วิซายัส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
วิซายัส‎
ชื่อท้องถิ่น:
ที่ตั้งของหมู่เกาะวิซายัส‎ (สีแดง) ในประเทศฟิลิปปินส์
ที่ตั้งของหมู่เกาะวิซายัส‎ (สีแดง) ในประเทศฟิลิปปินส์
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กลุ่มเกาะ ประเทศฟิลิปปินส์
เกาะหลัก
จุดสูงสุด ภูเขาไฟคันลาโอน
การปกครอง
ฟิลิปปินส์
เขต
เมืองใหญ่สุด เซบูซิตี (922,611)
ประชากรศาสตร์
จำนวนประชากร 19,373,431 (ในปี ค.ศ. 2015)
ชนพื้นเมือง

หมู่เกาะวิซายัส‎ (อังกฤษ: Visayas, Visayan Islands;[1] วิซายัส: Kabisay-an; ตากาล็อก: Kabisayaan) เป็นหนึ่งในสามหมู่เกาะหลักของประเทศฟิลิปปินส์ ร่วมกับลูซอนและมินดาเนา ประกอบด้วยเกาะหลายแห่ง ซึ่งล้อมรอบด้วยทะเลวิซายัส แต่หมู่เกาะเหล่านั้นก็ถูกจัดให้อยู่ในพื้นที่ริมตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลซูลู[2] ประชากรหลัก ๆ คือชาววิซายัส

เกาะหลักที่สำคัญ เช่น โบโฮล, เซบู, เลย์เต, เนโกรส, ปาไนย์ และซามาร์[5] ภูมิภาคนี้อาจรวมพื้นที่จังหวัดมัสบาเต, จังหวัดรอมบลอน และจังหวัดปาลาวันเข้าไปด้วย เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่เป็นชาววิซายัส และใกล้ชิดกับภาษาวิซายัสมากกว่าภาษาหลักของเกาะลูซอน

ในหมู่เกาะวิซายัสมีเขตการปกครองหลัก 3 เขต ได้แก่ คันลูรังคาบีซายาอัน (ประชากร 7.1 ล้านคน), กิตนางคาบีซายาอัน (6.8 ล้านคน) และซีลางังคาบีซายาอัน (4.1 ล้านคน)[6]

ชื่อ[แก้]

วิซายัส ได้รับชื่อนี้มาจากอาณาจักรศรีวิชัย (สันสกฤต: श्रीविजय) ในคริสต์ศตวรรษที่ 17[7] ในภาษาสันสกฤต คำว่า ศรี (श्री) หมายถึง "โชคลาภ," "ความรุ่งเรือง," หรือ "ความสุข" ส่วนคำว่า วิชัย (วิชย) (विजय) หมายถึง "ชัยชนะ" หรือ "ความยอดเยี่ยม" นอกจากนี้ หมู่เกาะวิซายัสและซูลู ยังเคยเป็นดินแดนของอาณาจักรแห่งนี้อีกด้วย[8]

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

แผนที่แสดงเขตของหมู่เกาะวิซายัส
  กิตนางคาบีซายาอัน
  ซีลางังคาบีซายาอัน
  คันลูรังคาบีซายาอัน
เกาะหลัก เรียงจากตะวันตกไปตะวันออก ได้แก่ ปาไนย์, เนโกรส, เซบู, โบโฮล, เลย์เต และซามาร์
แผนที่แสดงเขตของหมู่เกาะวิซายัส สมัยที่ยังมีเขตเกาะเนโกรส

วิซายัส แบ่งเป็น 3 เขตหลัก ได้แก่ คันลูรังคาบีซายาอัน, กิตนางคาบีซายาอัน และซีลางังคาบีซายาอัน ในแต่ละเขต จะมีผู้อำนวยการเขต ซึ่งได้รับการเลือกตั้งมาจากผู้ว่าราชการในแต่ละจังหวัดของเขตนั้น ๆ

วิซายัส มีทั้งหมด 16 จังหวัด แต่ละจังหวัดปกครองโดยผู้ว่าราชการจังหวัด ซึ่งมาจากการเลือกตั้ง และดำรงตำแหน่งได้มากที่สุด 3 สมัย สมัยละ 3 ปี

คันลูรังคาบีซายาอัน (เขตที่ 6)[แก้]

เขตคันลูรังคาบีซายาอันครอบคลุมพื้นที่เกาะปาไนย์ กีมารัส และครึ่งตะวันตกของเกาะเนโกรส ศูนย์กลางของเขตนี้คือ อีโลอีโล จังหวัดในเขตนี้ ประกอบด้วย

กิตนางคาบีซายาอัน (เขตที่ 7)[แก้]

เขตกิตนางคาบีซายาอันครอบคลุมพื้นที่เกาะเซบู ซีคีฮอร์ และโบโฮล และครึ่งตะวันออกของเกาะเนโกรส ศูนย์กลางคือ เซบู จังหวัดในเขตนี้ ได้แก่

ซีลางังคาบีซายาอัน (เขตที่ 8)[แก้]

เขตซีลางังคาบีซายาอันครอบคลุมพื้นที่เกาะเลย์เต, ซามาร์ และบีลีรัน ศูนย์กลางประจำเขตนี้คือ ตักโลบัน จังหวัดในเขตนี้ ได้แก่

เมืองหลักที่สำคัญ[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Visayan Islands" Merriam-Webster Dictionary. http://www.merriam-webster.com/concise/visayan%20islands
  2. C.Michael Hogan. 2011. Sulu Sea. Encyclopedia of Earth. Eds. P.Saundry & C.J.Cleveland. Washington DC
  3. "Executive Order No. 429". President of the Philippines. Archived from the original on 2007-07-07. https://web.archive.org/web/20070707191249/http://www.ops.gov.ph/records/eo_no429.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-05-18. 
  4. "Administrative Order No. 129". President of the Philippines. Archived from the original on 2009-07-13. https://web.archive.org/web/20090713202522/http://www.ops.gov.ph/records/ao_no129.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-05-18. 
  5. On May 23, 2005, Palawan and Puerto Princesa City were moved to Western Visayas by Executive Order No. 429.[3] However, on August 19, 2005, President Arroyo issued Administrative Order No. 129 to hold the earlier E.O. 429 in abeyance pending a review.[4] ถึง 2010, Palawan and the highly urbanized city of Puerto Princesa still remain a part of the MIMAROPA region.
  6. "PSA Makati ActiveStats - PSGC Interactive - List of Regions". Philippine Statistics Authority. June 30, 2015. Archived from the original on October 27, 2008. https://www.webcitation.org/5bscdln3Z?url=http://www.nscb.gov.ph/activestats/psgc/listreg.asp. เรียกข้อมูลเมื่อ September 18, 2015. 
  7. Jovito S. Abellana, "Bisaya Patronymesis Sri Visjaya" (Ms., Cebuano Studies Center, ca. 1960)
  8. Rasul, Jainal D. (2003). Agonies and Dreams: The Filipino Muslims and Other Minorities. Quezon City: CARE Minorities. pp. 77.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 11°00′N 123°30′E / 11.000°N 123.500°E / 11.000; 123.500