ราชอาณาจักรเยรูซาเลม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
ราชอาณาจักร
ละตินแห่งเยรูซาเลม
Regnum Hierosolimitanum
Roiaume de Jherusalem
ราชอาณาจักร

ค.ศ. 1099–ค.ศ. 1291
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
ราชอาณาจักรเยรูซาเลมและอาณาจักรครูเสดอื่นๆ
(สีเขียวต่างๆ) ในปี ค.ศ. 1135.
เมืองหลวง เยรูซาเลม (ค.ศ. 1099-1187)
ไทร์ (1187-1191)
เอเคอร์ ( ค.ศ. 1191-1229)
เยรูซาเลม (ค.ศ. 1229-1244)
เอเคอร์ (ค.ศ. 1244-1291)
ภาษา ละติน, ฝรั่งเศสโบราณ, อิตาเลียน, อาหรับ และกรีก)
ศาสนา โรมันคาทอลิก, กรีกออร์โธด็อกซ์, ซีเรียนออร์โธด็อกซ์, อิสลาม, ยูดาย
รัฐบาล ราชาธิปไตย
พระเจ้าแผ่นดินแห่งเยรูซาเลม
 -  ค.ศ. 1100-1118 พระเจ้าบอลด์วินที่ 1
 -  ค.ศ. 1118-1131 พระเจ้าบอลด์วินที่ 2
 -  ค.ศ. 1131-1152 เมลิเซนเดอ และ
ฟุลค ค.ศ. 1131-1143
 -  ค.ศ. 1143-1152-1162 พระเจ้าบอลด์วินที่ 3
 -  ค.ศ. 1162-1174 พระเจ้าอมาลริคที่ 1
 -  ค.ศ. 1285-1291 พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งไซปรัส
สภานิติบัญญัติ Haute Cour of Jerusalem
ยุคประวัติศาสตร์ สมัยกลางตอนกลาง
 -  สงครามครูเสดครั้งที่ 1 ค.ศ. 1099
 -  สงครามครูเสดครั้งที่ 2 ค.ศ. 1145
 -  การล้อมเมืองเยรูซาเลม ค.ศ. 1187
 -  สงครามครูเสดครั้งที่ 3 ค.ศ. 1189
 -  สนธิสัญญารามาลา ค.ศ. 1191
 -  การล้อมเมืองเยรูซาเลม ค.ศ. 1244
 -  การยึดเมืองเอเคอร์ ค.ศ. 1291

ราชอาณาจักรเยรูซาเลม หรือ ราชอาณาจักรละตินแห่งเยรูซาเลม[1] (อังกฤษ: Kingdom of Jerusalem หรือ Latin Kingdom of Jerusalem) เป็นอาณาจักรคริสเตียนที่ก่อตั้งในบริเวณลว้าน (Levant) ในปี ค.ศ. 1099 หลังสงครามครูเสดครั้งที่ 1 และยืนยงต่อมาร่วมสองร้อยปีจนถึงปี ค.ศ. 1291 เมื่อเอเคอร์ดินแดนสุดท้ายที่เป็นของอาณาจักรถูกทำลายโดยมามลุค (Mamluk)

ในระยะแรกราชอาณาจักรเป็นเพียงกลุ่มเมืองใหญ่และเล็กที่รวมตัวกันอย่างหลวมๆ ระหว่างสงครามครูเสด ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดอาณาบริเวณที่ปัจจุบันคืออิสราเอล และอาณาดินแดนปาเลสไตน์ (Palestinian territory) ที่ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณเลบานอนปัจจุบันไปจนถึงทางเหนือของทะเลทรายไซนายทางด้านไต้ ไปยังจอร์แดน และซีเรียทางด้านตะวันออก ระหว่างนั้นก็มีการพยายามที่จะขยายดินแดนไปยังฟาติมิยะห์ (Fatimid) อียิปต์ นอกจากนั้นพระมหากษัตริย์ของราชอาณาจักรเยรูซาเลมก็ยังมีอำนาจบางอย่างเหนืออาณาจักรครูเสดอื่นๆ, ตริโปลี, อันติโอค, และเอเดสสา

ประเพณีและระบบต่างที่ใช้ในอาณาจักรนำมาจากยุโรปตะวันตกกับนักการสงครามครูเสด ระบบการปกครองและความเกี่ยวดองกับยุโรปเป็นไปตลอดอายุของอาณาจักร แต่เมื่อเทียบกับอาณาจักรในยุโรปแล้วราชอาณาจักรเยรูซาเลมก็เป็นเพียงอาณาจักรที่ค่อนข้างเล็กและมักจะขาดการหนุนหลังทางด้านการเงินและทางการทหารจากยุโรป ราชอาณาจักรเยรูซาเลมมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชอาณาจักรข้างเคียงมากกว่าเช่นราชอาณาจักรอาร์มิเนียแห่งซิลิเซีย (Armenian Kingdom of Cilicia) และจักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่ได้รับอิทธิพลตะวันออกมา นอกจากนั้นก็ยังได้รับอิทธิพลจากระบบมุสลิม แต่ทางด้านสังคมแล้วผู้อาศัยอยู่ในราชอาณาจักรจากยุโรปตะวันตกแทบไม่มีการติดต่อกับมุสลิมหรือชนคริสเตียนท้องถิ่นที่ปกครองเลย

ในระยะแรกฝ่ายมุสลิมไม่มีความสนใจกับราชอาณาจักรเยรูซาเลมเท่าใดนักจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่ออาณาจักรของมุสลิมเริ่มแข็งตัวขึ้นและเริ่มยึดดินแดนที่เสียไปคืนอย่างเป็นจริงเป็นจัง เยรูซาเลมเสียแก่ซาลาดินในปี ค.ศ. 1187 และเมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ดินแดนของราชอาณาจักรก็เหลือเพียงแถบตามแนวฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพร้อมกับเมืองสำคัญๆ สองสามเมือง ในช่วงนี้ราชอาณาจักรที่บางครั้งก็เรียกว่า “ราชอาณาจักรเอเคอร์” ก็ปกครองโดยราชวงศ์ลูซิยัน (Lusignan) ของนักครูเสดจากราชอาณาจักรไซปรัส และมีความสัมพันธ์ดีกับทริโปลี, อันติออคและอาร์มีเนีย และได้รับอิทธิพลจากสาธารณรัฐเวนิส และสาธารณรัฐเจนัว และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ขณะเดียวกันอาณาจักรมุสลิมรอบข้างก็รวมตัวกันภายใต้ราชวงศ์อัยยูบิด (Ayyubid) และต่อมาราชวงศ์มามลุคของอียิปต์ ราชอาณาจักรเยรูซาเลมจึงกลายเป็นเบี้ยประกันของการสงครามและการเมืองในบริเวณนั้น ที่ตามมาโดยการโจมตีโดย คแวเรซเมียน (Khwarezmians) และจักรวรรดิโมกุลราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในที่สุดก็ถูกมามลุคสุลต่านไบบาร์ส (Baibars) และอัล-อัชราฟ คาลิล (al-Ashraf Khalil) ยึดดินแดนที่เหลืออยู่ทั้งหมดได้ รวมทั้งการทำลายเอเคอร์ในปี ค.ศ. 1291

อ้างอิง[แก้]

  1. CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Latin Kingdom of Jerusalem[1]

ดูเพิ่ม[แก้]