รายพระนามผู้ปกครองแห่งฮังการี

บทความนี้อ้างอิงคริสต์ศักราช/คริสต์ทศวรรษ/คริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นสาระสำคัญของเนื้อหา

รายพระนามผู้ปกครองฮังการี เป็นรายนามของผู้ปกครองรัฐฮังการีตามลำดับเวลา ตั้งแต่เจ้าฟ้าเอกแห่งชาวฮังการี (ฮังการี: Nagyfejedelem) แห่งราชรัฐฮังการี ไปจนถึงพระมหากษัตริย์แห่งฮังการี (ฮังการี: Király) และพระราชินีผู้ครองราชย์แห่งราชอาณาจักรฮังการี รวมทั้งผู้แอบอ้างราชบัลลังก์ ผู้สำเร็จราชการ และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซึ่งใช้อำนาจของประมุขแห่งรัฐในช่วงเวลาต่าง ๆ

ราชรัฐฮังการีก่อตั้งขึ้นราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 ภายหลังชาวมอจยอร์เข้ายึดครองที่ราบพันโนเนีย ส่วนราชอาณาจักรฮังการีสถาปนาขึ้นเมื่อพระเจ้าอิชต์วานที่ 1ทรงรับราชาภิเษกใน ค.ศ. 1000 พระองค์ทรงเป็นผู้สืบเชื้อสายจากเจ้าฟ้าเอกอาร์ปาดแห่งฮังการี และราชวงศ์อาร์ปาดปกครองฮังการีจนถึงการสิ้นสุดเชื้อสายฝ่ายชายใน ค.ศ. 1301^[1] หลังจากนั้นราชบัลลังก์ตกอยู่ภายใต้ราชวงศ์ต่าง ๆ รวมทั้งราชวงศ์อ็องฌู ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ราชวงศ์ยาเกียลโล และราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค

ภายหลังยุทธการที่โมฮาชใน ค.ศ. 1526 ซึ่งพระเจ้าลอโยชที่ 2สวรรคต ขุนนางฮังการีสองฝ่ายเลือกยาโนช ซาโปยอและแฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรียขึ้นเป็นกษัตริย์ ส่งผลให้ทั้งสองพระองค์ต่างอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฮังการี^[2] ต่อมาราชวงศ์ฮาพส์บวร์คได้ครองราชบัลลังก์ฮังการีจนถึงการสิ้นสุดของระบอบกษัตริย์ใน ค.ศ. 1918 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แม้ว่าราชอาณาจักรฮังการีจะได้รับการสถาปนาขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1920 แต่ไม่มีพระมหากษัตริย์ทรงครองราชย์ โดยมิกโลช โฮร์ตีดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแห่งฮังการีระหว่าง ค.ศ. 1920–1944^[3] เอกสารระหว่างประเทศในช่วงทศวรรษ 1920 จึงเรียกประมุขของรัฐว่า “ผู้สำเร็จราชการแห่งราชอาณาจักรฮังการี”^[4] ก่อนที่ระบอบราชอาณาจักรจะสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1946

เจ้าฟ้าเอกของชาวฮังการีก่อนการพิชิตที่ราบพันโนเนีย

หลักฐานเกี่ยวกับเจ้าฟ้าเอกก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 11 มีจำนวนจำกัด และแหล่งข้อมูลแต่ละชุดใช้คำเรียกตำแหน่งแตกต่างกัน แหล่งไบแซนไทน์และแหล่งตะวันตกร่วมสมัยกล่าวถึงผู้นำบางคน ขณะที่พงศาวดารฮังการีซึ่งเรียบเรียงภายหลังหลายศตวรรษได้รักษาประเพณีราชวงศ์และเรื่องเล่าที่ไม่สามารถตรวจสอบได้ทั้งหมด ลำดับผู้ดำรงอำนาจสูงสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 10 จึงไม่อาจสร้างเป็นรายพระนามต่อเนื่องอย่างแน่นอนได้^[5]

เจ้าฟ้าเอกในประเพณีราชวงศ์อาร์ปาด

บุคคลจากพงศาวดารและเรื่องเล่าซึ่งเรียบเรียงหลังเหตุการณ์หลายศตวรรษ จึงไม่สามารถกำหนดช่วงการครองอำนาจหรือตำแหน่งอย่างแน่นอน

ภาพในแหล่งยุคหลัง	ชื่อ	ช่วงเวลาตามประเพณี	สถานะในประเพณี	หมายเหตุ
	อือเยก Ügyek	ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8–ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9	บรรพบุรุษของราชวงศ์อาร์ปาด	ปรากฏในลำดับวงศ์และประเพณีราชวงศ์ยุคกลาง แต่ไม่มีหลักฐานร่วมสมัยที่รองรับปีเกิด ปีเสียชีวิต หรือช่วงการครองอำนาจ ไม่จัดเป็นผู้ปกครองที่ยืนยันได้
	แอเลิด Előd	ไม่ทราบ	บรรพบุรุษหรือหัวหน้าเผ่ามอจยอร์ตามประเพณี	ความสัมพันธ์ระหว่างแอเลิด อือเยก แลแวดี และอาลโมชแตกต่างกันไปตามแหล่งยุคกลาง

เจ้าฟ้าเอกที่ปรากฏในแหล่งข้อมูลยุคต้น

บุคคลต่อไปนี้ปรากฏในแหล่งร่วมสมัยหรือใกล้ร่วมสมัย แต่ตำแหน่งและความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างบุคคลเหล่านี้ยังเป็นประเด็นถกเถียงในงานประวัติศาสตร์

ชื่อ	ช่วงเวลาที่ปรากฏในหลักฐาน	ตำแหน่งหรือบทบาท	หมายเหตุ
แลแวดี Levedi	กลางคริสต์ศตวรรษที่ 9	ผู้นำสมาพันธ์ชนเผ่า	ปรากฏในเรื่องเล่าที่จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7 ทรงบันทึกไว้ แต่ไม่อาจกำหนดช่วงการปกครองหรือเทียบตำแหน่งของเขากับเจ้าฟ้าเอกในยุคหลังได้อย่างแน่นอน^[6]
อาลโมช Álmos	กลางถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9	ผู้นำของชาวฮังการี	เป็นบุคคลที่ปรากฏทั้งในประเพณีฮังการีและคำบอกเล่าที่บันทึกในแหล่งไบแซนไทน์ อย่างไรก็ตาม การระบุว่าเป็น kende หรือ gyula ตลอดจนเรื่องการเสียชีวิตเชิงพิธีกรรมยังเป็นการตีความ^[6]
อาร์ปาด Árpád	ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9–ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10	ผู้นำในสมัยการพิชิตแอ่งคาร์เพเทียน; ต้นราชวงศ์อาร์ปาด	เป็นบุคคลประวัติศาสตร์ที่แหล่งไบแซนไทน์กล่าวถึง และได้รับการยกย่องในประเพณีราชวงศ์ว่าเป็นต้นราชวงศ์อาร์ปาด ปี ค.ศ. 907 ซึ่งมักใช้เป็นปีสิ้นสุดอำนาจควรถือเป็นค่าประมาณ มิใช่วันที่ยืนยันได้แน่นอน^[5]
กูร์ซาน Kurszán	ก่อน ค.ศ. 904–904	ผู้นำทางการเมืองหรือการทหาร	แหล่งบันทึกตะวันตกบันทึกการเสียชีวิตของกูร์ซานใน ค.ศ. 904

เจ้าฟ้าเอกหลังการพิชิตที่ราบฮังการี (ค.ศ. 895–1000)

หลังการพิชิตแอ่งคาร์เพเทียน โครงสร้างอำนาจของชาวฮังการียังคงมีลักษณะเป็นสมาพันธ์เผ่า และหลักฐานไม่เพียงพอที่จะกำหนดรายพระนามผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะช่วงระหว่างอาร์ปาดกับฟอลิชิ รายพระนามต่อไปนี้จึงแยกผู้ที่มีหลักฐานค่อนข้างมั่นคงออกจากผู้ที่ได้รับการเสนอในงานประวัติศาสตร์^[5]

ผู้ดำรงอำนาจที่มีหลักฐานแน่ชัด

ชื่อ	ช่วงเวลาที่มีหลักฐาน	ความสัมพันธ์กับรัชกาลก่อน	หมายเหตุ
อาร์ปาด	ราว ค.ศ. 895–ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10	พระโอรสของอาลโมช	เป็นผู้นำสำคัญในสมัยการพิชิตแอ่งคาร์เพเทียน แต่ปีเริ่มและสิ้นสุดอำนาจไม่อาจระบุได้อย่างแน่นอน
ฟอลิชิ หรือ ฟ็อยส์ Falicsi, Fajsz	มีหลักฐานว่าดำรงตำแหน่งราว ค.ศ. 950	พระนัดดาของอาร์ปาด	จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7 ทรงระบุว่าฟอลิชิเป็นผู้ปกครองชาวฮังการีในเวลาที่ทรงเรียบเรียงพระราชนิพนธ์ จึงเป็นผู้ดำรงตำแหน่งในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ที่มีหลักฐานร่วมสมัยชัดเจนที่สุดคนหนึ่ง ไม่ควรกำหนดรัชกาลเป็น ค.ศ. 947–955 โดยไม่มีคำว่า “ประมาณ”^[6]^[5]
ต็อกโชญ Taksony	ราวหลัง ค.ศ. 955–ต้นคริสต์ทศวรรษ 970	พระโอรสของโซลตอ	เป็นบุคคลประวัติศาสตร์และได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นผู้ดำรงอำนาจในช่วงหลังกลางคริสต์ศตวรรษที่ 10 แต่ปี ค.ศ. 955 และ 972 เป็นการประมาณจากลำดับเหตุการณ์ มิใช่วันที่จากหลักฐานตรง^[7]
เกซอ Géza	ต้นคริสต์ทศวรรษ 970–997	พระโอรสของต็อกโชญ	การขึ้นสู่อำนาจในต้นคริสต์ทศวรรษ 970 เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง แต่ปี ค.ศ. 972 ซึ่งมักใช้ในตารางรายพระนามเป็นผลจากการอนุมาน จึงควรเขียนว่า “ราว ค.ศ. 972”^[7]
อิชต์วาน István	ค.ศ. 997–1000/1001	พระโอรสของเกซอ	ดำรงฐานะผู้ปกครองฮังการีหลังเกซอสิ้นพระชนม์ และต่อมาได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1000 หรือ 1 มกราคม ค.ศ. 1001

