ราชอาณาจักรเยรูซาเลม

ราชอาณาจักรเยรูซาเลม Regnum Hierosolymitanum (ละติน) Roiaume de Jherusalem (ฝรั่งเศสเก่า)
1099–1187 1192–1291
ธง ตราอาร์ม
แผนที่ขอบเขตของรัฐนักรบครูเสด(เอเดสซา, แอนติออก, ตริโปลี และเยรูซาเลม) ในแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์เมื่อ ค.ศ. 1135 ไม่นานก่อนสงครามครูเสดครั้งที่สอง
เมืองหลวง	เยรูซาเลม (1099–1187) ไทร์ (1187–1191) เอเคอร์ (1191–1291)
ภาษาราชการ	ละติน ฝรั่งเศสเก่า
ศาสนา	คริสตจักรละติน คริสต์ตะวันออก อิสลาม (ส่วนน้อย) ยูดาห์
การปกครอง	ราชาธิปไตยแบบศักดินา
พระมหากษัตริย์เยรูซาเลม
• 1099–1100 (องค์แรก)	โกเดอฟรอยแห่งบูยง
• 1285–1291 (องค์สุดท้าย)	อ็องรีที่ 2
สภานิติบัญญัติ	ศาลสูง
ยุคประวัติศาสตร์	สมัยกลางตอนกลาง
• สงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง	1096–1099
• การเข้ายึดเยรูซาเลม	15 กรกฎาคม 1099
• การยึดเยรูซาเลมครั้งที่หนึ่ง	2 ตุลาคม 1187
• สงครามครูเสดครั้งที่สาม	1189–1192
• สงครามครูเสดครั้งที่หก	1228–1229
• สงครามครูเสดของบารอน	1239–1241
• การยึดเยรูซาเลมครั้งที่สอง	15 July 1244
• การยึดเอเคอร์	18 พฤษภาคม 1291
ประชากร
• 1131	250,000
• 1180	480,000–650,000
สกุลเงิน	เบซันต์, Denier
ก่อนหน้า ถัดไป ญถนด์ฟิลัสฏีน ญุนดุลอุรดุน ราชวงศ์อัยยูบิด รัฐสุลต่านมัมลูก
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ	อิสราเอล ปาเลสไตน์ เลบานอน จอร์แดน อียิปต์

ราชอาณาจักรเยรูซาเลม มีอีกชื่อว่า ราชอาณาจักรครูเสด เป็นหนึ่งในรัฐนักรบครูเสดที่สถาปนาในลิแวนต์ทันทีหลังสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง ดำรงอยู่เกือบ 200 ปี นับตั้งแต่การขึ้นครองตำแหน่งของโกเดอฟรอยแห่งบูยงใน ค.ศ. 1099 จนกระทั่งการยึดเอเคอร์ใน ค.ศ. 1291 ประวัติศาสตร์อาณาจักรนี้แบ่งออกเป็นสองช่วง กับการหายไปชั่วคราวนับตั้งแต่การล่มสลายหลังการล้อมเยรูซาเลมใน ค.ศ. 1187 จนกระทั่งฟื้นฟูหลังสงครามครูเสดครั้งที่สามใน ค.ศ. 1192

ในระยะแรกราชอาณาจักรเป็นเพียงกลุ่มเมืองใหญ่และเล็กที่รวมตัวกันอย่างหลวม ๆ ระหว่างสงครามครูเสด ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดอาณาบริเวณที่ปัจจุบันคืออิสราเอล และอาณาดินแดนปาเลสไตน์ (Palestinian territory) ที่ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณเลบานอนปัจจุบันไปจนถึงทางเหนือของทะเลทรายไซนายทางด้านใต้ ไปยังจอร์แดน และซีเรียทางด้านตะวันออก ระหว่างนั้นก็มีการพยายามที่จะขยายดินแดนไปยังฟาติมิยะห์ (Fatimid) อียิปต์ นอกจากนั้นพระมหากษัตริย์ของราชอาณาจักรเยรูซาเลมก็ยังมีอำนาจบางอย่างเหนืออาณาจักรครูเสดอื่น ๆ, ตริโปลี, อันติโอค, และเอเดสสา

