ข้ามไปเนื้อหา

วันชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
วันชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน
中华人民共和国国庆节
สวนดอกไม้ที่สวนเป๋ย์ไห่ใน ค.ศ. 2004 ป้ายเขียนว่า 国庆 (guóqìng; 'การเฉลิมฉลองแห่งชาติ')
ชื่ออื่นวันจีน, วันเกิดของจีน, วันสาธารณรัฐประชาชนจีน, 10-1
จัดขึ้นโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน รวมถึงฮ่องกงและมาเก๊า
ประเภทประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, ชาตินิยม
ความสำคัญวันประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949
การเฉลิมฉลองงานเฉลิมฉลอง รวมถึงการแสดงดอกไม้ไฟและคอนเสิร์ต (การสวนสนามทางทหารครั้งใหญ่ทุก 10 ปี)
วันที่1 ตุลาคม
ความถี่ทุกปี
ครั้งแรก1 ตุลาคม ค.ศ. 1949
ชื่อภาษาจีน
จีนตัวย่อ国庆节
จีนตัวเต็ม國慶節
ความหมายตามตัวอักษรวันหยุดเฉลิมฉลองแห่งชาติ
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินguóqìng jié
Gwoyeu Romatzyhgwochinq jye
เวด-ไจลส์kuo2-chʻing4 chieh2
IPA[kwǒ.tɕʰîŋ tɕjě]
อู๋
Suzhounesekueq7 chin5 tsiq7
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลgwok-hing jit
ยฺหวิดเพ็งgwok3-hing3 zit3
หมิ่นใต้
Tâi-lôkok-khìng tsueh
ชื่อโปรตุเกส
โปรตุเกสDia Nacional da República Popular da China

วันชาติ (จีน: 国庆节; พินอิน: guóqìng jié; แปลตรงตัว 'วันเฉลิมฉลองแห่งชาติ') หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า วันชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน (中华人民共和国国庆节)[1] เป็นวันหยุดราชการในประเทศจีน ตรงกับวันที่ 1 ตุลาคมของทุกปีในฐานะวันชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อรำลึกถึงการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนอย่างเป็นทางการโดยเหมา เจ๋อตง เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 ชัยชนะของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในสงครามกลางเมืองจีนส่งผลให้สาธารณรัฐประชาชนจีนเข้ารับช่วงการปกครองจีนแผ่นดินใหญ่ต่อจากสาธารณรัฐจีน ทำให้สาธารณรัฐจีนมีอำนาจควบคุมเฉพาะไต้หวันและหมู่เกาะใกล้เคียง[2][3]

แม้จะตรงกับวันที่ 1 ตุลาคม แต่มีการเพิ่มวันหยุดราชการอีกหกวัน โดยปกติเป็นการชดเชยวันหยุดสุดสัปดาห์สองวันในช่วงรอบวันที่ 1 ตุลาคม ทำให้ในทางพฤตินัยเป็นวันหยุดราชการติดต่อกันเจ็ดวัน ซึ่งรู้จักกันในชื่อสัปดาห์ทอง โดยรายละเอียดอยู่ภายใต้การกำหนดของคณะมนตรีรัฐกิจ[4] ในวันนี้มักมีการจัดงานเฉลิมฉลองและการแสดงทั่วประเทศ ขณะที่การสวนสนามทางทหารครั้งใหญ่และงานสวนสนามมวลชนจะจัดขึ้นในบางวาระ[A] การสวนสนามที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2019 เป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 70 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีน

ประวัติศาสตร์

[แก้]

[6]

พรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) เอาชนะรัฐบาลชาตินิยมก๊กมินตั๋ง (KMT) ซึ่งเป็นรัฐบาลปกครองสาธารณรัฐจีนในขณะนั้นในสงครามกลางเมืองจีน ซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1927 ถึง 1950 ยกเว้นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ทั้งสองฝ่ายเป็นพันธมิตรกันเพื่อต่อต้านญี่ปุ่นในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ภายหลังจากนั้น รัฐบาลชาตินิยมถอยร่นไปยังเกาะไต้หวัน ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นจังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิชิง และถูกยกให้ญี่ปุ่นภายใต้การปกครองแบบอาณานิคมตั้งแต่ ค.ศ. 1895 ถึง 1945[7]

สาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 โดยในวันเดียวกันนั้นมีพิธีเฉลิมฉลองการก่อตั้งรัฐบาลประชาชนส่วนกลางจัดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในเมืองหลวงแห่งใหม่ของประเทศ เป่ย์จิง (เดิมคือเป่ย์ผิง)[8] การสวนสนามต่อสาธารณชนครั้งแรกของกองทัพปลดปล่อยประชาชนใหม่จัดขึ้นที่นั่น หลังจากคำปราศรัยของเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนแรก ซึ่งประกาศการสถาปนาสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการ[9]

ภายหลังพิธีสถาปนา หม่า ซฺวี่หลุน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและประธานคณะกรรมการกลางสมาคมส่งเสริมประชาธิปไตยแห่งประเทศจีน เห็นว่าจีนควรกำหนดวันชาติของตนเอง เขาจัดทำข้อเสนอชื่อ "เสนอให้วันที่ 1 ตุลาคมเป็นวันชาติ" ซึ่งตั้งใจจะเสนอต่อการประชุมครั้งแรกของคณะกรรมการแห่งชาติประจำสภาที่ปรึกษาทางการเมืองแห่งประชาชนจีน ชุดที่ 1 ที่จะจัดขึ้นในเร็ว ๆ นี้[10]

วันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1949 มีการประชุมขึ้นที่หอฉินเจิ้งในจงหนานไห่ โดยหม่า ซฺวี่หลุน ซึ่งป่วยอยู่ได้มอบหมายให้สวี กว่างผิง นำเสนอข้อเสนอของเขา[11] หลิน ปั๋วฉฺวี เลขาธิการรัฐบาลประชาชนส่วนกลาง กล่าวสนับสนุนข้อเสนอดังกล่าว และเหมา เจ๋อตง ก็แสดงการสนับสนุนเช่นกัน[12] ในที่สุด ที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์รับรองข้อเสนอและมีมติ "ขอให้รัฐบาลกำหนดวันที่ 1 ตุลาคมเป็นวันชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อแทนที่วันชาติเดิมในวันที่ 10 ตุลาคม" และส่งมติดังกล่าวไปยังรัฐบาลประชาชนส่วนกลางเพื่อรับรองและดำเนินการ[13]

วันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1949 การประชุมครั้งที่ 4 ของคณะกรรมการรัฐบาลประชาชนส่วนกลาง (จีน: 中央人民政府委员会) รับรองมติว่าด้วยวันชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งประกาศว่า ตั้งแต่ ค.ศ. 1950 เป็นต้นไป วันที่ 1 ตุลาคมของทุกปี ซึ่งเป็นวันที่ประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน จะเป็นวันชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน[14][15]

วันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1949 การประชุมกิจการการเมืองครั้งที่ 12 ของคณะมนตรีรัฐกิจรัฐบาลประชาชนส่วนกลาง (จีน: 中央人民政府政务院) ผ่านมาตรการว่าด้วยวันหยุดประจำปีและวันรำลึกแห่งชาติ โดยกำหนดให้วันชาติเป็นวันหยุดสำหรับประชาชนทั่วประเทศในวันที่ 1 และ 2 ตุลาคม[16][17] วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1950 การเฉลิมฉลองวันชาติครั้งแรกจัดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน[18]

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1960 คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและคณะมนตรีรัฐกิจดำเนินนโยบาย "ประหยัดและมัธยัสถ์เพื่อสร้างประเทศ" และปฏิรูประบบพิธีเฉลิมฉลองวันชาติ โดยกำหนดให้มี "การเฉลิมฉลองขนาดเล็กทุกห้าปีและการสวนสนามครั้งใหญ่ทุกสิบปี" ใน ค.ศ. 1984 จากข้อเสนอของเติ้ง เสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุด คณะกรรมการกลางตัดสินใจจัดการสวนสนามวันชาติครั้งใหญ่ในวาระครบรอบ 35 ปีของวันชาติในปีนั้น ใน ค.ศ. 1999 คณะกรรมการกลางตัดสินใจจัดการสวนสนามทางทหารในวาระครบรอบ 50 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีน และมีการจัดการสวนสนามทางทหารขนาดใหญ่ขึ้นในวันที่ 1 ตุลาคมของปีเดียวกันที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน[19] ใน ค.ศ. 2009 มีการจัดการสวนสนามทางทหารขนาดใหญ่ในวาระครบรอบ 60 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีนในวันชาติ[20] ใน ค.ศ. 2019 มีการจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 70 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีนครั้งใหญ่ในปักกิ่งในวันชาติ[21][22]