ผู้ที่ได้รับการเสนอว่าเป็นเจ้าฟ้าเอก

บุคคลที่มีตัวตนในราชประเพณีและลำดับวงศ์ แต่สถานะว่าเคยเป็นผู้ปกครองสูงสุดยังไม่ได้รับการยืนยันจากหลักฐานร่วมสมัยอย่างเพียงพอ

ชื่อ	ช่วงเวลาที่ได้รับการเสนอ	พื้นฐานของข้อเสนอ	หมายเหตุ
โซลตอ หรือ โซลตาน Zolta, Zoltán	หลังอาร์ปาด–ก่อนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 10	Gesta Hungarorum	โซลตอมีตัวตนในลำดับวงศ์ แต่จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7 แห่งจักรวรรดิไบเซนไทน์และพงศาวดารอื่นไม่ได้เรียกเขาว่าเจ้าฟ้า รายพระนามที่กำหนดให้ครองอำนาจระหว่าง ค.ศ. 907–947 จึงอาศัยนักเขียนยุคกลางอานอนิมุสเป็นหลัก^[5]
ตาร์กอชู Tarkacsu	ครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 10	การสร้างลำดับสืบอำนาจจากสายราชวงศ์อาร์ปาด	นักประวัติศาสตร์บางคนเสนอว่าอาจเป็นหนึ่งในผู้ดำรงอำนาจระหว่างอาร์ปาดกับฟอลิชิ แต่ไม่มีฉันทามติ
เยแลก Jelek	ครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 10	การสร้างลำดับสืบอำนาจจากสายราชวงศ์อาร์ปาด
ซอโบล์ช Szabolcs	ครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 10	ประเพณีและข้อเสนอของนักประวัติศาสตร์บางสำนัก	ไม่ใช่รายพระนามที่ได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นเจ้าฟ้าเอก

ราชองศ์อาร์ปาด (ค.ศ. 1000–1301)

รายพระนามพระมหากษัตริย์ฮังการี วันครองราชย์ และความสัมพันธ์ทางราชวงศ์ในตารางนี้ยึดงานสังเคราะห์ของนักประวัติศาสตร์ฮังการีเป็นหลัก วันราชาภิเษกในคริสต์ศตวรรษที่ 11–12 หลายรายการไม่อาจระบุได้แน่นอนเท่ากัน จึงแสดงเฉพาะข้อมูลที่ได้รับการยอมรับค่อนข้างกว้างขวาง^[8]^[9]^[10]

