ข้ามไปเนื้อหา

ลีมันบราเธอร์ส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บริษัท ลีมันบราเธอร์ส โฮลดิงส์
ชื่อทางการค้า
Lehman Brothers
ประเภทสาธารณะ
การซื้อขาย
อุตสาหกรรมบริการลงทุน
ก่อนหน้าH. Lehman and Bro.
ก่อตั้ง1850; 176 ปีที่แล้ว (1850)
มอนต์กอเมอรี รัฐแอละแบมา ประเทศสหรัฐ[1]
ผู้ก่อตั้งเฮนรี, เอมานูเอล และแมเยอร์ ลีมัน
เลิกกิจการกันยายน 15, 2008; 17 ปีก่อน (2008-09-15)
สาเหตุการชำระบัญชี ล้มละลายตามบทที่ 11
ถัดไป
สำนักงานใหญ่745 Seventh Avenue
นครนิวยอร์ก
สหรัฐ
พื้นที่ให้บริการทั่วโลก
บุคลากรหลัก
ผลิตภัณฑ์
รายได้46,709,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2549) Edit this on Wikidata
รายได้สุทธิ
4,000,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2549) Edit this on Wikidata
พนักงาน
26,200 (2008)
เว็บไซต์lehman.com

บริษัท ลีมันบราเธอร์ส โฮลดิงส์ (อังกฤษ: Lehman Brothers Holdings Inc., /ˈliːmən/ LEE-mən) เป็นบริษัทบริการทางการเงินระดับโลกของสหรัฐ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1850[2] ก่อนจะยื่นขอศาลให้อยู่ในสถานะล้มละลายใน ค.ศ. 2008 ลีมันเป็นวาณิชธนกิจที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ในประเทศสหรัฐ (เป็นรองเพียง Goldman Sachs, Morgan Stanley และ Merrill Lynch) โดยมีพนักงานประมาณ 25,000 คนทั่วโลก[3][4] บริษัทดำเนินธุรกิจด้านวาณิชธนกิจ การซื้อขายหุ้น ตราสารหนี้ และยอดขายตราสารอนุพันธ์กับการค้า (โดยเฉพาะหลักทรัพย์กระทรวงการคลังสหรัฐ) การวิจัย การจัดการการลงทุน private equity และ private banking ลีมันดำเนินกิจการมาเป็นเวลา 158 ปี นับตั้งแต่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1850 จนถึง ค.ศ. 2008[5]

เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2008 ลีมันบราเธอร์สยื่นขอการคุ้มครองตามกฎหมายล้มละลายบทที่ 11 หลังลูกค้าส่วนใหญ่บอกลา ราคาหุ้นตกลงอย่างมาก และการลดมูลค่าสินทรัพย์โดยหน่วยงานจัดอันดับเครดิต การล่มสลายมีเหตุส่วนใหญ่จากความเกี่ยวข้องของบริษัทกับวิกฤตสินเชื่อซับไพรม์ และการถือสินทรัพย์สภาพคล่องตัวต่ำ[6][7][8] นี่เป็นการล้มละลายครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐ ทำลายสถิติเดิมของบริษัทเวิลด์คอม[9] และเชื่อกันว่ามีบทบาทสำคัญในการเกิดวิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2008 การล่มสลายของตลาดยังสนับสนุนหลักการ "ใหญ่เกินกว่าที่จะล้มเหลว" อีกด้วย[10]