ประเพณีและระบบต่างที่ใช้ในอาณาจักรนำมาจากยุโรปตะวันตกกับนักการสงครามครูเสด ระบบการปกครองและความเกี่ยวดองกับยุโรปเป็นไปตลอดอายุของอาณาจักร แต่เมื่อเทียบกับอาณาจักรในยุโรปแล้วราชอาณาจักรเยรูซาเลมก็เป็นเพียงอาณาจักรที่ค่อนข้างเล็กและมักจะขาดการหนุนหลังทางด้านการเงินและทางการทหารจากยุโรป ราชอาณาจักรเยรูซาเลมมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชอาณาจักรข้างเคียงมากกว่าเช่นราชอาณาจักรอาร์มิเนียแห่งซิลิเซีย (Armenian Kingdom of Cilicia) และจักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่ได้รับอิทธิพลตะวันออกมา นอกจากนั้นก็ยังได้รับอิทธิพลจากระบบมุสลิม แต่ทางด้านสังคมแล้วผู้อาศัยอยู่ในราชอาณาจักรจากยุโรปตะวันตกแทบไม่มีการติดต่อกับมุสลิมหรือชนคริสเตียนท้องถิ่นที่ปกครองเลย

ในระยะแรกฝ่ายมุสลิมไม่มีความสนใจกับราชอาณาจักรเยรูซาเลมเท่าใดนักจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่ออาณาจักรของมุสลิมเริ่มเข้มแข็งขึ้นและเริ่มยึดดินแดนที่เสียไปคืนอย่างเป็นจริงเป็นจัง เยรูซาเลมเสียแก่ซาลาดินในปี ค.ศ. 1187 และเมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ดินแดนของราชอาณาจักรก็เหลือเพียงแถบตามแนวฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพร้อมกับเมืองสำคัญ ๆ สองสามเมือง ในช่วงนี้ราชอาณาจักรที่บางครั้งก็เรียกว่า “ราชอาณาจักรเอเคอร์” ก็ปกครองโดยราชวงศ์ลูซิยัน (Lusignan) ของนักครูเสดจากราชอาณาจักรไซปรัส และมีความสัมพันธ์ดีกับทริโปลี, อันติออคและอาร์มีเนีย และได้รับอิทธิพลจากสาธารณรัฐเวนิส และสาธารณรัฐเจนัว และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ขณะเดียวกันอาณาจักรมุสลิมรอบข้างก็รวมตัวกันภายใต้ราชวงศ์อัยยูบิด (Ayyubid) และต่อมาราชวงศ์มามลุคของอียิปต์ ราชอาณาจักรเยรูซาเลมจึงกลายเป็นเบี้ยประกันของการสงครามและการเมืองในบริเวณนั้น ที่ตามมาโดยการโจมตีโดย คแวเรซเมียน (Khwarezmians) และจักรวรรดิมองโกลราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในที่สุดก็ถูกมามลุคสุลต่านไบบาร์ส (Baibars) และอัล-อัชราฟ คาลิล (al-Ashraf Khalil) ยึดดินแดนที่เหลืออยู่ทั้งหมดได้ รวมทั้งการทำลายเอเคอร์ในปี ค.ศ. 1291

มรดก

ข้อมูลเพิ่มเติม: พระมหากษัตริย์เยรูซาเลม และ Assizes of Jerusalem

หลังสูญเสียดินแดนทั้งหมดในลิแวนต์เมื่อ ค.ศ. 1291 มีความพยายามทำสงครามครูเสดเพิ่มเติมในช่วงปลายสงคราม โดยมีเป้าหมายหลักคือการยึดกรุงเยรูซาเลมคืน แต่ด้วยการขึ้นมาของจักรวรรดิออตโตมัน สงครามเหล่านี้จึงมีลักษณะเป็นสงครามป้องกันอย่างสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ และแทบจะไม่ขยายไปไกลกว่าคาบสมุทรบอลข่าน (สงครามครูเสดอเล็กซานเดอร์ สงครามครูเสดสเมอร์นา) พระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษเสด็จเยือนแสวงบุญที่เยรูซาเลมใน ค.ศ. 1393–1394 และต่อมาทรงตั้งพระทัยจะนำทัพทำสงครามครูเสดเพื่อยึดเมืองคืน แต่พระองค์ก็ไม่ได้ทรงดำเนินการใด ๆ ก่อนที่พระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1413 ลิแวนต์ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของออตโตมันนับตั้งแต่ ค.ศ. 1517 จนกระทั่งการแบ่งดินแดนจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1918