พระนาม รัชสมัย	ตราที่เชื่อมโยง กับราชวงศ์	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
อิชต์วานที่ 1 นักบุญอิชต์วาน ค.ศ. 1000 หรือ 1001 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 975 แอ็สแตร์โกม พระโอรสของเจ้าฟ้าเอกเกซอและชอโรลตอ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038 เซแกชแฟเฮร์วาร์หรือแอ็สแตร์โกม พระชนมายุราว 63 พรรษา	กิเซลาแห่งบาวาเรีย มีพระโอรสหลายพระองค์ รวมทั้งอิมแร	25 ธันวาคม ค.ศ. 1000 หรือ 1 มกราคม ค.ศ. 1001 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	พระโอรสและผู้สืบอำนาจของเจ้าฟ้าเอกเกซอ ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกของราชอาณาจักรฮังการี วันและสถานที่ราชาภิเษกยังเป็นประเด็นอภิปราย
เปแตร์ ชาวเวนิส; ครั้งแรก 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038 – กันยายน ค.ศ. 1041	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 1010–1011 เวนิส พระโอรสของอ็อตโต ออร์เซโอโลและพระขนิษฐภคินีของอิชต์วานที่ 1 ราวปลายคริสต์ทศวรรษ 1040 สถานที่และปีไม่ปรากฏแน่ชัด	ไม่ปรากฏแน่ชัด การสมรสกับจูดิธแห่งชไวน์เฟิร์ตยังเป็นข้อถกเถียง	ค.ศ. 1038 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระภาคิไนยของอิชต์วานที่ 1 ถูกโค่นอำนาจใน ค.ศ. 1041
ชอมูแอล ออบอ กันยายน ค.ศ. 1041 – 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1044	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 990 หรือหลังจากนั้น ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชบุพการีไม่ปรากฏแน่ชัด 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1044 ภายหลังยุทธการที่เมนโฟ	พระขนิษฐาหรือพระเชษฐภคินีของอิชต์วานที่ 1 ซึ่งไม่ปรากฏพระนาม มีพระราชโอรสอย่างน้อย 2 พระองค์	ค.ศ. 1041 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระเทวันของอิชต์วานที่ 1 ทรงพ่ายแพ้ต่อเปแตร์และจักรพรรดิเฮนรีที่ 3 ในยุทธการที่เมนโฟ
เปแตร์ ครั้งที่สอง 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1044 – กันยายน ค.ศ. 1046	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ดูรัชกาลแรก	ดูรัชกาลแรก	ค.ศ. 1044 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	กลับคืนสู่ราชบัลลังก์หลังยุทธการที่เมนโฟ ก่อนถูกโค่นอำนาจระหว่างการกบฏของวอตอ
อ็อนดราชที่ 1 พระองค์ขาว กันยายน ค.ศ. 1046 – ธันวาคม ค.ศ. 1060	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 1015 ไม่ปรากฏสถานที่ พระโอรสของวอซุล ธันวาคม ค.ศ. 1060 ซีร์ช พระชนมายุราว 45 พรรษา	อนาสตาเซียแห่งเคียฟ มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งชอลอโมน	ค.ศ. 1046 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระปนัดดาของเจ้าฟ้าเอกต็อกโชญผ่านสายของวอซุล
เบ-ลอที่ 1 ผู้กล้า 6 ธันวาคม ค.ศ. 1060 – 11 กันยายน ค.ศ. 1063	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 1015–1020 ไม่ปรากฏสถานที่ พระโอรสของวอซุล 11 กันยายน ค.ศ. 1063 เดอเมิช พระชนมายุราว 43–48 พรรษา	ริเชซาแห่งโปแลนด์ มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งเกซอที่ 1 และลาสโลที่ 1	6 ธันวาคม ค.ศ. 1060 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระอนุชาของอ็อนดราชที่ 1
ชอลอโมน กันยายน ค.ศ. 1063 – 14 มีนาคม ค.ศ. 1074	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ค.ศ. 1053 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของอ็อนดราชที่ 1 และอนาสตาเซียแห่งเคียฟ หลัง ค.ศ. 1087 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	จูดิธแห่งชวาเบีย ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่ทราบแน่ชัด	ค.ศ. 1057 กษัตริย์ร่วม และกันยายน ค.ศ. 1063 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ได้รับราชาภิเษกครั้งแรกขณะพระราชบิดายังครองราชย์ กลับคืนสู่ราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1063 และสูญเสียอำนาจหลังยุทธการที่โมจโยโรดใน ค.ศ. 1074
เกซอที่ 1 มักนุช 14 มีนาคม ค.ศ. 1074 – 25 เมษายน ค.ศ. 1077	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 1040 โปแลนด์ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 1 และริเชซาแห่งโปแลนด์ ---- 25 เมษายน ค.ศ. 1077 วาตซ์ พระชนมายุราว 37 พรรษา	(1) โซเฟีย (2) ซีนาดีน มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งคาลมาน	ค.ศ. 1074 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 1 ขึ้นครองราชย์หลังชัยชนะเหนือชอลอโมน
ลาสโลที่ 1 นักบุญลาสโล 25 เมษายน ค.ศ. 1077 – 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1095	— ยังไม่มีตราแผ่นดินร่วมสมัยที่ยืนยันได้	ราว ค.ศ. 1040 โปแลนด์ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 1 และริเชซาแห่งโปแลนด์ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1095 นีตรอ พระชนมายุราว 55 พรรษา	อเดเลดแห่งไรน์เฟลเดน มีพระราชธิดาอย่างน้อย 2 พระองค์	ค.ศ. 1077 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระอนุชาของเกซอที่ 1 ได้รับการประกาศเป็นนักบุญใน ค.ศ. 1192
คาลมาน ผู้รอบรู้ ค.ศ. 1095 หรือ 1096 – 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1116	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ราว ค.ศ. 1070 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเกซอที่ 1 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1116 เซแกชแฟเฮร์วาร์ พระชนมายุราว 46 พรรษา	(1) เฟลิเซียแห่งซิซิลี (2) ยูเฟเมียแห่งเคียฟ มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งอิชต์วานที่ 2	ค.ศ. 1095 หรือ 1096 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชโอรสของเกซอที่ 1 พระสมัญญา Könyves หมายถึงผู้มีความรู้ทางหนังสือ
อิชต์วานที่ 2 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1116 – 1 มีนาคม ค.ศ. 1131	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ค.ศ. 1101 เซแกชแฟเฮร์วาร์ พระราชโอรสของคาลมานและเฟลิเซียแห่งซิซิลี 1 มีนาคม ค.ศ. 1131 วารอด พระชนมายุราว 30 พรรษา	พระมเหสีไม่ปรากฏพระนามแน่ชัด ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่ทราบแน่ชัด	ค.ศ. 1105 กษัตริย์ร่วม เซแกชแฟเฮร์วาร์	ได้รับราชาภิเษกขณะพระราชบิดายังครองราชย์
เบ-ลอที่ 2 ผู้มีพระเนตรบอด 28 เมษายน ค.ศ. 1131 – 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1141	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ราว ค.ศ. 1108–1110 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเจ้าชายอาลโมช 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1141 เซแกชแฟเฮร์วาร์ พระชนมายุราว 31–33 พรรษา	เยเลนาแห่งเซอร์เบีย มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งเกซอที่ 2 ลาสโลที่ 2 และอิชต์วานที่ 4	28 เมษายน ค.ศ. 1131 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชนัดดาของเกซอที่ 1 และพระญาติชั้นลูกพี่ลูกน้องของอิชต์วานที่ 2
เกซอที่ 2 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1141 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1162	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ค.ศ. 1130 ตอลนา พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 2 และเยเลนาแห่งเซอร์เบีย 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1162 เซแกชแฟเฮร์วาร์ พระชนมายุ 31–32 พรรษา	ยูฟรอซีนแห่งเคียฟ มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งอิชต์วานที่ 3 และเบ-ลอที่ 3	16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1141 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 2 ขึ้นครองราชย์ขณะยังทรงพระเยาว์
อิชต์วานที่ 3 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1162 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1172	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ฤดูร้อน ค.ศ. 1147 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเกซอที่ 2 และยูฟรอซีนแห่งเคียฟ 4 มีนาคม ค.ศ. 1172 แอ็สแตร์โกม พระชนมายุราว 24 พรรษา	แอกเนสแห่งออสเตรีย ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่รอดพระชนม์	มิถุนายน ค.ศ. 1162 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ต้องแข่งขันกับลาสโลที่ 2 และอิชต์วานที่ 4 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากจักรวรรดิไบแซนไทน์
ลาสโลที่ 2 กษัตริย์ปรปักษ์ กรกฎาคม ค.ศ. 1162 – 14 มกราคม ค.ศ. 1163	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ราว ค.ศ. 1131 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 2 และเยเลนาแห่งเซอร์เบีย 14 มกราคม ค.ศ. 1163 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	ไม่ปรากฏแน่ชัด มีพระราชธิดา 1 พระองค์ตามแหล่งบางชุด	กรกฎาคม ค.ศ. 1162 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	พระอนุชาของเกซอที่ 2 และพระปิตุลาของอิชต์วานที่ 3 ได้รับการสนับสนุนจากจักรวรรดิไบแซนไทน์
อิชต์วานที่ 4 กษัตริย์ปรปักษ์ 27 มกราคม ค.ศ. 1163 – 19 มิถุนายน ค.ศ. 1163	— ตราราชวงศ์แบบแถบยังไม่ปรากฏในหลักฐานร่วมสมัย	ราว ค.ศ. 1133 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 2 และเยเลนาแห่งเซอร์เบีย 11 เมษายน ค.ศ. 1165 ซีโมนี พระชนมายุราว 32 พรรษา	มาเรีย กอมเนน ไม่มีพระราชโอรสธิดา	27 มกราคม ค.ศ. 1163 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	พระอนุชาของเกซอที่ 2 ครองอำนาจในฐานะกษัตริย์ปรปักษ์ระหว่างเดือนมกราคมถึงมิถุนายน ค.ศ. 1163 และยังอ้างสิทธิจนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1165
เบ-ลอที่ 3 มหาราช 4 มีนาคม ค.ศ. 1172 – 23 เมษายน ค.ศ. 1196	ตราแถบอาร์ปาดปรากฏในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12	ราว ค.ศ. 1148 แอ็สแตร์โกม พระราชโอรสของเกซอที่ 2 และยูฟรอซีนแห่งเคียฟ 23 เมษายน ค.ศ. 1196 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด พระชนมายุราว 48 พรรษา	(1) แอกเนสแห่งแอนติออก (2) มาร์กาเรตแห่งฝรั่งเศส มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งอิมแรและอ็อนดราชที่ 2	13 มกราคม ค.ศ. 1173 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระอนุชาของอิชต์วานที่ 3 การราชาภิเษกล่าช้าเพราะอาร์ชบิชอปแห่งเอสเตอร์โกมปฏิเสธประกอบพิธี
อิมแร 23 เมษายน ค.ศ. 1196 – 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1204		ค.ศ. 1174 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 3 และแอกเนสแห่งแอนติออก 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1204 เอสเตอร์โกม พระชนมายุราว 30 พรรษา	กอนสตันซาแห่งอารากอน มีพระราชโอรสคือลาสโลที่ 3	16 พฤษภาคม ค.ศ. 1182 กษัตริย์ร่วม เซแกชแฟเฮร์วาร์	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมขณะพระราชบิดายังครองราชย์
ลาสโลที่ 3 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1204 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1205		ราว ค.ศ. 1200 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของอิมแรและกอนสตันซาแห่งอารากอน 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1205 เวียนนา พระชนมายุราว 5 พรรษา	มิได้อภิเษกสมรส ไม่มีพระราชโอรสธิดา	26 สิงหาคม ค.ศ. 1204 กษัตริย์ร่วม เซแกชแฟเฮร์วาร์	ได้รับราชาภิเษกก่อนพระราชบิดาสวรรคต และครองราชย์โดยมีพระมารดาเป็นผู้สำเร็จราชการ
อ็อนดราชที่ 2 แห่งเยรูซาเลม 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1205 – 21 กันยายน ค.ศ. 1235		ราว ค.ศ. 1177 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 3 และแอกเนสแห่งแอนติออก 21 กันยายน ค.ศ. 1235 สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด พระชนมายุราว 58 พรรษา	(1) เกอร์ทรูดแห่งเมราเนีย (2) โยลันดาแห่งกูร์เตอเน (3) เบียทริซแห่งเอสเต มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งเบ-ลอที่ 4	29 พฤษภาคม ค.ศ. 1205 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระอนุชาของอิมแรและพระปิตุลาของลาสโลที่ 3 พระสมัญญาเกี่ยวข้องกับการเข้าร่วมสงครามครูเสดครั้งที่ 5
เบ-ลอที่ 4 ผู้สถาปนาประเทศครั้งที่สอง 21 กันยายน ค.ศ. 1235 – 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1270		29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1206 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของอ็อนดราชที่ 2 และเกอร์ทรูดแห่งเมราเนีย 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1270 เกาะกระต่าย พระชนมายุ 63 พรรษา	มาเรีย ลัสการีนา มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งอิชต์วานที่ 5	14 ตุลาคม ค.ศ. 1235 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชโอรสของอ็อนดราชที่ 2 พระสมัญญาหมายถึงการบูรณะราชอาณาจักรหลังการรุกรานของมองโกล
อิชต์วานที่ 5 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1270 – 6 สิงหาคม ค.ศ. 1272		ก่อน 18 ตุลาคม ค.ศ. 1239 บูดอ พระราชโอรสของเบ-ลอที่ 4 และมาเรีย ลัสการีนา 6 สิงหาคม ค.ศ. 1272 เกาะเซแปล พระชนมายุราว 32–33 พรรษา	แอร์แชเบตชาวคูมัน มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งลาสโลที่ 4	ราว ค.ศ. 1246 กษัตริย์ร่วม สถานที่ไม่ปรากฏแน่ชัด	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ก่อนครองราชย์โดยสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1270
ลาสโลที่ 4 ชาวคูมัน 6 สิงหาคม ค.ศ. 1272 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1290		5 สิงหาคม ค.ศ. 1262 ไม่ปรากฏสถานที่ พระราชโอรสของอิชต์วานที่ 5 และแอร์แชเบตชาวคูมัน 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1290 ถูกสังหารในปราสาทที่เคอเริชแซก (Cheresig ประเทศโรมาเนียในปัจจุบัน) พระชนมายุ 27 พรรษา	แอร์แชเบตแห่งซิซิลี ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย	ต้นเดือนกันยายน ค.ศ. 1272 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อพระราชบิดาสวรรคต และได้รับราชาภิเษกภายหลัง
อ็อนดราชที่ 3 ชาวเวนิส 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1290 – 14 มกราคม ค.ศ. 1301		ราว ค.ศ. 1265 เวนิส พระราชโอรสของอิชต์วานผู้เกิดภายหลังพระราชบิดาสิ้นพระชนม์ และโตมาซีนา โมโรซีนี 14 มกราคม ค.ศ. 1301 บูดอ พระชนมายุราว 35–36 พรรษา	(1) แฟแนนนาแห่งกูยาเวีย (2) แอกเนสแห่งออสเตรีย มีพระราชธิดาคือเอลีซาเบตแห่งเทิสส์	23 กรกฎาคม ค.ศ. 1290 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชนัดดาของอ็อนดราชที่ 2 ผ่านสายของอิชต์วานผู้เกิดภายหลังพระราชบิดาสิ้นพระชนม์ เป็นกษัตริย์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์อาร์ปาดฝ่ายชาย

ช่วงหลังการสิ้นสุดราชวงศ์อาร์ปาดมีการแข่งขันชิงราชบัลลังก์ระหว่างผู้สืบเชื้อสายทางฝ่ายหญิงหลายสาย การกำหนดวันเริ่มรัชกาลและความชอบธรรมของพระมหากษัตริย์บางพระองค์จึงแตกต่างกันตามว่าพิจารณาจากการอ้างสิทธิ การได้รับเลือก หรือการราชาภิเษก ตารางต่อไปนี้แสดงวันตามที่ใช้กันทั่วไปในงานประวัติศาสตร์ฮังการี และอธิบายกรณีที่มีพระราชพิธีมากกว่าหนึ่งครั้งไว้ในหมายเหตุ^[10]^[11]

ราชวงศ์เปรมิสลิด (ค.ศ. 1301–1305)

ราชวงศ์เปรมิสลิดเริ่มครองราชบัลลังก์ฮังการีเมื่อเวนเซสเลาส์แห่งโบฮีเมียได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีใน ค.ศ. 1301 ท่ามกลางการแย่งชิงราชบัลลังก์กับกาโรย โรแบร์ตแห่งอองชู พระองค์ทรงละทิ้งสิทธิในราชบัลลังก์ฮังการีใน ค.ศ. 1305 และโอนสิทธิดังกล่าวแก่ออทโทแห่งบาวาเรีย ส่งผลให้การครองราชย์ของราชวงศ์เปรมิสลิดในฮังการีสิ้นสุดลง^[12]

พระนาม รัชสมัย	ภาพในพงศาวดาร	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
แวนท์แซล แวนท์แซลชาวโบฮีเมีย พฤษภาคม ค.ศ. 1301 – 9 ตุลาคม ค.ศ. 1305			6 ตุลาคม ค.ศ. 1289 ปราก พระราชโอรสของพระเจ้าแวนท์แซลที่ 2 แห่งโบฮีเมียและยูดิทแห่งฮาพส์บวร์ค 4 สิงหาคม ค.ศ. 1306 ออลอโมตส์ พระชนมายุ 16 พรรษา	วีโอลาแห่งเชชึน ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย	27 สิงหาคม ค.ศ. 1301 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชปนัดดาของเบ-ลอที่ 4 ทางฝ่ายหญิง ทรงใช้พระนาม “ลาสโล” ในฐานะกษัตริย์ฮังการี และสละสิทธิในราชบัลลังก์เมื่อ ค.ศ. 1305

ราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (ค.ศ. 1305–1307)

ราชวงศ์วิทเทิลส์บัคเริ่มครองราชบัลลังก์ฮังการีเมื่อออทโทแห่งบาวาเรียได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีในพระนามเบลาใน ค.ศ. 1305 ท่ามกลางการแย่งชิงราชบัลลังก์กับกาโรย โรแบร์ตแห่งอองชู การครองราชย์สิ้นสุดลงหลังพระองค์ถูก ลาสโล กาน ผู้ปกครองทรานซิลเวเนียจับกุมใน ค.ศ. 1307 และเสด็จออกจากฮังการีในเวลาต่อมา

พระนาม รัชสมัย	ภาพในพงศาวดาร	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
อ็อตโต อ็อตโตแห่งบาวาเรีย 9 ตุลาคม ค.ศ. 1305 – พฤษภาคม ค.ศ. 1307			11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1261 บูร์กเฮาเซิน พระราชโอรสของไฮน์ริชที่ 13 ดยุกแห่งบาวาเรีย และเอลีซาเบตแห่งฮังการี 9 กันยายน ค.ศ. 1312 ลันด์สฮูท พระชนมายุ 51 พรรษา	(1) กาทารีนาแห่งฮาพส์บวร์ค ไม่มีพระราชโอรสธิดา (2) แอกเนสแห่งกลอกูฟ มีพระโอรสธิดา 2 คน	5 ธันวาคม ค.ศ. 1305 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระราชนัดดาของเบ-ลอที่ 4 ทางฝ่ายพระมารดา ทรงสูญเสียอำนาจหลังถูก ลาสโล กาน เจ้าแคว้นทรานซิลเวเนียจับกุมใน ค.ศ. 1307

ราชวงศ์อ็องฌู (ค.ศ. 1308–1386)

ราชวงศ์อ็องฌูสายเนเปิลส์ (ค.ศ. 1308–1382)

ราชวงศ์อ็องฌูสายเนเปิลส์เริ่มครองราชบัลลังก์ฮังการีเมื่อกาโรยที่ 1ได้รับการยอมรับเป็นกษัตริย์อย่างสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1308 และสืบต่อโดยลอโยชที่ 1 มหาราช ราชวงศ์สิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าลอโยชที่ 1 สวรรคตโดยไม่มีพระราชโอรสใน ค.ศ. 1382

พระนาม รัชสมัย	ภาพในพงศาวดาร	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
คาโรยที่ 1 คาโรย โรแบร์ต 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1308 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1342			ค.ศ. 1288 เนเปิลส์ พระราชโอรสของชาร์ล มาร์แตลแห่งอ็องฌูและเคลเมนเทียแห่งฮาพส์บวร์ค 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1342 วิเชกราด พระชนมายุราว 54 พรรษา	อภิเษกสมรสหลายครั้ง พระมเหสีพระองค์สุดท้ายคือแอร์แชเบตแห่งโปแลนด์ มีพระราชโอรสธิดาหลายพระองค์ รวมทั้งลอโยชที่ 1	(1) ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1301 แอ็สแตร์โกม (2) 15 มิถุนายน ค.ศ. 1309 บูดอ (3) 27 สิงหาคม ค.ศ. 1310 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ตั้งแต่ ค.ศ. 1301 และได้รับเลือกอีกครั้งใน ค.ศ. 1308 พระราชพิธีครั้งที่สามใน ค.ศ. 1310 เป็นพิธีแรกที่ครบเงื่อนไขตามธรรมเนียมราชาภิเษกของฮังการี
ลอโยชที่ 1 มหาราช 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1342 – 10 กันยายน ค.ศ. 1382			5 มีนาคม ค.ศ. 1326 วิเชกราด พระราชโอรสของคาโรยที่ 1 และแอร์แชเบตแห่งโปแลนด์ 10 กันยายน ค.ศ. 1382 น็อจโซมบ็อต พระชนมายุ 56 พรรษา	(1) มาร์กาเรตแห่งโบฮีเมีย ไม่มีพระราชโอรสธิดา (2) แอร์แชเบตแห่งบอสเนีย มีพระราชธิดา 3 พระองค์	21 กรกฎาคม ค.ศ. 1342 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1370 ทำให้ฮังการีและโปแลนด์มีพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวกัน

ราชวงศ์อ็องฌูสายฮังการี (ค.ศ. 1382–1395)

ราชวงศ์อ็องฌูสายฮังการีเริ่มครองราชบัลลังก์เมื่อมาเรีย พระราชธิดาของลอโยชที่ 1 สืบราชสมบัติใน ค.ศ. 1382 แม้การครองราชย์จะถูกแทรกช่วงสั้น ๆ โดยกาโรยที่ 2แห่งอ็องฌูสายเนเปิลส์ใน ค.ศ. 1385–1386 แต่พระนางทรงกลับคืนสู่ราชบัลลังก์และครองราชย์ร่วมกับซีกิสมุนด์แห่งลักเซมเบิร์ก จนสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาทใน ค.ศ. 1395 ส่งผลให้ราชวงศ์อ็องฌูสายฮังการีสิ้นสุดลง

พระนาม รัชสมัย	ภาพในพงศาวดาร	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
มาเรีย มาเรียแห่งอ็องฌู			14 เมษายน ค.ศ. 1371 บูดอ พระราชธิดาของลอโยชที่ 1 และเอลีซาเบตาแห่งบอสเนีย 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1395 ใกล้บูดอ พระชนมายุ 24 พรรษา	ซีจมอนด์แห่งลักเซมเบิร์ก ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่รอดพระชนม์	17 กันยายน ค.ศ. 1382 เซแกชแฟเฮร์วาร์	สมัยแรก: 10 หรือ 11 กันยายน ค.ศ. 1382–31 ธันวาคม ค.ศ. 1385 ทรงได้รับราชาภิเษกโดยใช้พระอิสริยยศในรูปกษัตริย์ตามเอกสารละตินร่วมสมัย
มาเรีย มาเรียแห่งอ็องฌู				ซีจมอนด์แห่งลักเซมเบิร์ก ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่รอดพระชนม์	มิได้ประกอบพระราชพิธีใหม่	สมัยที่สอง: 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1386–17 พฤษภาคม ค.ศ. 1395 และทรงครองราชย์ร่วมกับซีจมอนด์ตั้งแต่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1387

ราชวงศ์อ็องฌู–ดูราซโซ (ค.ศ. 1385–1386)

ราชวงศ์อ็องฌู–ดูราซโซครองราชบัลลังก์ฮังการีเป็นช่วงสั้น ๆ เมื่อกาโรยที่ 2แห่งเนเปิลส์ทรงโค่นสมเด็จพระราชินีนาถมาเรียและได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1385 การครองราชย์สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1386 และสมเด็จพระราชินีนาถมาเรียเสด็จกลับคืนสู่ราชบัลลังก์

พระนาม รัชสมัย	ภาพในพงศาวดาร	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
คาโรยที่ 2 พระองค์เตี้ย 31 ธันวาคม ค.ศ. 1385 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1386			ค.ศ. 1345 เนเปิลส์ พระราชโอรสของลุยจีแห่งดูราซโซและมาร์เกริตาแห่งซานเซเวริโน 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1386 วิเชกราด พระชนมายุราว 41 พรรษา	มาร์เกริตาแห่งดูราซโซ มีพระราชโอรสธิดา 3 พระองค์	31 ธันวาคม ค.ศ. 1385 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ทรงเป็นกษัตริย์แห่งเนเปิลส์และสมาชิกสายดูราซโซของราชวงศ์อ็องฌู ได้รับเชิญจากขุนนางฝ่ายตรงข้ามมาเรีย ก่อนถูกลอบทำร้ายและสวรรคต

ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก (ค.ศ. 1387–1437)

ราชวงศ์ลักเซมเบิร์กเริ่มครองราชบัลลังก์ฮังการีเมื่อซีกิสมุนด์แห่งลักเซมเบิร์ก พระราชสวามีของสมเด็จพระราชินีนาถมาเรีย ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีใน ค.ศ. 1387 พระองค์ทรงครองราชย์ต่อมาภายหลังการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถมาเรีย จนสวรรคตโดยไม่มีพระราชโอรสใน ค.ศ. 1437 ส่งผลให้ราชบัลลังก์ตกทอดแก่อัลเบรชท์แห่งฮาพส์บวร์ค พระราชสวามีของพระราชธิดา

พระนาม รัชสมัย	ภาพ	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
ฌิกโมนด์ ฌิกโมนด์แห่งลักเซมเบิร์ก 31 มีนาคม ค.ศ. 1387 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437			14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 นือร์นแบร์ค พระราชโอรสของจักรพรรดิคาโรยที่ 4 และแอร์แชเบตแห่งพอเมอราเนีย 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ซนอยโม พระชนมายุ 69 พรรษา	(1) มาเรียแห่งฮังการี ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่รอดพระชนม์ (2) บาร์บาราแห่งเซลเย มีพระราชธิดาคือแอร์แชเบตแห่งลักเซมเบิร์ก	31 มีนาคม ค.ศ. 1387 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระสวามีและกษัตริย์ร่วมของมาเรียจนถึง ค.ศ. 1395 ก่อนทรงครองราชย์เพียงพระองค์เดียว ต่อมาทรงเป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมียและจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1437–1457)

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเริ่มครองราชบัลลังก์ฮังการีเป็นครั้งแรกเมื่อพระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี พระราชสวามีของเอลิซาเบธแห่งลักเซมเบิร์ก ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีใน ค.ศ. 1437 ภายหลังการสวรรคตของจักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระเจ้าฌิกมอนด์แห่งฮังการี) ราชบัลลังก์ตกทอดแก่ลาสโล่ผู้เกิดภายหลัง พระราชโอรสของอัลเบรชท์ ซึ่งครองราชย์ท่ามกลางความขัดแย้งเรื่องการสืบราชสมบัติ จนกระทั่งสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาทใน ค.ศ. 1457 ส่งผลให้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในช่วงแรกสิ้นสุดลง

