รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปากีสถานทั้งสิ้น 6 แหล่ง

ที่ตั้ง

โมเฮนโจ-ดาโร

ตัขต์ภาอีและซาห์รีบาห์ลอล

ป้อมโรห์ตาส

ลาฮอร์

ตักศิลา

มกลี

class=notpageimage|

ที่ตั้งแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน

สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก

*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก

สถานที่	ภาพ	ที่ตั้ง	ประเภท	พื้นที่ (เฮกตาร์)	ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)	คำบรรยาย	อ้างอิง
ซากโบราณคดี ที่โมเฮนโจ-ดาโร		แคว้นสินธ์ 27°19′36.5″N 68°08′13.7″E	วัฒนธรรม: (ii), (iii)	240	2523/1980	โมเฮนโจ-ดาโรเป็นอดีตเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ และถือเป็นเมืองที่มีการวางผังเมืองและระบบประปาแห่งแรกในอนุทวีปอินเดียเมื่อ 2,500–1,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ภายในเขตขุดค้นพบว่ามีการสร้างป้อมปราการรอบเมือง โรงอาบน้ำ สถูปเจดีย์พระพุทธศาสนา รวมไปถึงการขุดค้นพบเครื่องปั้นดินเผาและรูปปั้นแกะสลักงดงาม นักโบราณคดีคะเนว่าอดีตเมืองแห่งนี้ถูกทิ้งร้างในศตวรรษที่ 19 ก่อนคริสต์ศักราชจากเหตุน้ำท่วม	138
ซากพุทธสถานแห่งตัขต์ภาอี และซากนครใกล้เคียง ที่ซาห์รีบาห์ลอล		แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา 34°17′10.8″N 71°56′48.4″E	วัฒนธรรม: (iv)	50.73	2523/1980	ในคริสต์ศตวรรษที่ 1–7 มีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในภูมิภาคคันธาระ พุทธสถานแห่งนี้อันประกอบด้วยลานสถูป อาราม และอุโบสถ รวมไปถึงซากเมืองที่มีการขุดพบพระพุทธรูปแกะสลักหินรูปแบบศิลปะคันธาระจึงเป็นหลักฐานชัดเจนว่ามีผู้คนนับถือพระพุทธศาสนาในช่วงที่จักรวรรดิกุษาณะเรืองอำนาจในเขตหุบเขาเปศวาร์	140
ตักศิลา		แคว้นปัญจาบ 33°45′12.3″N 72°49′47.6″E	วัฒนธรรม: (iii), (vi)		2523/1980	อดีตเมืองนครที่มีผู้คนตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ยุคหินใหม่เมื่อ 1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ยาวนานมาจนถึงยุคแคว้นคันธาระ จักรวรรดิอะคีเมนิด อาณาจักรอินโด-กรีก จักรวรรดิกุษาณะ จักรวรรดิคุปตะ ก่อนจะล่มสลายจากการการบุกรุกของชนชาติเฮฟทาไลต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 เมืองตักศิลาถือได้ว่าเป็นนครที่มีความเจริญรุ่งเรืองทั้งด้านการศึกษาและศิลปวัฒนธรรม รวมไปถึงเป็นแหล่งทำนุบำรุงของพระพุทธศาสนาในอนุทวีปอินเดียอีกด้วย	139
ป้อมและสวนชาลามาร์ ในลาฮอร์		แคว้นปัญจาบ 31°35′18.2″N 74°18′55.5″E	วัฒนธรรม: (i), (ii), (iii)		2524/1981	ผลงานสถาปัตยกรรมโมกุลที่ยังพบเห็นได้ทั่วไปในนครลาฮอร์ซึ่งในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงจักรวรรดิโมกุลในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความโดดเด่นในด้านศิลปะที่มีการผสมผสานทั้งศิลปะอิสลามและศิลปะเปอร์เซีย ตัวป้อมประกอบด้วยตำหนักของราชาและเหล่าขุนนาง ศาสนสถาน และประตูที่ตกแต่งอย่างงดงาม ส่วนเขตสวนชาลามาร์มีการจัดสวนที่ได้อิทธิพลมาจากสวนเปอร์เซีย ประกอบด้วยน้ำพุกว่า 400 แห่งและพื้นที่ใช้สอยอย่างอื่น เช่น ศาลา บ่อน้ำ หอสูงหลุมฝังศพ	171
โบราณสถานที่มกลี ฐัฏฏา		แคว้นสินธ์ 24°45′59.1″N 67°53′59.5″E	วัฒนธรรม: (iii)		2524/1981	มกลีเป็นเมืองที่ตั้งของสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกโดยมีหลุมฝังศพราว 500,000–1,000,000 หลุม โดยมีการขุดค้นพบว่าสุสานแห่งนี้ถูกใช้ฝังศพมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยเหล่าสาวกลัทธิศูฟีในจักรวรรดิซัมมา สุสานแห่งนี้มีความสำคัญต่อราชวงศ์ในอดีตอันเป็นที่ฝังพระบรมศพของจักรพรรดิและบุคคลสำคัญอีกมากมาย โดยมีการสร้างอาคารอนุสรณ์และรูปเคารพที่มีการผสมผสานศิลปะหลากหลายวัฒนธรรม	143
ป้อมโรห์ตาส		แคว้นปัญจาบ 32°57′48.9″N 73°34′39.5″E	วัฒนธรรม: (ii), (iv)		2540/1997	ป้อมปราการขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นในช่วงต้นของจักรวรรดิซูร์ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยสุลต่านเชอร์ชาห์สุรี โดยอิงสถาปัตยกรรมตะวันออกกลางผสมผสานกับสถาปัตยกรรมท้องถิ่น นับเป็นผลงานสถาปัตยกรรมอิสลามที่สำคัญในการถูกสร้างเพื่อเป็นแนวป้องกันการถูกรุกราน ตัวป้อมประกอบด้วยประตูหินแกะจำนวน 14 ประตู มัสยิด วังที่ถูกสร้างขึ้นในยุคโมกุล และบ่อน้ำขั้นบันได	586

สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น

ประเทศปากีสถานมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 37 แห่ง