รัฐสุลต่านเดลี
รัฐสุลต่านเดลี | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1206–1526 | |||||||||||||||
 | |||||||||||||||
     | |||||||||||||||
| สถานะ | รัฐสุลต่าน | ||||||||||||||
| เมืองหลวง | |||||||||||||||
| ภาษาราชการ | |||||||||||||||
| ศาสนา | ศาสนารัฐ อิสลามซุนนี อื่น ๆ ฮินดู (ส่วนมาก), เชน, พุทธ, คริสต์, ซิกข์, โซโรอัสเตอร์ | ||||||||||||||
| การปกครอง | รัฐสุลต่าน | ||||||||||||||
| สุลต่าน | |||||||||||||||
• 1206–1210 | Qutb ud-Din Aibak (องค์แรก) | ||||||||||||||
• 1517–1526 | Ibrahim Khan Lodi (องค์สุดท้าย) | ||||||||||||||
| สภานิติบัญญัติ | คณะสี่สิบคน (1211–1266) | ||||||||||||||
| ประวัติศาสตร์ | |||||||||||||||
• เอกราช[11] | 25 มิถุนายน 1206 | ||||||||||||||
• การปฏิวัติคัลจี | 1 กุมภาพันธ์ – 13 มิถุนายน 1290 | ||||||||||||||
• ยุทธการลาห์ราวัต | 6 กันยายน 1320 | ||||||||||||||
| 17–20 ธันวาคม 1398 | |||||||||||||||
| 21 เมษายน 1526 | |||||||||||||||
| พื้นที่ | |||||||||||||||
| 1250 | 1,300,000[12] ตารางกิโลเมตร (500,000 ตารางไมล์) | ||||||||||||||
| 1300 | 1,500,000[12] ตารางกิโลเมตร (580,000 ตารางไมล์) | ||||||||||||||
| 1312 | 3,200,000[13] ตารางกิโลเมตร (1,200,000 ตารางไมล์) | ||||||||||||||
| 1350 | 2,800,000[12] ตารางกิโลเมตร (1,100,000 ตารางไมล์) | ||||||||||||||
| ประชากร | |||||||||||||||
• ประมาณ 1500 | 101,000,000[14] | ||||||||||||||
| สกุลเงิน | ตากา | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
| ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ | |||||||||||||||
รัฐสุลต่านเดลีเป็นจักรวรรดิยุคกลางตอนปลาย มีศูนย์กลางอยู่ที่เดลี ซึ่งแผ่ขยายอำนาจไปทั่วพื้นที่ขนาดใหญ่ของอนุทวีปอินเดีย เป็นเวลานานกว่าสามศตวรรษ[15] รัฐสุลต่านนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1206 ในดินแดนเดิมของราชวงศ์กูริดในอินเดีย ประวัติศาสตร์ของรัฐสุลต่านโดยทั่วไปแบ่งออกเป็นห้าช่วง ได้แก่ มัมลุก (1206–1290), คาลจี (1290–1320), ตุฆลัก (1320–1414), ซัยยิด (1414–1451) และ โลดี (1451–1526) โดยครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ในอินเดีย ปากีสถาน บังกลาเทศ และบางส่วนของเนปาลตอนใต้ในปัจจุบัน[16]
รากฐานของรัฐสุลต่านถูกสถาปนาขึ้นโดย มูฮัมหมัด โฆรี ผู้พิชิตแห่งกูริด ผู้ซึ่งพิชิตสมาพันธ์ราชปุตซึ่งนำโดย ปริถวีราช ชาฮาน เจ้าเมืองอัจเมอร์ ในปี ค.ศ. 1192 ใกล้กับเมืองทาราอิน ซึ่งเป็นการพลิกผันจาก ยุทธการก่อนหน้านี้[17] ในฐานะผู้สืบทอดราชวงศ์กูริด เดิมทีรัฐสุลต่านเดลีเป็นหนึ่งในหลายรัฐที่ปกครองโดยเหล่าพลเอกทาสชาวเติร์กของมูฮัมหมัด โฆรี ซึ่งรวมถึง ทาจ อัล-ดิน ยิลดิซ, กุตบ์ อุด-ดิน ไอบัก, บาฮาอุดดิน ตูฆริล และ นาซีร์ อัด-ดิน กาบาชา ซึ่งได้รับมรดกและแบ่งสรรดินแดนของราชวงศ์กูริดในหมู่พวกตนเอง[18] การปกครองของราชวงศ์คัลจีและตุฆลักนำมาซึ่งการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องลึกเข้าไปในอินเดียใต้ [19][20][21] รัฐสุลต่านก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของการขยายอาณาเขตในช่วงราชวงศ์ตุกห์ลัก โดยครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของอนุทวีปอินเดียภายใต้การปกครองของ มูฮัมหมัด บิน ตุฆลัก การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองครั้งใหญ่เกิดขึ้นทั่ว อินเดียตอนเหนือ ซึ่งเริ่มต้นจากการโจมตีเดลีอย่างรุนแรงของกษัตริย์เตมือร์แห่งเอเชียกลางในปี 1398 ตามมาด้วยการกลับมาของอำนาจฮินดูคู่แข่ง เช่น จักรวรรดิวิชัยนคร และ ราชอาณาจักรเมวาร์ ที่ประกาศเอกราช และอาณาจักรสุลต่านมุสลิมใหม่ เช่น รัฐสุลต่านเบงกอลและบาห์มานีที่แยกตัวออกไป[22] ในปี 1526 บาบูร์ผู้ปกครองราชวงศ์เตมือร์ได้บุกอินเดียตอนเหนือและพิชิตรัฐสุลต่านได้สำเร็จ นำไปสู่การสืบทอดอำนาจโดยจักรวรรดิโมกุล
การก่อตั้งรัฐสุลต่านได้ดึงให้อนุทวีปอินเดียเข้าสู่เครือข่ายทางสังคมและเศรษฐกิจอิสลามระหว่างประเทศและพหุวัฒนธรรมอย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้น[23] ดังที่เห็นได้อย่างชัดเจนในการพัฒนาภาษาฮินดูสตานี[24] และสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในไม่กี่มหาอำนาจที่สามารถขับไล่การโจมตีของมองโกล (จากจักรวรรดิข่านชากาทาย) [25] และได้เห็นการขึ้นครองราชย์ของหนึ่งในผู้ปกครองหญิงไม่กี่คนในประวัติศาสตร์อิสลาม นั่นคือ ราเซีย สุลตานา ผู้ครองราชย์ตั้งแต่ปี 1236 ถึง 1240[26] ในช่วงการปกครองของรัฐสุลต่าน ไม่มีการบังคับเปลี่ยนศาสนาในวงกว้างของชาวฮินดู พุทธ และ ศาสนาธรรมิกอื่น ๆ อีกทั้งข้าราชการและเจ้าประเทศราชชาวฮินดูก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง[27] อย่างไรก็ตาม ยังคงมีกรณีเช่นการผนวกดินแดนของ บัคติยาร์ คาลจี ซึ่งเกี่ยวข้องกับการลบหลู่วัดฮินดูและพุทธครั้งใหญ่ และการทำลายมหาวิทยาลัยและห้องสมุด[27] [28][29][30] การรุกรานของมองโกลใน เอเชียตะวันตกและเอเชียกลางไดกลายเป็นปัจจัยให้เกิดการอพยพเป็นเวลาหลายศตวรรษของเหล่าทหาร ปัญญาชน นักบวชลึกลับ(Mystics) พ่อค้า ศิลปิน และช่างฝีมือที่หลบหนีจากภูมิภาคเหล่านั้นเข้ามายังอนุทวีป ส่งผลให้มีการหยั่งรากวัฒนธรรมอิสลามขึ้น ณ ที่แห่งนั้น[31][23]
ชื่อ
[แก้]แม้ว่าโดยทั่วไปจะตั้งชื่อตามเมืองหลวงหลักคือเดลี แต่ศัพท์ที่ใช้เรียกรัฐสุลต่านเดลีมักไม่ตายตัว มินฮาจ-อิ สิราจ จุซจานี และเซียอุดดิน บารานี เรียกรัฐนี้ว่า "จักรวรรดิเดลี" (ภาษาเปอร์เซีย: Mamalik-i-Delhi) ในขณะที่อิบนุ บัตตูตา เรียกจักรวรรดิภายใต้การปกครองของมูฮัมหมัด บิน ตุกห์ลัก ว่า "ฮินด์และสินธ์" รัฐสุลต่านเดลียังเป็นที่รู้จักในชื่อ "จักรวรรดิฮินดูสถาน" (ภาษาเปอร์เซีย: Mamalik-i-Hindustan) ซึ่งเป็นชื่อที่แพร่หลายในช่วงเวลานี้ [6]
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของ |
|---|
| ประวัติศาสตร์อินเดีย |
 |
หมายเหตุ
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ Grey flag with black vertical stripe according to the Catalan Atlas (ป. 1375):
in the Depiction of the Delhi Sultanate in the Catalan Atlas - ↑ Kadoi, Yuka (2010). "On the Timurid flag". Beiträge zur islamischen Kunst und Archäologie. 2: 148. doi:10.29091/9783954909537/009. S2CID 263250872.