พระนาม รัชสมัย	ภาพ	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
อ็อลแบร์ต อ็อลแบร์ตแห่งฮาพส์บวร์ค 18 ธันวาคม ค.ศ. 1437 – 27 ตุลาคม ค.ศ. 1439			16 สิงหาคม ค.ศ. 1397 เวียนนา พระราชโอรสของอัลเบรชท์ที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรีย และโยฮันนา โซฟีแห่งบาวาเรีย 27 ตุลาคม ค.ศ. 1439 เนสเมย พระชนมายุ 42 พรรษา	แอร์แชเบตแห่งลักเซมเบิร์ก มีพระราชโอรสธิดา 4 พระองค์	1 มกราคม ค.ศ. 1438 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระชามาดาของซีจมอนด์และพระสวามีของทายาทราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ทรงเป็นกษัตริย์โรมันและดยุกแห่งออสเตรียด้วย
ลาสโลที่ 5 ผู้ประสูติภายหลังพระราชบิดาสิ้นพระชนม์ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1440 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1457			22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1440 โกมารม พระราชโอรสของอ็อลแบร์ตและแอร์แชเบตแห่งลักเซมเบิร์ก 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1457 ปราก พระชนมายุ 17 พรรษา	มิได้อภิเษกสมรส ไม่มีพระราชโอรสธิดา	15 พฤษภาคม ค.ศ. 1440 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ได้รับราชาภิเษกเมื่อมีพระชนมายุไม่ถึงสามเดือน และเป็นกษัตริย์คู่แข่งของอูลาสโลที่ 1ระหว่าง ค.ศ. 1440–1444 หลังการสิ้นพระชนม์ของอูลาสโลที่ 1 ฐานันดรฮังการีได้ยอมรับพระองค์เป็นกษัตริย์ และเลือกยาโนช ฮุนยาดีเป็นผู้สำเร็จราชการใน ค.ศ. 1446 โดยฮุนยาดีเป็นผู้ใช้อำนาจบริหารและการทหารส่วนใหญ่แทนพระองค์จนถึง ค.ศ. 1452^[13]

ราชวงศ์ยาเกียลโล ครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1440–1444)

ราชวงศ์ยาเกียลโลครองราชบัลลังก์ฮังการีเป็นครั้งแรกเมื่อวลาดิสเลาส์ที่ 1 กษัตริย์แห่งโปแลนด์ ได้รับเลือกและประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีใน ค.ศ. 1440 การครองราชย์สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในยุทธการที่วาร์นาเมื่อ ค.ศ. 1444 พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ปฏิปักษ์ของลาสโลที่ 5

พระนาม รัชสมัย	ภาพในพงศาวดาร	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษก	หมายเหตุ
อูลาสโลที่ 1 วลาดิสเลาส์แห่งวาร์นา 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1440 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1444			31 ตุลาคม ค.ศ. 1424 กรากุฟ พระราชโอรสของพระเจ้าววาดึสวัฟที่ 2 ยากีลโล และโซเฟียแห่งฮอลชานี 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1444 ยุทธการที่วาร์นา พระชนมายุ 20 พรรษา	มิได้อภิเษกสมรส ไม่มีพระราชโอรสธิดา	17 กรกฎาคม ค.ศ. 1440 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ทรงเป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์และกษัตริย์ปฏิปักษ์ของลาสโลที่ 5 ก่อนสวรรคตในยุทธการที่วาร์นา

ราชวงศ์ฮุนยาดี (ค.ศ. 1458–1490)

ราชวงศ์ฮุนยาดีเริ่มครองราชบัลลังก์ฮังการีเมื่อมาตยาช กอร์วินุส พระโอรสของยาโนช ฮุนยาดี ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1458 ราชวงศ์สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์สวรรคตโดยไม่มีรัชทายาทโดยชอบด้วยกฎหมายใน ค.ศ. 1490

พระนาม รัชสมัย	พระบรมสาทิสลักษณ์	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพ และ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเสก	หมายเหตุ
มาตยาชที่ 1 มาตยาช กอร์วินุส ผู้ทรงธรรม 24 มกราคม ค.ศ. 1458 – 6 เมษายน ค.ศ. 1490			23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1443 โกโลฌวาร์ พระโอรสของยาโนช ฮุนยาดีและแอร์แฌเบต ซีลาจยี 6 เมษายน ค.ศ. 1490 เวียนนา พระชนมายุ 47 พรรษา	(1) กาตาลินแห่งโปเจบราด ค.ศ. 1463 มีพระโอรสนอกสมรสคือยาโนช กอร์วินุส (2) เบอาทริเชแห่งเนเปิลส์ ค.ศ. 1476 ไม่มีพระโอรสธิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย	29 มีนาคม ค.ศ. 1464 เซแกชแฟเฮร์วาร์	พระองค์มิได้สืบราชสันตติวงศ์จากราชวงศ์ผู้ครองฮังการีก่อนหน้า แต่ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์

ราชวงศ์ยาเกียลโล ครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1490–1526)

ราชวงศ์ยาเกียลโลกลับมาครองราชบัลลังก์ฮังการีเป็นครั้งที่สองเมื่ออูลาสโลที่ 2ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1490 และสิ้นสุดลงเมื่อลอโยชที่ 2 พระราชโอรส สิ้นพระชนม์ในยุทธการที่โมฮาชเมื่อ ค.ศ. 1526 โดยไม่มีรัชทายาท

พระนาม รัชสมัย	พระบรมสาทิสลักษณ์	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	สวรรคต	หมายเหตุ
อูลาสโลที่ 2 วลาดิสเลาส์ ดอบเซ 15 กรกฎาคม 1490 – 13 มีนาคม 1516			1 มีนาคม 1456 คราโคว พระราชโอรสของพระเจ้าคาซิเมียร์ที่ 4 แห่งจากีลลอนและเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย	อานน์แห่งฟัวซ์-ชองดาล 29 กันยายน 1502 เซแก็ชแฟเฮร์วาร์ 2 พระองค์	13 มีนาคม 1516 บูดา พระชนมพรรษา 60 พรรษา	พระราชนัดดาของพระเจ้าอัลเบรช พระมหากษัตริย์ฮังการีและโบฮีเมีย
ลอโยชที่ 2 13 มีนาคม 1516 – 29 สิงหาคม 1526			1 กรกฎาคม 1506 บูดา พระราชโอรสของพระเจ้าวลาดิสเลาส์ที่ 2 แห่งฮังการีและแอนน์แห่งฟัวศ์-กองดาล	มาเรียแห่งฮังการี 4 มิถุนายน 1508 เซแก็ชแฟเฮร์วาร์ ไร้รัชทายาท	29 สิงหาคม 1526 ยุทธการที่โมฮาช พระชนมพรรษา 20 พรรษา	กษัตริย์ฮังการีและโบฮีเมีย

หลังยุทธการที่โมฮาช ค.ศ. 1526

ภายหลังราชอาณาจักรฮังการีพ่ายแพ้ต่อกองทัพจักรวรรดิออตโตมันภายใต้การนำของสุลต่านสุลัยมานผู้เกรียงไกรในยุทธการที่โมฮาชเมื่อ ค.ศ. 1526 พระเจ้าลอโยชที่ 2 แห่งฮังการีทรงสิ้นพระชนม์ระหว่างการล่าถอยจากสนามรบ เหตุการณ์ดังกล่าวก่อให้เกิดวิกฤตการสืบราชบัลลังก์ เนื่องจากขุนนางฮังการีต่างฝ่ายต่างเลือกยาโนช ซาโปยอและแฟร์ดีนันด์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค (พระเจ้าแฟร์ดีนันด์ที่ 1 แห่งฮังการี) ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งฮังการี^[14]

การแบ่งดินแดนฮังการีออกเป็นสามส่วนเกิดขึ้นอย่างชัดเจนภายหลังออตโตมันยึดกรุงบูดาใน ค.ศ. 1541 ส่วนแรกคือดินแดนตอนกลางและตอนใต้ซึ่งถูกผนวกเข้าอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของจักรวรรดิออตโตมัน ส่วนที่สองคือดินแดนทางเหนือและตะวันตกซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค โดยมีเมืองโปโจญ หรือบราติสลาวาในประเทศสโลวาเกียปัจจุบัน เป็นศูนย์กลางการบริหารตั้งแต่ ค.ศ. 1536 ส่วนที่สามคือดินแดนทางตะวันออก อันประกอบด้วยทรานซิลเวเนียและพาร์เทียม ซึ่งปกครองในนามยาโนช ฌิกมอนด์ พระโอรสของยาโนช ซาโปยอ และอยู่ภายใต้อำนาจเหนือกว่าของจักรวรรดิออตโตมัน^[15]^[16]

ตามสนธิสัญญาชไปเออร์ ค.ศ. 1570 ยาโนช ฌิกมอนด์ทรงสละพระอิสริยยศ “กษัตริย์ผู้ได้รับเลือกแห่งฮังการี” และทรงยอมรับจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระเจ้ามิกชอแห่งฮังการี) เป็นกษัตริย์แห่งฮังการีเพียงพระองค์เดียว แลกกับการที่พระองค์ได้รับการรับรองในฐานะ “เจ้าชายแห่งทรานซิลเวเนียและเจ้าแห่งบางส่วนของราชอาณาจักรฮังการี” ส่งผลให้ราชอาณาจักรฮังการีตะวันออกแปรสภาพเป็นราชรัฐทรานซิลเวเนียอย่างเป็นทางการ^[17] ยาโนช ฌิกมอนด์สิ้นพระชนม์โดยปราศจากรัชทายาทที่ยูลอแฟเฮร์วาร์ใน ค.ศ. 1571 หลังจากนั้นฐานันดรแห่งทรานซิลเวเนียเลือกอิชต์วาน บาโตรีขึ้นเป็นเจ้าชายองค์ใหม่ ด้วยเหตุนี้ แม้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คจะได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ครองราชบัลลังก์ฮังการี แต่ราชรัฐทรานซิลเวเนียยังคงดำรงอยู่ในฐานะรัฐปกครองตนเองภายใต้อำนาจเหนือกว่าของจักรวรรดิออตโตมัน มิได้ตกอยู่ใต้การปกครองโดยตรงของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในทันที^[18]