การเฉลิมฉลองระดับชาติ

[แก้]

วันชาติเป็นจุดเริ่มต้นของสัปดาห์ทอง ซึ่งเป็นวันหยุดราชการติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์[23][24][25]

วันดังกล่าวมีการเฉลิมฉลองทั่วจีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง และมาเก๊าด้วยกิจกรรมต่าง ๆ ที่จัดโดยรัฐบาล รวมถึงการแสดงดอกไม้ไฟและคอนเสิร์ต ตลอดจนการแข่งขันกีฬาและกิจกรรมทางวัฒนธรรม สถานที่สาธารณะ เช่น จัตุรัสเทียนอันเหมินในปักกิ่ง ได้รับการประดับตกแต่งในบรรยากาศเฉลิมฉลอง มีการจัดแสดงภาพเหมือนของผู้นำที่ได้รับการยกย่อง เช่น เหมา เจ๋อตง ในที่สาธารณะ[26] วันหยุดดังกล่าวยังมีการเฉลิมฉลองโดยชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมาก[27]

พิธีวางพวงมาลาที่อนุสาวรีย์วีรชน

[แก้]

ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง 2013 มีการจัดพิธีวางพวงมาลาระดับชาติในวันชาติที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน หลังพิธีชักธงชาติในปีที่ไม่มีการจัดการสวนสนาม[28] พิธีดังกล่าวจัดขึ้นที่อนุสาวรีย์วีรชน ซึ่งสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1958 เพื่อรำลึกถึงชาวจีนหลายล้านคนที่เสียชีวิตในช่วงหลายปีแห่งการต่อสู้เพื่อชาติ[29] ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 เป็นต้นมา พิธีดังกล่าวจัดขึ้นในวันหยุดใหม่ คือวันผู้พลีชีพ ซึ่งกำหนดให้ตรงกับวันก่อนวันชาติ คือวันที่ 30 กันยายน โดยมีผู้นำสูงสุดและผู้นำพรรคและรัฐคนอื่น ๆ เป็นประธาน[30]

พิธีชักธงชาติ

[แก้]

เป็นเวลาหลายปีที่มีการจัดพิธีชักธงชาติที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในช่วงเช้าของวันดังกล่าว หากวันนั้นไม่มีกำหนดจัดสวนสนาม[31] พิธีชักธงชาติในวันชาติในเวลา 6.00 น. มีความสำคัญในปีที่ไม่มีการจัดการสวนสนามเนื่องในวาระครบรอบใด ๆ พิธีดังกล่าวจัดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน และตั้งแต่ ค.ศ. 2017 กองร้อยธงของกองพันทหารเกียรติยศรักษาการณ์ปักกิ่งเข้าร่วมพิธีพร้อมกับวงโยธวาทิตกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน จนถึง ค.ศ. 2016 หน่วยตำรวจติดอาวุธประชาชนปักกิ่งเป็นผู้จัดกำลังพลสำหรับหน่วยธงพิธีการ พิธีเปิดให้ประชาชนและนักท่องเที่ยวเข้าชม และมีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์และเผยแพร่ทางออนไลน์อย่างกว้างขวางสำหรับผู้ชมทั้งในและต่างประเทศ เมื่อสิ้นสุดพิธี จะมีการปล่อยนกพิราบและลูกโป่งหลากสี[32][33]

Nารสวนสนามพลเรือน–ทหารระดับชาติational civil-military parade

[แก้]
จอมพลหลิน เปียว ตรวจแถวทหารระหว่างการสวนสนามทางทหารเนื่องในวาระครบรอบ 10 ปีใน ค.ศ. 1959

