสแห่งร็อกกิงแฮม |
| ถัดไป | ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย | |
| ดำรงตำแหน่ง 27 มีนาคม ค.ศ. 1782 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1782 | |
| นายกรัฐมนตรี |
|
| ก่อนหน้า | เอิร์ลแห่งฮิลส์เบอร์โร (ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงใต้) |
| ถัดไป | ทอมัส ทาวน์เซน |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงใต้ | |
| ดำรงตำแหน่ง 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1766 – 20 ตุลาคม ค.ศ. 1768 | |
| นายกรัฐมนตรี | |
| ก่อนหน้า | ดยุกแห่งริชมอนด์ |
| ถัดไป | ไวเคานต์เวย์เมาท์ |
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |
| เกิด | 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1737 ดับลิน ราชอาณาจักรไอร์แลนด์ |
| เสียชีวิต | 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1805 (68 ปี) เวสต์มินสเตอร์ อังกฤษ สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ |
| ที่ไว้ศพ | สุสานโบสถ์ออลเซนต์ส ไฮวิคัมบ์ ประเทศอังกฤษ |
| พรรคการเมือง | วิก |
| คู่สมรส |
|
| บุตร | 3 คน |
| บุพการี | |
| ศิษย์เก่า | วิทยาลัยไครสต์เชิร์ช ออกซฟอร์ด |
| ลายมือชื่อ | .png){kind=small} |
| ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง | |
| รับใช้ |  บริเตนใหญ่ |
| สังกัด | กองทัพบกบริติช |
| ยศ | พลเอก |
| ผ่านศึก | สงครามเจ็ดปี |
วิลเลียม เพ็ตติ เอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์น (อังกฤษ: William Petty, 2nd Earl of Shelburne, 2 พฤษภาคม 1737 – 7 พฤษภาคม 1805) เป็นรัฐบุรุษชาวแองโกล–ไอริชจากพรรควิก ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยคนแรกในปี 1782 และต่อมาเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 12 ในช่วงปี 1782–1783 ซึ่งตรงกับช่วงท้าย ๆ ของสงครามประกาศอิสรภาพอเมริกา เขาประสบความสำเร็จในการรักษาสันติภาพกับอเมริกา และความสำเร็จนี้ยังคงเป็นมรดกที่โดดเด่นที่สุดของเขา[1]
ลอร์ดเชลเบิร์นเกิดในดับลินและใช้ชีวิตช่วงวัยเด็กในไอร์แลนด์ หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด เขารับราชการเป็นทหารในกองทัพอังกฤษในช่วงสงครามเจ็ดปี เพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับวีรกรรมอันกล้าหาญในยุทธการที่คลอสเตอร์แคมเปน เพ็ตติได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชองครักษ์ของพระเจ้าจอร์จที่ 3 เขาผันตัวเข้าสู่วงการการเมือง และดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี 1760 เมื่อพ่อของเขาเสียชีวิตในปี 1761 เขาได้รับสืบทอดตำแหน่งเป็นเอิร์ลที่ 2 แห่งเชลเบิร์นและได้เข้าร่วมประชุมในสภาขุนนาง
ในปี 1766 เชลเบิร์นได้รับแต่งตั้งเป็น Southern Secretary (เทียบได้กับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในปัจจุบัน) เขาดำรงตำแหน่งนี้อยู่เป็นเวลา 2 ปี เขาออกจากตำแหน่งระหว่างวิกฤตการณ์คอร์ซิกาและเข้าร่วมฝ่ายค้าน หลังจาก รัฐบาลนอร์ท ที่นำโดยเฟรเดอริก นอร์ทล่มสลาย เอิร์ลเชลเบิร์นเข้าร่วมรัฐบาลใหม่ภายใต้การนำของลอร์ดร็อกกิงแฮม เขาได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี 1782 หลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของร็อกกิงแฮม ขณะที่สงครามอเมริกายังคงดำเนินอยู่
เขาสูญเสียอำนาจและอิทธิพลหลังพ้นจากตำแหน่งเมื่ออายุ 45 ปีในปี 1783 เชลเบิร์นรู้สึกเสียใจที่อาชีพของเขาพังทลาย แม้จะดำรงตำแหน่งสำคัญมากมายตลอด 17 ปี และแสดงให้เห็นถึงทักษะการอภิปรายที่ยอดเยี่ยม แต่เขาโทษตัวเองที่ด้อยการศึกษา แม้จะมีการศึกษาที่ดีเหมือนคนทั่วไป แต่เขาประสบปัญหาในชีวิตเพราะมักจะคบหาสมาคมกับคนที่ฉลาดแต่ไม่เป็นที่นิยม
อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Past British Prime Ministers". British Government. สืบค้นเมื่อ 14 ตุลาคม 2012.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
งานเขียน
[แก้]- Cannon, John. "Petty, William, second earl of Shelburne and first marquess of Lansdowne (1737–1805)", Oxford Dictionary of National Biography, (Oxford University Press, 2004); online edn, Sept 2013 accessed 16 Nov 2014 doi:10.1093/ref:odnb/22070
- Fitzmaurice, Edmond.
Life of William, Earl of Shelburne. Macmillan & Co. (2nd ed., 1912 [1st ed. 1875], reprinted 2006). OCLC 3220064. - Fleming, Thomas. The Perils of Peace: America's Struggle for Survival After Yorktown. First Smithsonian books, 2008.
- Middleton, Charles. The Bells of Victory: The Pitt-North Ministry and the Conduct of the Seven Years' War, 1757–1762. Cambridge University Press, 1985.
- Nelson, Paul David. Sir Charles Grey, First Earl Grey: Royal Soldier, Family Patriarch. Associated University Presses, 1996.
- Norris, John. Shelburne and Reform. Macmillan, 1963. online เก็บถาวร 2016-03-04 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
- Ritcheson, Charles R. "The Earl of Shelbourne and Peace with America, 1782–1783: Vision and Reality." International History Review (1983) 5#3 pp: 322–345. online
- Schweizer, Karl W. (ed.) Lord Bute: Essays in Reinterpritation. Leicester University Press, 1998.
- Simpson, W. O. "Lord Shelburne and North America." History Today (Jan 1960) 19#1 pp 52–62.