ราชวงศ์ซาโปยอ (ค.ศ. 1526–1570)

พระนาม รัชสมัย	พระบรมสาทิสลักษณ์	ตราแผ่นดินในรัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	สวรรคต	หมายเหตุ
ยาโนชที่ 1 ยาโนช ซาโปยอ 11 พฤศจิกายน 1526 – กรกฎาคม 1540			1487 เซเปสวาลายา พระโอรสของสตีเฟน ซาโปลยาและเฮดวิกแห่งเซียสซิน	อิซาเบลลา ยากีลลอน 2 มีนาคม 1539 เซแก็ชแฟเฮร์วาร์ 1 พระองค์	กรกฎาคม 1540 ซาสแชแบส พระชนมพรรษา 53 พรรษา	ปรปักษ์กับเฟอร์ดินันด์ที่ 1
ยาโนชที่ 2 ยาโนช ฌิกมอนด์ 13 กันยายน 1540 – 16 สิงหาคม 1570			7 กรกฎาคม 1540 บูดา พระราชโอรสของพระเจ้ายาโนชที่ 1 และอิซาเบลลา ยากีลลอน	มิได้อภิเษกสมรส ไร้รัชทายาท	14 มีนาคม 1571 ยูลอแฟเฮร์วาร์ พระชนมพรรษา 30 พรรษา	ปฏิปักษ์กับเฟอร์ดินานด์ที่ 1 และแม็กซิมิเลียน

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค (ค.ศ. 1526–1918)

การขึ้นครองราชย์กับการราชาภิเษกเป็นคนละเหตุการณ์กัน จักรพรรดิฮาพส์บวร์คหลายพระองค์ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมขณะที่พระราชบิดายังครองราชย์ เพื่อรับรองการสืบราชสันตติวงศ์ ส่วนสถานที่ราชาภิเษกเปลี่ยนจากเซแกชแฟเฮร์วาร์เป็นโปโจญภายหลังการขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมัน^[19]^[20]

พระนาม รัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษกเป็น กษัตริย์แห่งฮังการี	หมายเหตุ
แฟร์ดีนันด์ที่ 1 17 ธันวาคม ค.ศ. 1526 – 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564	10 มีนาคม ค.ศ. 1503 อัลกาลาเดเอนาเรส พระโอรสของพระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งกัสติยาและฆัวนาแห่งกัสติยา 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564 เวียนนา พระชนมายุ 61 พรรษา	อันนาแห่งโบฮีเมียและฮังการี ค.ศ. 1521 มีพระราชโอรสธิดา 15 พระองค์	3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1527 เซแกชแฟเฮร์วาร์	ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์โดยกลุ่มขุนนางฝ่ายหนึ่ง หลังการเลือกยาโนชที่ 1เป็นกษัตริย์ของอีกฝ่าย จึงเกิดการแย่งราชบัลลังก์ฮังการี^[21]
มิกซอ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1576	31 กรกฎาคม ค.ศ. 1527 เวียนนา พระโอรสของแฟร์ดีนันด์ที่ 1 และอันนาแห่งโบฮีเมียและฮังการี 12 ตุลาคม ค.ศ. 1576 เรเกินส์บวร์ค พระชนมายุ 49 พรรษา	มาเรียแห่งสเปน ค.ศ. 1548 มีพระราชโอรสธิดา 15 พระองค์	8 กันยายน ค.ศ. 1563 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมก่อนขึ้นครองราชย์โดยสมบูรณ์
รูดอล์ฟที่ 1 12 ตุลาคม ค.ศ. 1576 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1608	18 กรกฎาคม ค.ศ. 1552 เวียนนา พระโอรสของมิกซาที่ 1 และมาเรียแห่งสเปน 20 มกราคม ค.ศ. 1612 ปราก พระชนมายุ 59 พรรษา	มิได้อภิเษกสมรส ไม่มีพระราชโอรสธิดาที่ชอบด้วยกฎหมาย	25 กันยายน ค.ศ. 1572 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วม และทรงสละอำนาจเหนือฮังการีให้มาตยาชใน ค.ศ. 1608
มาตยาชที่ 2 26 มิถุนายน ค.ศ. 1608 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1619	24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1557 เวียนนา พระโอรสของมิกซาที่ 1 และมาเรียแห่งสเปน 20 มีนาคม ค.ศ. 1619 เวียนนา พระชนมายุ 62 พรรษา	อันนาแห่งทีโรล ค.ศ. 1611 ไม่มีพระราชโอรสธิดา	19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1608 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	พระอนุชาของรูดอล์ฟที่ 1
แฟร์ดีนันด์ที่ 2 20 มีนาคม ค.ศ. 1619 – 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637	9 กรกฎาคม ค.ศ. 1578 กราซ พระโอรสของคาร์ลที่ 2 แห่งออสเตรียและมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637 เวียนนา พระชนมายุ 58 พรรษา	(1) มาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย มีพระราชโอรสธิดา 7 พระองค์ (2) เอเลโอโนราแห่งมันตัว ไม่มีพระราชโอรสธิดา	1 กรกฎาคม ค.ศ. 1618 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมก่อนมาตยาชที่ 2 สวรรคต
แฟร์ดีนันด์ที่ 3 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637 – 2 เมษายน ค.ศ. 1657	13 กรกฎาคม ค.ศ. 1608 กราซ พระโอรสของแฟร์ดีนันด์ที่ 2 และมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย 2 เมษายน ค.ศ. 1657 เวียนนา พระชนมายุ 48 พรรษา	อภิเษกสมรส 3 ครั้ง มีพระราชโอรสธิดารวม 11 พระองค์	8 ธันวาคม ค.ศ. 1625 โชโปรน	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมก่อนขึ้นครองราชย์โดยสมบูรณ์
แฟร์ดีนันด์ที่ 4 กษัตริย์ร่วม 16 มิถุนายน ค.ศ. 1647 – 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1654	8 กันยายน ค.ศ. 1633 เวียนนา พระโอรสของแฟร์ดีนันด์ที่ 3 และมาเรีย อันนาแห่งสเปน 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1654 เวียนนา พระชนมายุ 20 พรรษา	มิได้อภิเษกสมรส ไม่มีพระราชโอรสธิดา	16 มิถุนายน ค.ศ. 1647 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วม แต่สิ้นพระชนม์ก่อนพระราชบิดา จึงไม่เคยปกครองฮังการีแต่เพียงพระองค์เดียว
ลิโปตที่ 1 2 เมษายน ค.ศ. 1657 – 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705	9 มิถุนายน ค.ศ. 1640 เวียนนา พระโอรสของแฟร์ดีนันด์ที่ 3 และมาเรีย อันนาแห่งสเปน 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705 เวียนนา พระชนมายุ 64 พรรษา	อภิเษกสมรส 3 ครั้ง มีพระราชโอรสธิดารวม 16 พระองค์	27 มิถุนายน ค.ศ. 1655 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมหลังแฟร์ดีนันด์ที่ 4 สิ้นพระชนม์
โยแฌ็ฟที่ 1 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705 – 17 เมษายน ค.ศ. 1711	26 กรกฎาคม ค.ศ. 1678 เวียนนา พระโอรสของลีโอโปลด์ที่ 1 และเอเลโอโนรา มักดาเลนาแห่งน็อยบวร์ค 17 เมษายน ค.ศ. 1711 เวียนนา พระชนมายุ 32 พรรษา	วิลเฮลมีนา อมาเลียแห่งบรันสวิก มีพระราชโอรสธิดา 3 พระองค์	9 ธันวาคม ค.ศ. 1687 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
กาโรยที่ 3 17 เมษายน ค.ศ. 1711 – 20 ตุลาคม ค.ศ. 1740	1 ตุลาคม ค.ศ. 1685 เวียนนา พระโอรสของลีโอโปลด์ที่ 1 และเอเลโอโนรา มักดาเลนาแห่งน็อยบวร์ค 20 ตุลาคม ค.ศ. 1740 เวียนนา พระชนมายุ 55 พรรษา	เอลีซาเบต คริสทีนาแห่งบรันสวิก–ว็อลเฟินบึทเทิล มีพระราชโอรสธิดา 4 พระองค์	22 พฤษภาคม ค.ศ. 1712 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	พระอนุชาของโยแฌ็ฟที่ 1 และเป็นกษัตริย์ฮังการีพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คฝ่ายชาย

ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน (ค.ศ. 1740–1918)

ภายหลังจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระเจ้ากาโรยที่ 3 แห่งฮังการี) ผู้สืบเชื้อสายชายองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสวรรคตใน ค.ศ. 1740 ราชสมบัติของราชวงศ์ตกทอดแก่จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา พระราชธิดา ซึ่งอภิเษกสมรสกับฟรันซ์ ชเตฟันแห่งลอแรน พระราชโอรสและผู้สืบเชื้อสายของทั้งสองจึงก่อตั้งราชวงศ์สายใหม่ที่เรียกว่าราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน

พระนาม รัชสมัย	พระราชสมภพและ พระราชบุพการี สวรรคต	อภิเษกสมรส พระราชโอรสธิดา	ราชาภิเษกเป็น กษัตริย์แห่งฮังการี	หมายเหตุ
มาเรีย เทเรซา 20 ตุลาคม ค.ศ. 1740 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1780	13 พฤษภาคม ค.ศ. 1717 เวียนนา พระราชธิดาของกาโรยที่ 3 และเอลีซาเบต คริสทีนาแห่งบรันสวิก–ว็อลเฟินบึทเทิล 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1780 เวียนนา พระชนมายุ 63 พรรษา	ฟรันซ์ ชเตฟันแห่งลอแรน มีพระราชโอรสธิดา 16 พระองค์	25 มิถุนายน ค.ศ. 1741 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ทรงเป็นพระราชินีนาถแห่งฮังการี ไม่ได้ดำรงพระอิสริยยศจักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยสิทธิของพระองค์เอง^[22]
โยแฌ็ฟที่ 2 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1780 – 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1790	13 มีนาคม ค.ศ. 1741 เวียนนา พระโอรสของมาเรีย เทเรซาและฟรันซ์ ชเตฟันแห่งลอแรน 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1790 เวียนนา พระชนมายุ 48 พรรษา	อภิเษกสมรส 2 ครั้ง มีพระราชธิดา 2 พระองค์ ซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อยังทรงพระเยาว์	มิได้รับราชาภิเษก	ทรงปฏิเสธการราชาภิเษกด้วยมงกุฎศักดิ์สิทธิ์แห่งฮังการี จึงเป็นที่รู้จักในฮังการีว่า “กษัตริย์สวมหมวก”^[23]
ลิโปตที่ 2 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1790 – 1 มีนาคม ค.ศ. 1792	5 พฤษภาคม ค.ศ. 1747 เวียนนา พระโอรสของมาเรีย เทเรซาและฟรันซ์ ชเตฟันแห่งลอแรน 1 มีนาคม ค.ศ. 1792 เวียนนา พระชนมายุ 44 พรรษา	มาเรีย ลุยซาแห่งสเปน มีพระราชโอรสธิดา 16 พระองค์	15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1790 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	พระอนุชาของโยแฌ็ฟที่ 2
แฟแร็นตซ์ที่ 1 1 มีนาคม ค.ศ. 1792 – 2 มีนาคม ค.ศ. 1835	12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1768 ฟลอเรนซ์ พระโอรสของลีโอโปลด์ที่ 2 และมาเรีย ลุยซาแห่งสเปน 2 มีนาคม ค.ศ. 1835 เวียนนา พระชนมายุ 67 พรรษา	อภิเษกสมรส 4 ครั้ง มีพระราชโอรสธิดารวม 13 พระองค์	6 มิถุนายน ค.ศ. 1792 บูดอ	ทรงเป็นแฟแร็นตซ์ที่ 1 ตามลำดับกษัตริย์ฮังการี และแฟแร็นตซ์ที่ 2 ตามลำดับจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
แฟร์ดีนันด์ที่ 5 2 มีนาคม ค.ศ. 1835 – 2 ธันวาคม ค.ศ. 1848	19 เมษายน ค.ศ. 1793 เวียนนา พระโอรสของแฟแร็นตซ์ที่ 1 และมาเรีย เทเรซาแห่งเนเปิลส์และซิซิลี 29 มิถุนายน ค.ศ. 1875 ปราก พระชนมายุ 82 พรรษา	มาเรีย อันนาแห่งซาร์ดิเนีย ไม่มีพระราชโอรสธิดา	28 กันยายน ค.ศ. 1830 มหาวิหารนักบุญมาร์ติน โปโจญ	ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ร่วมก่อนขึ้นครองราชย์ และสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1848
แฟแร็ตซ์ โยแฌ็ฟที่ 1 2 ธันวาคม ค.ศ. 1848 – 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916	18 สิงหาคม ค.ศ. 1830 เวียนนา พระโอรสของอาร์ชดยุกแฟแร็นตซ์ คาร์ลแห่งออสเตรียและโซฟีแห่งบาวาเรีย 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 เวียนนา พระชนมายุ 86 พรรษา	เอลีซาเบตแห่งบาวาเรีย มีพระราชโอรสธิดา 4 พระองค์	8 มิถุนายน ค.ศ. 1867 โบสถ์พระแม่มารีย์ บูดอ	แม้ทรงขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1848 แต่ได้รับราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีภายหลังการประนีประนอมออสเตรีย–ฮังการีใน ค.ศ. 1867
กาโรยที่ 4 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 – 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918	17 สิงหาคม ค.ศ. 1887 เพอร์เซินบ็อยก์ พระโอรสของอาร์ชดยุกอ็อตโต แฟแร็นตซ์แห่งออสเตรียและมาเรีย โยแฌฟาแห่งแซกโซนี 1 เมษายน ค.ศ. 1922 ฟุงชาล มาเดรา พระชนมายุ 34 พรรษา	ซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา มีพระราชโอรสธิดา 8 พระองค์	30 ธันวาคม ค.ศ. 1916 โบสถ์พระแม่มารีย์ บูดาเปสต์	พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของฮังการี ทรงประกาศยุติการมีส่วนร่วมในกิจการของรัฐฮังการีเมื่อ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 แต่ไม่ได้สละราชสมบัติอย่างเป็นทางการ^[24]

ผู้สำเร็จราชการ ผู้ว่าการ และผู้ใช้อำนาจแทนพระมหากษัตริย์

ในประวัติศาสตร์ฮังการี คำเรียกตำแหน่งผู้ใช้อำนาจแทนพระมหากษัตริย์มีหลายรูปแบบ เช่น ผู้สำเร็จราชการ (ฮังการี: régens) ผู้ว่าการราชอาณาจักร (ฮังการี: kormányzó) และผู้แทนพระมหากษัตริย์ ตำแหน่งเหล่านี้มีฐานะและขอบเขตอำนาจแตกต่างกันตามยุคสมัย ตารางต่อไปนี้จึงแยกประเภทตำแหน่งและระบุพระมหากษัตริย์หรือระบอบที่เกี่ยวข้องไว้ต่างหาก

ผู้ดำรงตำแหน่ง	ระยะดำรงตำแหน่ง	ประเภทตำแหน่ง	ตำแหน่งหรือฐานะอื่น	พระมหากษัตริย์หรือระบอบที่เกี่ยวข้อง
อนาสตาเซียแห่งเคียฟ พระราชินีแห่งฮังการี	กันยายน ค.ศ. 1063 – 14 มีนาคม ค.ศ. 1074	ผู้สำเร็จราชการ	พระมเหสีของอ็อนดราชที่ 1	ชอลอโมน
เยเลนาแห่งเซอร์เบีย พระพันปีหลวง	13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1141 – 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1146	ผู้สำเร็จราชการร่วม	พระมเหสีม่ายของเบ-ลอที่ 2	เกซอที่ 2
เบโลช บานแห่งโครเอเชีย	13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1141 – 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1146	ผู้สำเร็จราชการร่วม	บานแห่งโครเอเชียและขุนนางชั้นสูงของราชอาณาจักร	เกซอที่ 2
อ็อนดราช เจ้าชายแห่งฮังการี	30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1204 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1205	ผู้สำเร็จราชการ	ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นอ็อนดราชที่ 2	ลาสโลที่ 3
เอลีซาเบตาแห่งบอสเนีย พระพันปีหลวง	ค.ศ. 1382 – ค.ศ. 1386	ผู้สำเร็จราชการ	พระมเหสีม่ายของลอโยชที่ 1	มาเรีย
เอลีซาเบตแห่งลักเซมเบิร์ก พระราชินีแห่งฮังการี	ค.ศ. 1439 – ค.ศ. 1442	ผู้สำเร็จราชการและผู้นำฝ่ายสนับสนุนราชบัลลังก์	พระมเหสีม่ายของอ็อลแบร์ต	ลาสโลที่ 5
คณะผู้บัญชาการแห่งราชอาณาจักร	7 พฤษภาคม ค.ศ. 1445 – 6 มิถุนายน ค.ศ. 1446	คณะผู้ปกครองชั่วคราว	ผู้นำทางการเมืองและการทหารซึ่งแบ่งเขตอำนาจภายในราชอาณาจักร	ลาสโลที่ 5
ยาโนช ฮุนยาดี	6 มิถุนายน ค.ศ. 1446 – ต้น ค.ศ. 1453	ผู้ว่าการราชอาณาจักร	ผู้บัญชาการทหารและขุนนางชั้นสูง	ลาสโลที่ 5
อิซาเบลลา ยากีลลอน	ค.ศ. 1540 – ค.ศ. 1551	ผู้สำเร็จราชการร่วม	พระมเหสีม่ายของยาโนชที่ 1	ยาโนชที่ 2
จอร์จ มาร์ตินุซซี ฟราแตร์ เจิร์จ	ค.ศ. 1540 – ค.ศ. 1551	ผู้สำเร็จราชการร่วม	บิชอปและผู้บริหารราชอาณาจักรฮังการีตะวันออก	ยาโนชที่ 2
ลอโยช โกชูต	14 เมษายน ค.ศ. 1849 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1849	ผู้ว่าการ–ประธานาธิบดี	ประมุขแห่งรัฐฮังการีระหว่างการปฏิวัติ ค.ศ. 1848–1849	รัฐฮังการี
โยเซฟ ออกุสต์แห่งออสเตรีย	26 ตุลาคม ค.ศ. 1918 – 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918	ผู้แทนพระมหากษัตริย์	อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย	คาโรยที่ 4
โยเซฟ ออกุสต์แห่งออสเตรีย	7 สิงหาคม ค.ศ. 1919 – 23 สิงหาคม ค.ศ. 1919	ผู้ว่าการชั่วคราว	ประมุขแห่งรัฐชั่วคราวภายหลังการล่มสลายของสาธารณรัฐโซเวียตฮังการี	รัฐบาลชั่วคราวฮังการี
มิกโลช โฮร์ตี	1 มีนาคม ค.ศ. 1920 – 16 ตุลาคม ค.ศ. 1944	ผู้สำเร็จราชการแห่งราชอาณาจักรฮังการี	ประมุขแห่งรัฐของราชอาณาจักรที่ไม่มีพระมหากษัตริย์ทรงครองราชย์	ราชอาณาจักรฮังการี