...helps identify another curious flag found in northern India – a brown or originally silver flag with a vertical black line – as the flag of the Delhi Sultanate (602–962 / 1206–1555).
- ↑ Note: other sources describe the use of two flags: the black Abbasid flag, and the red Ghurid flag, as well as various banners with figures of the new moon, a dragon or a lion.Qurashi, Ishtiyaq Hussian (1942). The Administration of the Sultanate of Delhi. Kashmiri Bazar Lahore: SH. MUHAMMAD ASHRAF. p. 143.
Large banners were carried with the army. In the beginning, the sultans had only two colours: on the right were black flags, of Abbasid colour; and on the left, they carried their colour, red, which was derived from Ghor. Qutb-ud-din Aibak's standards bore the figures of the new moon, a dragon or a lion; Firuz Shah's flags also displayed a dragon.
Jha, Sadan (8 January 2016). "Reverence, Resistance and Politics of Seeing the Indian National Flag" (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. p. 36. ISBN 978-1-107-11887-4., also "On the right of the Sultan was carried the black standard of the Abbasids and on the left the red standard of Ghor." in Thapliyal, Uma Prasad (1938). The Dhvaja, Standards and Flags of India: A Study (ภาษาอังกฤษ). B.R. Publishing Corporation. p. 94. ISBN 978-81-7018-092-0. - 1 2 Schwartzberg 1978, p. 147.
- ↑ Schwartzberg 1978, p. 38.
- 1 2 Jackson 2003.
- 1 2 Schwartzberg 1978, p. 148.
- ↑ Eaton, Richard Maxwell (2015). The Sufis of Bijapur, 1300–1700: Social Roles of Sufis in Medieval India. Princeton University Press. pp. 41–42. ISBN 978-1-4008-6815-5.
- ↑ Alam, Muzaffar (1998). "The pursuit of Persian: Language in Mughal Politics". Modern Asian Studies. Cambridge University Press. 32 (2): 317–349. doi:10.1017/s0026749x98002947. S2CID 146630389.
Hindavi was recognized as a semi-official language by the Sor Sultans (1540–1555) and their chancellery rescripts bore transcriptions in the Devanagari script of the Persian contents. The practice is said to have been introduced by the Lodis (1451–1526).
- ↑ "Arabic and Persian Epigraphical Studies - Archaeological Survey of India". asi.nic.in. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 September 2011. สืบค้นเมื่อ 29 January 2018.
- ↑ Jackson 2003, p. 28.
- 1 2 3 Size and Duration of Empires: Systematics of Size"
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D. (December 2006). East-West Orientation of Historical Empires เก็บถาวร 17 พฤษภาคม 2016 ที่ Portuguese Web Archive" (PDF). Journal of World-Systems Research. 12 (2): 222-223. ISSN 1076-156X. Archived (PDF) from the original on 7 July 2020. Retrieved 7 July 2020.
