วรรณคดีวิจารณ์
วรรณคดีวิจารณ์ (อังกฤษ: literary criticism) เป็นแขนงหนึ่งของการวิจารณ์ศิลปะ คือ การศึกษา การประเมิน และการตีความวรรณกรรม วรรณคดีวิจารณ์สมัยใหม่มักได้รับอิทธิพลจากทฤษฎีวรรณคดี ซึ่งเป็นการวิเคราะห์เชิงปรัชญา เกี่ยวกับเป้าหมายและวิธีการของวรรณกรรม แม้ว่าทั้งสองอย่างนี้จะมีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด แต่นักวิจารณ์วรรณคดีก็ไม่ได้เป็นนักทฤษฎีเสมอไป และในอดีตก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นตลอดมา
วรรณคดีวิจารณ์ควรถือเป็นสาขาการศึกษาแยกจากทฤษฎีวรรณกรรมหรือไม่นั้น เป็นประเด็นที่ยังถกเถียงกันอยู่ ตัวอย่างเช่น The Johns Hopkins Guide to Literary Theory and Criticism[1] ไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่างทฤษฎีวรรณกรรมกับวรรณคดีวิจารณ์ และแทบจะใช้สองคำนี้ควบคู่กันเพื่ออธิบายแนวคิดเดียวกันอยู่เสมอ นักวิจารณ์บางคนมองว่า วรรณคดีวิจารณ์เป็นการประยุกต์ใช้ทฤษฎีวรรณกรรมในทางปฏิบัติ เพราะวรรณคดีวิจารณ์มักเกี่ยวข้องกับงานวรรณกรรมเฉพาะเรื่องโดยตรง ขณะที่ทฤษฎีวรรณกรรมอาจมีลักษณะทั่วไปหรือเป็นนามธรรมมากกว่า[2]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ The Johns Hopkins Guide to Literary Theory and Criticism (2nd ed.). Baltimore, Md.: Johns Hopkins University Press. 2005. ISBN 978-0-8018-8010-0. OCLC 54374476.
- ↑ Bhagat, Mahesh Kumar (2024-01-01). "Understanding theory, literary theory and literary criticism". International Journal of Research in English. 6 (1): 62–64. doi:10.33545/26648717.2024.v6.i1b.161.