อ้างอิง

↑ "Stephen I, King of Hungary, St.". New Catholic Encyclopedia. Gale. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite encyclopedia}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "World Events: Selected Occurrences Outside West Africa". Encyclopedia of African-American Culture and History. Gale. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite encyclopedia}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "Foreign Relations of the United States, 1946, Paris Peace Conference: List of Persons". Office of the Historian. United States Department of State. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "International Convention for the Unification of Certain Rules of Law Relating to Bills of Lading". Office of the Historian. United States Department of State. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
1 2 3 4 5 Kristó, Gyula (1987). "Árpád fejedelemutódai" (PDF). Acta Historica (ภาษาฮังการี). 84: 11–21. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
1 2 3 Constantine VII Porphyrogenitus (1967). Moravcsik, Gyula (บ.ก.). De Administrando Imperio (ภาษาอังกฤษ). แปลโดย Jenkins, R. J. H. (พิมพ์ครั้งที่ Revised). Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies. น. 171–179.
1 2 Kristó, Gyula (1995). "Mikor lett fejedelem Géza?" (PDF). Acta Historica (ภาษาฮังการี). 102: 11–23. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1995). Az Árpád-ház uralkodói (ภาษาฮังการี). Budapest: I. P. C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3.
↑ Kristó, Gyula; Engel, Pál; Makk, Ferenc, บ.ก. (1994). Korai magyar történeti lexikon (9–14. század) (ภาษาฮังการี). Budapest: Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-6722-9.
1 2 Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. แปลโดย Pálosfalvi, Tamás. London; New York: I.B. Tauris. ISBN 1-86064-061-3.
↑ Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457 (ภาษาฮังการี). Budapest: MTA Történettudományi Intézete.
↑ Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. London: I.B. Tauris. น. 129–130. ISBN 978-1-85043-977-6.
↑ Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. London: I.B. Tauris. น. 288–295. ISBN 978-1-85043-977-6.
↑ Tracy, James D. (2015). "The Habsburg Monarchy in Conflict with the Ottoman Empire, 1527–1593: A Clash of Civilizations". Austrian History Yearbook. 46: 1–26. doi:10.1017/S0067237814000071.
↑ Tracy, James D. (2013). "The Road to Szigetvár: Ferdinand I's Defense of His Hungarian Border, 1548–1566". Austrian History Yearbook. 44: 17–36. doi:10.1017/S0067237813000052.
↑ "About coronations". Visit Bratislava. Bratislava Tourist Board. สืบค้นเมื่อ 13 กรกฎาคม 2026.
↑ Keul, István (2009). Early Modern Religious Communities in East-Central Europe: Ethnic Diversity, Denominational Plurality, and Corporative Politics in the Principality of Transylvania (1526–1691). Leiden and Boston: Brill. น. 61. ISBN 978-90-04-17652-2.
↑ "Princedom of Transylvania". Oxford Reference. Oxford University Press. สืบค้นเมื่อ 13 กรกฎาคม 2026.
↑ "Mária Terézia koronázási hitlevele". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "A magyar királynék koronázása Mohács után". Rubicon (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "Jagelló Anna magyar királyné születése". Rubicon (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "Mária Terézia és a Pragmatica Sanctio". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "A király, aki nem volt koronás". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ "IV. Károly koronázási hitlevele". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

บรรณานุกรม

Korai Magyar Történeti Lexikon (9-14. század) , főszerkesztő: Kristó, Gyula, szerkesztők: Engel, Pál és Makk, Ferenc (Akadémiai Kiadó, Budapest, 1994)
Magyarország Történeti Kronológiája I-III. – A kezdetektől 1526-ig; 1526-1848, 1848-1944, főszerkesztő: Benda, Kálmán (Akadémiai Kiadó, Budapest, 1981, 1982, 1993)
Magyar Történelmi Fogalomtár I-II. – A-K; L-ZS, főszerkesztő: Bán, Péter (Gondolat, Budapest, 1989)

[NCE-Stephen-1] "Stephen I, King of Hungary, St.". New Catholic Encyclopedia. Gale. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite encyclopedia}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[WorldEvents1526-2] "World Events: Selected Occurrences Outside West Africa". Encyclopedia of African-American Culture and History. Gale. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite encyclopedia}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[FRUS-Horthy-3] "Foreign Relations of the United States, 1946, Paris Peace Conference: List of Persons". Office of the Historian. United States Department of State. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[FRUS-Regent-4] "International Convention for the Unification of Certain Rules of Law Relating to Bills of Lading". Office of the Historian. United States Department of State. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[Kristo-successors-5] 1 2 3 4 5 Kristó, Gyula (1987). "Árpád fejedelemutódai" (PDF). Acta Historica (ภาษาฮังการี). 84: 11–21. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[DAI-6] 1 2 3 Constantine VII Porphyrogenitus (1967). Moravcsik, Gyula (บ.ก.). De Administrando Imperio (ภาษาอังกฤษ). แปลโดย Jenkins, R. J. H. (พิมพ์ครั้งที่ Revised). Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies. น. 171–179.

[Kristo-Geza-7] 1 2 Kristó, Gyula (1995). "Mikor lett fejedelem Géza?" (PDF). Acta Historica (ภาษาฮังการี). 102: 11–23. สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[KristoMakkArpad-8] Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1995). Az Árpád-ház uralkodói (ภาษาฮังการี). Budapest: I. P. C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3.

[KMTL-9] Kristó, Gyula; Engel, Pál; Makk, Ferenc, บ.ก. (1994). Korai magyar történeti lexikon (9–14. század) (ภาษาฮังการี). Budapest: Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-6722-9.

[EngelRealm-10] 1 2 Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. แปลโดย Pálosfalvi, Tamás. London; New York: I.B. Tauris. ISBN 1-86064-061-3.

[EngelArch-11] Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457 (ภาษาฮังการี). Budapest: MTA Történettudományi Intézete.

[12] Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. London: I.B. Tauris. น. 129–130. ISBN 978-1-85043-977-6.

[13] Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. London: I.B. Tauris. น. 288–295. ISBN 978-1-85043-977-6.

[14] Tracy, James D. (2015). "The Habsburg Monarchy in Conflict with the Ottoman Empire, 1527–1593: A Clash of Civilizations". Austrian History Yearbook. 46: 1–26. doi:10.1017/S0067237814000071.

[15] Tracy, James D. (2013). "The Road to Szigetvár: Ferdinand I's Defense of His Hungarian Border, 1548–1566". Austrian History Yearbook. 44: 17–36. doi:10.1017/S0067237813000052.

[16] "About coronations". Visit Bratislava. Bratislava Tourist Board. สืบค้นเมื่อ 13 กรกฎาคม 2026.

[17] Keul, István (2009). Early Modern Religious Communities in East-Central Europe: Ethnic Diversity, Denominational Plurality, and Corporative Politics in the Principality of Transylvania (1526–1691). Leiden and Boston: Brill. น. 61. ISBN 978-90-04-17652-2.

[18] "Princedom of Transylvania". Oxford Reference. Oxford University Press. สืบค้นเมื่อ 13 กรกฎาคม 2026.

[MNL-coronation-19] "Mária Terézia koronázási hitlevele". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[Rubicon-queens-20] "A magyar királynék koronázása Mohács után". Rubicon (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[Rubicon-Ferdinand-21] "Jagelló Anna magyar királyné születése". Rubicon (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[MNL-MariaTheresa-22] "Mária Terézia és a Pragmatica Sanctio". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[MNL-JosephII-23] "A király, aki nem volt koronás". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[MNL-Charles-24] "IV. Károly koronázási hitlevele". Magyar Nemzeti Levéltár (ภาษาฮังการี). สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

ด ค ก พระมหากษัตริย์แห่งฮังการี
กษัตริย์	อัลเบรชท์ที่ 1 (1437–1439) · ลาสโลที่ 5 (1440–1457) · แฟร์ดีนันด์ที่ 1 (1526–1564) · มักซีมีเลียนที่ 1 (1564–1576) · รูดอล์ฟที่ 1 (1576–1608) · มัททีอัสที่ 2 (1608–1619) · แฟร์ดีนันด์ที่ 2 (1619–1637) · แฟร์ดีนันด์ที่ 3 (1637–1657) · แฟร์ดีนันด์ที่ 4 (1647–1654) · เลโอโปลด์ที่ 1 (1657–1705) · โยเซฟที่ 1 (1705–1711) · กาโรยที่ 3 (1711–1740) · มาเรีย เทเรซา (1740–1780) · โยเซฟที่ 2 (1780–1790) · เลโอโปลด์ที่ 2 (1790–1792) · ฟรันทซ์ที่ 1 (1792–1835) · แฟร์ดีนันท์ที่ 5 (1835–1848) · ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 (1848–1916) · กาโรยที่ 4 (1916–1918)
อ้างสิทธิ	กาโรยที่ 4 (1918–1922) · อ็อทโทที่ 2 (1922–2011) · กาโรยที่ 5 (2011–ปัจจุบัน) · ทายาท: แฟร์ดีนันด์ ซโวนีมีร์

ด ค ก รายพระนามพระมหากษัตริย์แบ่งตามประเทศ
ทวีปแอฟริกา	โมร็อกโก เลโซโท เอสวาตินี (*)
ทวีปเอเชีย	กัมพูชา กาตาร์ () คูเวต (⁂) จอร์แดน (⁂) ซาอุดีอาระเบีย () ญี่ปุ่น ไทย บรูไน () บาห์เรน () ภูฏาน มาเลเซีย (!) สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ () โอมาน ()
ทวีปยุโรป	เดนมาร์ก นครรัฐวาติกัน (!) นอร์เวย์ เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม โมนาโก ลักเซมเบิร์ก ลีชเทินชไตน์ สเปน สวีเดน สหราชอาณาจักร ( สกอตแลนด์ อังกฤษ) อันดอร์รา (!)
ทวีปอเมริกา	แคนาดา
เขตโอเชียเนีย	ตองงา
อดีตราชอาณาจักร	กรีซ เกาหลี คอโมโรส เคนยา โครเอเชีย จอร์เจีย จีน ซามัว เซอร์เบีย ตุรกี ตูนิเซีย เนปาล บราซิล บอสเนีย บัลแกเรีย บุรุนดี เบนิน จักรวรรดิไบแซนไทน์ โปรตุเกส โปแลนด์ ฝรั่งเศส พม่า ฟีจี ฟินแลนด์ มองโกเลีย มอนเตเนโกร มัลดีฟส์ มาดากัสการ์ มาลาวี เม็กซิโก ยูกันดา ยูโกสลาเวีย ยูเครน เยเมน เยอรมนี รวันดา รัสเซีย โรมาเนีย ลาว ลิทัวเนีย ลิเบีย เวียดนาม ศรีลังกา ออสเตรีย อัฟกานิสถาน อาร์มีเนีย อิตาลี อินเดีย อิรัก อาเซอร์ไบจาน อิหร่าน อิสราเอล อียิปต์ อุซเบกิสถาน เอธิโอเปีย แอฟริกากลาง แอฟริกาใต้ แอลเบเนีย ไอร์แลนด์ ฮังการี เฮติ
* สมบูรณาญาสิทธิราชย์, ⁂ ราชาธิปไตยกึ่งภายใต้รัฐธรรมนูญ, ! ราชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้ง