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อggdc.net - ↑ Shally-Jensen, Michael; Vivian, Anthony (2022). A Cultural Encyclopedia of Lost Cities and Civilizations (ภาษาอังกฤษ). ABC-CLIO. p. 171. ISBN 978-1-4408-7311-9.
- ↑ Chapman, Graham (2016) [1990]. "Religious vs. regional determinism: India, Pakistan and Bangladesh as inheritors of empire". ใน Chisholm, Michael; Smith, David M. (บ.ก.). Shared Space - Divided Space: Essays on Conflict and Territorial Organization (ภาษาอังกฤษ). Routledge. pp. 106–134. ISBN 978-1-317-35837-4.
- ↑ Bose, Sugata; Jalal, Ayesha (2004). "Modern South Asia: History, Culture, Political Economy" (ภาษาอังกฤษ). Psychology Press. p. 21. ISBN 978-0-415-30786-4.
It was a similar combination of political and economic imperatives which led Muhammad Ghuri, a Turk, to invade India a century and half later, in 1192. His defeat of Prithviraj Chauhan, a Rajput chieftain, in the strategic battle of Tarain in northern India paved the way for the establishment of the first Muslim sultanate...
- ↑ K. A. Nizami (1992). "A Comprehensive History of India: The Delhi Sultanat (A.D. 1206–1526)" (2nd ed.). The Indian History Congress / People's Publishing House. p. 198.
- ↑ Mahajan (2007). "History of Medieval India". Chand. p. 121. ISBN 9788121903646.
- ↑ Sugata Bose, Ayesha Jalal (1998). "Modern South Asia: History, Culture, Political Economy". Psychology Press. p. 28. ISBN 9780415169523.
- ↑ M.S. Ahluwalia (1999). "Rajput Muslim Relations (1200–1526 A.D.)". ใน Shyam Singh Ratnawat; Krishna Gopal Sharma (บ.ก.). History and Culture of Rajasthan (From Earliest Times upto 1956 A.D.). Centre for Rajasthan Studies, University of Rajasthan. p. 135. OCLC 264960720.
The Khaiji rule proved much stronger for the Rajput principalities ... A new wave of invasions and conquests began, which ended only when practically the whole of India had been bought under the sway of the Delhi kingdom.
- ↑ Smith 1920.
- 1 2 Asher & Talbot 2008.
- ↑ Keith Brown; Sarah Ogilvie (2008), Concise Encyclopedia of Languages of the World, Elsevier, ISBN 978-0-08-087774-7,
... Apabhramsha seemed to be in a state of transition from the Middle Indo-Aryan to the New Indo-Aryan stage. Some elements of Hindustani appear ... the distinct form of the lingua franca Hindustani appears in the writings of Amir Khusro (1253–1325), who called it Hindwi ...
- ↑ Pradeep Barua The State at War in South Asia, ISBN 978-0803213449, p. 29-30.
- ↑ Bowering et al., The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought, ISBN 978-0691134840, Princeton University Press
- 1 2 "Delhi sultanate | History, Significance, Map, & Rulers | Britannica". britannica.com (ภาษาอังกฤษ). 17 November 2023. สืบค้นเมื่อ 31 December 2023.
The Delhi sultanate made no break with the political traditions of the later Hindu period—namely, that rulers sought paramountcy rather than sovereignty. It never reduced Hindu chiefs to unarmed impotence or established an exclusive claim to allegiance. The sultan was served by a heterogeneous elite of Turks, Afghans, Khaljīs, and Hindu converts; he readily accepted Hindu officials and Hindu vassals. Threatened for long periods with Mongol invasion from the northwest and hampered by indifferent communications, the Delhi sultans perforce left a large discretion to their local governors and officials.
- ↑ Richard Eaton, Temple Desecration and Muslim States in Medieval India ที่กูเกิล หนังสือ, (2004)
- ↑ Richard Eaton (September 2000). "Temple Desecration and Indo-Muslim States". Journal of Islamic Studies. 11 (3): 283–319. doi:10.1093/jis/11.3.283.