การสวนสนามพลเรือน–ทหารพิเศษของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ตำรวจติดอาวุธประชาชน และกองกำลังอาสาสมัคร ร่วมกับตัวแทนประชาชนจากทุกสาขาอาชีพ รวมถึงกลุ่มยุวชนแนวหน้าจีน จัดขึ้นในปีที่มีวาระพิเศษในช่วงเช้าของวันชาติ การสวนสนามนี้ถ่ายทอดทางโทรทัศน์โดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1984 และนับตั้งแต่ปีเดียวกันยังมีการเผยแพร่ไปทั่วโลกผ่านโทรทัศน์ดาวเทียมและเคเบิล การสวนสนามถือเป็นหนึ่งในจุดเด่นสำคัญของการเฉลิมฉลองระดับชาติในปักกิ่ง การสวนสนามจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ถึง 1959 ก่อนยุติลงจนกระทั่ง ค.ศ. 1984[34] เดิมมีกำหนดจัดการสวนสนามใน ค.ศ. 1989 แต่ถูกยกเลิกภายหลังการปราบปรามเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน การสวนสนามกลับมาจัดขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1999 และ 2009[35][36]

การสวนสนามอยู่ภายใต้การตรวจการของผู้นำสูงสุด รวมถึงผู้นำระดับสูงคนอื่น ๆ[37][38]

แกลเลอรี

[แก้]