หลังจากลีมันบราเธอร์สยื่นล้มละลาย ตลาดโลกก็ร่วงลงทันที วันถัดมา บาร์คลีส์ ธนาคารอังกฤษ ประกาศข้อตกลงที่จะซื้อหุ้นส่วนใหญ่ และควบคุมกิจการด้านการธนาคารเพื่อการลงทุนและการซื้อขายในอเมริกาเหนือของลีมัน รวมทั้งอาคารสำนักงานใหญ่ในนิวยอร์ก โดยยังต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐ[11][12] เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2008 เจมส์ เอ็ม. เพ็ก ผู้พิพากษาศาลล้มละลายสหรัฐ ได้อนุมัติข้อตกลงฉบับแก้ไข[13] สัปดาห์ต่อมา โนมูระ โฮลดิงส์ประกาศว่าจะเข้าซื้อกิจการของลีมันบราเธอร์สในภูมิภาคเอเชีย–แปซิฟิก ซึ่งรวมถึงญี่ปุ่น ฮ่องกง และออสเตรเลีย[14] ตลอดจนวาณิชธนกิจและธุรกิจเกี่ยวกับหุ้นส่วนบริษัทลูกค้าในยุโรปและตะวันออกกลาง ข้อตกลงนี้มีผลบังคับใช้ในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2008[15]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "History of the Lehman Brothers". Harvard University Library-Lehman Brothers Collection. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 9, 2018. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 1, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ Bernhard, William, L., Birge, June Rossbach Bingham, Loeb, John L., Jr.. Lots of Lehmans – The Family of Mayer Lehman of Lehman Brothers, Remembered by His Descendants. Center For Jewish History, 2007, page 5
  3. ↑ "Lehman Brothers declares bankruptcy". HISTORY (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 6, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Wiggins, Rosalind; Piontek, Thomas; Metrick, Andrew (ตุลาคม 1, 2014). "The Lehman Brothers Bankruptcy A: Overview" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ มิถุนายน 1, 2021. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 6, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ Melvyn Dubofsky (2013). The Oxford Encyclopedia of American Busgle.com/books?id=D-NMAgAAQBAJ&pg=PA470. Oxford University Press. น. 470–. ISBN 978-0-19-973881-6.
  6. ↑ Michael P. Malloy (2010). Anatomy of a Meltdown: A Dual Financial Biography of the Subprime Mortgage Crisis. Wolters Kluwer Law & Business. ISBN 978-0-7355-9458-6.
  7. ↑ Asli Yüksel Mermod; Samuel O. Idowu (สิงหาคม 29, 2013). Corporate Social Responsibility in the Global Business World. Springer Science & Business Media. น. 124–. ISBN 978-3-642-37620-7.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ Williams, Mark (เมษายน 12, 2010). Uncontrolled Risk. McGraw-Hill Education. ISBN 978-0071638296.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "Largest corporate bankruptcies" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ กันยายน 4, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Williams, Mark (เมษายน 12, 2010). Uncontrolled Risk. McGraw-Hill Education. น. 178. ISBN 978-0071638296.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Barclays announces agreement to acquire Lehman Brothers North American investment banking and capital markets businesses" (ข่าวประชาสัมพันธ์). Barclays PLC. กันยายน 17, 2008. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 13, 2013. สืบค้นเมื่อ กันยายน 17, 2008.{{cite press release}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Barclays buys core Lehman assets". BBC News. กันยายน 17, 2008.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ "Judge approves $1.3 billion Lehman deal". BBC News. กันยายน 20, 2008.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ "Nomura to acquire Lehman Brothers' Asia Pacific franchise" (ข่าวประชาสัมพันธ์). Nomura Holdings. กันยายน 22, 2008. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 15, 2012.{{cite press release}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Nomura to close acquisition of Lehman Brothers' Europe and Middle East investment banking and equities businesses on October 13" (ข่าวประชาสัมพันธ์). Nomura Holdings. ตุลาคม 6, 2008. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 15, 2012.{{cite press release}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

อ่านเพิ่ม

[แก้]
  • Auletta, Ken. Greed and Glory on Wall Street: The Fall of the House of Lehman. Random House, 1985
  • Bernhard, William, L., Birge, June Rossbach Bingham, Loeb, John L., Jr. Lots of Lehmans: The Family of Mayer Lehman of Lehman Brothers, Remembered by His Descendants. Center for Jewish History, 2007.
  • Birmingham, Stephen. Our Crowd: The Great Jewish Families of New York. Harper and Row, 1967.
  • Dillian, Jared, Street Freak: Money and Madness at Lehman Brothers: A Memoir, New York: Simon and Schuster, September 13, 2011. ISBN 978-1-4391-8126-3
  • Geisst, Charles R. The Last Partnerships. McGraw-Hill, 1997
  • Shirkhedkar, Jayant. Saving Lehman, One person at a time. McGraw-Hill, 2007
  • Lehman Brothers. A Centennial – Lehman Brothers 1850–1950. Spiral Press, 1950
  • Schack, Justin (May 2005). "Restoring the House of Lehman". Institutional Investor, p. 24–32.
  • Wechsberg, Joseph. The Merchant Bankers. Pocket Books, 1968
  • Nocera, Joe (กันยายน 11, 2009). "Lehman Had to Die So Global Finance Could Live". The New York Times.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  • Lawrence, G. McDonald. (2009) A Colossal Failure of Common Sense: The Inside Story of the Collapse of Lehman Brothers. Crown Business
  • Sorkin, A. Ross (2009). Too Big to Fail: The Inside Story of How Wall Street and Washington Fought to Save the Financial System—and Themselves. Viking Adult
  • Kane and Stollery (2013). "Lessons learned: an exchange of view".
  • Overton, Winston (2013). Wall Street Scandals: Greed and Trading on Wall Street the American Way. Xlibris. ISBN 978-1479772490.
  • Kane and Stollery (2018). "5 years on: what have we learned: an exchange of views".

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ลีมันบราเธอร์ส&oldid=13199319"