อ้างอิง

ข้อมูล

ข้อมูลปฐมภูมิ

• Fulcher of Chartres, A History of the Expedition to Jerusalem, 1095–1127, trans. Frances Rita Ryan. University of Tennessee Press, 1969.
• William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea, trans. E.A. Babcock and A.C. Krey. Columbia University Press, 1943.
• Philip K. Hitti, trans., An Arab-Syrian Gentleman and Warrior in the Period of the Crusades; Memoirs of Usamah ibn-Munqidh (Kitab al i'tibar). New York, 1929

ข้อมูลทุติยภูมิ

• แม่แบบ:A History of Palestine, 634–1099
• Hamilton, Bernard (2000). The Leper King and his Heirs (ภาษาอังกฤษ). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-316-34763-8.
• Carole Hillenbrand, The Crusades: Islamic Perspectives. Routledge, 2000.
• Holt, P. M. (1989). The age of the crusades: the Near East from the eleventh century to 1517. London: Longman. ISBN 9780582493025.
• Edbury, Peter W. (1991). The Kingdom of Cyprus and the Crusades, 1191-1374. Cambridge: Cambridge University Press.
• Humphreys, R. S. (1997) From Saladin to the Mongols: The Ayyubids of Damascus, 1193–1260, SUNY Press
• Benjamin Z. Kedar, Hans Eberhard Mayer & R. C. Smail, ed., Outremer: Studies in the history of the Crusading Kingdom of Jerusalem presented to Joshua Prawer. Yad Izhak Ben-Zvi Institute, 1982.
• John L. La Monte, Feudal Monarchy in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1100–1291. Cambridge, Massachusetts, 1932.
• Mayer, Hans Eberhard (1988) [1965]. The Crusades. แปลโดย Gillingham, John (พิมพ์ครั้งที่ 2nd). Oxford University Press.
• Mayer, Hans Eberhard (1978). "Latins, Muslims, and Greeks in the Latin Kingdom of Jerusalem". History. 63 (208). Wiley: 175–192. doi:10.1111/j.1468-229X.1978.tb02360.x. JSTOR i24408666.
  • Reprinted in Probleme des lateinischen Königreichs Jerusalem (ภาษาเยอรมัน). Variorum. 1983.
• Mayer, Hans Eberhard (1994). "Guillaume de Tyr à l'école". Kings and Lords in the Latin Kingdom of Jerusalem (ภาษาฝรั่งเศส). Variorum. น. V.264.
  • Originally published in แม่แบบ:List journal
• Pernoud, Régine, The Crusaders: The Struggle for the Holy Land. Ignatius Press, 2003.
• Joshua Prawer, The Latin Kingdom of Jerusalem: European Colonialism in the Middle Ages. London, 1972.
• Joshua Prawer, Crusader Institutions. Oxford University Press, 1980.
• Jonathan Riley-Smith, The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174–1277. The Macmillan Press, 1973.
• Jonathan Riley-Smith, The First Crusade and the Idea of Crusading. University of Pennsylvania, 1991.
• Jonathan Riley-Smith, ed., The Oxford History of the Crusades. Oxford, 2002.
• Steven Tibble, Monarchy and Lordships in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1099–1291. Clarendon Press, 1989.
• Tyerman, Christopher (2006). God's War: A New History of the Crusades. Penguin.
• Tyerman, Christopher (2019). The World of the Crusades (ภาษาอังกฤษ). Yale University Press. น. 267. ISBN 978-0-300-21739-1.
• Verlinden, Charles (1970). The beginning of Modern Colonization. Ithaca: Cornell University Press.
• Jerusalem, Latin Kingdom of (1099–1291) – Article in the Catholic Encyclopedia

อ่านเพิ่ม

• Ferdinandi, Sergio (2017). La Contea Franca di Edessa. Fondazione e Profilo Storico del Primo Principato Crociato nel Levante (1098–1150) (ภาษาอิตาลี). Rome, Italy: Pontificia Università Antonianum. ISBN 978-88-7257-103-3.
• แม่แบบ:Runciman-A History of the Crusades
• Setton, Kenneth M., บ.ก. (1969–1989). A History of the Crusades. Madison, Milwaukee, and London: University of Wisconsin Press.

แหล่งข้อมูลอื่น

• วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Kingdom of Jerusalem