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "中国古代的"国庆节"是怎么来的-新华网". www.xinhuanet.com. สืบค้นเมื่อ 2025-11-21.
  2. ↑ "Flag-raising ceremony held for China's National Day celebration". Xinhua News Agency. 1 ตุลาคม 2009. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 4 ตุลาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Westad, Odd (2003). Decisive Encounters: The Chinese Civil War, 1946–1950. Stanford University Press. น. 305. ISBN 978-0-8047-4484-3.
  4. ↑ 国务院办公厅关于2019年部分节假日安排的通知 [Notice of the General Office of the State Council on Some Holiday Arrangements in 2019] (ภาษาจีน). 4 ธันวาคม 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 พฤษภาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 29 กันยายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ 新中国历次大阅兵 [New China's previous grand military parades]. gov.cn (ภาษาจีน). Xinhua News Agency. 21 สิงหาคม 2009. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 ธันวาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "中华人民共和国大事记-新华网". www.xinhuanet.com. สืบค้นเมื่อ 2025-11-21.
  7. ↑ Mass, K. History of Taiwan: Its Challenges, Separation from China, and More. Efalon Acies. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  8. ↑ "China National Day: October 1st, Golden Week". travelchinaguide.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 เมษายน 2016. สืบค้นเมื่อ 7 เมษายน 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "China says National Day parade 'won't disappoint' in scale or weapons". South China Morning Post (ภาษาอังกฤษ). 24 กันยายน 2019. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ 马叙伦与中国民主促进会. 中国各民主党派主要创始人传记丛书 (ภาษาจีน). 广东人民出版社. 2004. น. 136. ISBN 978-7-218-04417-0. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  11. ↑ 上海鲁迅纪念馆 (2009). 上海鲁迅研究 (ภาษาจีน). 上海社会科学院出版社. น. 49. ISBN 978-7-80745-354-3. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  12. ↑ Yamada, N.C.F. (2020). Preferential Education Policies in Multi-ethnic China: National Rhetoric, Local Realities. Education and Society in China. Taylor & Francis. น. 90. ISBN 978-1-000-20695-1. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  13. ↑ 中国共产党纪念活动史. 国家哲学社会科学成果文库 (ภาษาจีน). Social Sciences Literature Press. 2017. น. 342. ISBN 978-7-5201-1292-5. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  14. ↑ 中国节日. 人文中国书系 (ภาษาจีน). 五洲传播出版社. 2005. น. 65. ISBN 978-7-5085-0807-8. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  15. ↑ 国务院法制办公室 (2006). 法律法规全书 (ภาษาจีน). 中国法制出版社. น. 1-PA69. ISBN 978-7-80226-018-4. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  16. ↑ 劳动科学与经济体制 (ภาษาจีน). 中国劳动社会保障出版社. 2000. น. 65. ISBN 978-7-5045-2764-6. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  17. ↑ China. Guo wu yuan (2001). 中华人民共和国国务院令, 1949.10-2001.4 (ภาษาจีน). 中国民主法制出版社. น. 2570. ISBN 978-7-206-03703-0. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  18. ↑ 亮阵: 共和国大阅兵 (ภาษาจีน). Central Literature Publishing House. 2009. น. 86. ISBN 978-7-5073-2746-5. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  19. ↑ "1949-1999 -- Celebrate the 50th anniversary of the founding of the People's Republic of China". Chineseposters.net. สืบค้นเมื่อ 2024-07-13.
  20. ↑ "People's Republic of China marks 60th anniversary". CNN.com. 2009-10-01. สืบค้นเมื่อ 2024-07-13.
  21. ↑ "China anniversary: Beijing celebrations mark 70 years of Communist rule". BBC Home. 2019-09-30. สืบค้นเมื่อ 2024-07-13.
  22. ↑ "China celebrates 70 years of People's Republic – in pictures". the Guardian. 2019-10-01. สืบค้นเมื่อ 2024-07-13.
  23. ↑ "China National Day holiday 2018". South China Morning Post. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ "Disappointing start to 'golden week' for Hong Kong retailers". South China Morning Post (ภาษาอังกฤษ). 1 ตุลาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ "Golden Week 2022, 2023 and 2024". PublicHolidays.cn. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ "China celebrates with elaborate display of power and ideology". The Irish Times. 2 ตุลาคม 2009. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 ตุลาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ "海外华侨华人热烈庆祝中国国庆". www.gqb.gov.cn. สืบค้นเมื่อ 2025-11-21.
  28. ↑ "2013年国庆党和国家领导人向人民英雄纪念碑敬献花篮". www.xinhuanet.com. สืบค้นเมื่อ 2025-11-21.
  29. ↑ "缅怀先烈-北京政法网". www.bj148.org. สืบค้นเมื่อ 2025-11-21.
  30. ↑ "First national Martyrs' Day remembers those who sacrificed for China". South China Morning Post (ภาษาอังกฤษ). 30 กันยายน 2014. สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ "National Day celebrated across China". Xinhua News Agency. 1 ตุลาคม 2009. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 4 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ 图文20世纪中国史 (ภาษาจีน). Guangdong Tourism Press. 1999. น. 1691. ISBN 978-7-80521-977-6. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  33. ↑ 中国广播电视出版社 (2000). 中国广播电视年鉴 (ภาษาจีน). 中国广播电视出版社. น. 319. สืบค้นเมื่อ 2024-07-12.
  34. ↑ Zhou, Xun (30 กันยายน 2019). Ware, Gemma (บ.ก.). "The history of the People's Republic of China – through 70 years of mass parades". doi:10.64628/AB.ejtvnq7vh. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 ตุลาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ "1960年至1983年为什么没有国庆阅兵". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 ตุลาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Hung, Chang-tai (2007). "Mao's Parades: State Spectacles in China in the 1950s" (PDF). The China Quarterly. 190 (190): 411–431. doi:10.1017/S0305741007001269. JSTOR 20192777. S2CID 154319855. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 13 สิงหาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2019.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ Hwang, Yih-Jye; Schneider, Florian (2011). "Performance, Meaning, and Ideology in the Making of Legitimacy: The Celebrations of the People's Republic of China's Sixty-Year Anniversary". China Review. 11 (1): 9, 27–55. ISSN 1680-2012. JSTOR 23462196. สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2022. The head of the PRC commonly holds all top three positions in China's political system: state president, general secretary of the CCP, and commander-in-chief (i.e. chairman of the Central Military Commission).{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ William C. McCahill Jr. (4 ตุลาคม 2019). "Xi Jinping's Big Seven-O The Apogee of His Reign?". National Bureau of Asian Research. On Tuesday, October 1, Communist party general secretary Xi Jinping presided over the People's Republic of China's 70th anniversary celebration.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ Fu, Ying (16 กรกฎาคม 2008). "China at 60: Nostalgia and progress". The Guardian. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กันยายน 2013. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  1. ↑ นับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนจนถึง ค.ศ. 2019 ประเทศได้จัดการสวนสนามทางทหารครั้งใหญ่เนื่องในวันชาติ 15 ครั้ง ได้แก่ ใน ค.ศ. 1949–1959, 1984, 1999, 2009 และ 2019[5]
อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "upper-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="upper-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=วันชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน&oldid=13200741"