- ↑ Jackson, Peter (2000). The Delhi Sultanate: a political and military history. Cambridge studies in Islamic civilization (Reprint ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-54329-3.
- ↑ Ludden 2002.
บรรณานุกรม
[แก้]
- Asher, C. B.; Talbot, C. (1 January 2008). India Before Europe (1st ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-51750-8.
- Blair, Sheila; Bloom, Jonathan M. (1995). The Art and Architecture of Islam, 1250–1800. Yale University Press Pelican History of Art. ISBN 0300064659.
- Satish Chandra (2007). History of Medieval India: 800–1700. Orient Longman. ISBN 978-81-250-3226-7.
- Eaton, Richard M. (2020) [1st pub. 2019]. India in the Persianate Age. London: Penguin Books. ISBN 978-0-141-98539-8. * Ettinghausen, Richard; Grabar, Oleg; Jenkins-Madina, Marilyn (2001). Islamic Art and Architecture: 650–1250. Yale University Press. ISBN 9780300088694.
- Harle, J.C. (1994). The Art and Architecture of the Indian Subcontinent (2nd ed.). Yale University Press Pelican History of Art. ISBN 0300062176.
- Hartel, Herbert (1997). "India under the Moghol Empire". ใน Kissling, H. J.; Barbour, N.; Spuler, Bertold; Trimingham, J. S.; Bagley, F. R. C. (บ.ก.). The Last Great Muslim Empires. BRILL. pp. 262–263. ISBN 90-04-02104-3. สืบค้นเมื่อ 20 July 2011.
- Jackson, Peter (April 1999). the Delhi Sultanate: A Political and Military History. Cambridge University Press.
- Jackson, Peter (2003). The Delhi Sultanate: A Political and Military History. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-54329-3.
- Lal, Kishori Saran (1950). History of the Khaljis (1290–1320). Allahabad: The Indian Press. OCLC 685167335.
- Ludden, David (2002), India And South Asia: A Short History, Oxford: Oneworld, xii, 306, ISBN 978-1-85168-237-9.
- Majumdar, R. C., Raychaudhuri, H., & Datta, K. (1951). An advanced history of India: 2. London: Macmillan.
- Majumdar, R. C., & Munshi, K. M. (1990). The Delhi Sultanate. Bombay: Bharatiya Vidya Bhavan.
- Prasad, Pushpa (1990). Sanskrit Inscriptions of Delhi Sultanate 1191-1526. Oxford University Press.
- Ray, Aniruddha (4 March 2019). The Sultanate of Delhi (1206-1526): Polity, Economy, Society and Culture. Routledge. ISBN 9781000007299.
- Banarsi Prasad Saksena (1992) [1970]. "The Khaljis: Alauddin Khalji". ใน Mohammad Habib; Khaliq Ahmad Nizami (บ.ก.). A Comprehensive History of India: The Delhi Sultanate (A.D. 1206–1526). Vol. 5 (2nd ed.). The Indian History Congress / People's Publishing House. OCLC 31870180.
- Schwartzberg, Joseph E. (1978). A Historical atlas of South Asia. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0226742210. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 June 2021. สืบค้นเมื่อ 11 January 2023.
- Smith, Vincent Arthur (1920). The Oxford History of India: From the Earliest Times to the End of 1911 (ภาษาอังกฤษ). Clarendon Press.
- Srivastava, Ashirvadi Lal (1929). The Sultanate Of Delhi 711–1526 A D (2nd ed.). Shiva Lal Agarwala & Company. OCLC 607636383.
อ่านเพิ่มเติม
[แก้]- Elliot, H. M.; John Dowson (1867). "15. Táríkh-i Fíroz Sháhí, of Ziauddin Barani". The History of India, as Told by Its Historians. The Muhammadan Period (Vol 3.). London: Trübner & Co.
- Green, Nile, บ.ก. (2019). The Persianate World: The Frontiers of a Eurasian Lingua Franca. University of California Press. ISBN 978-0520972100.
- Hambly, Gavin R. G.; Asher (1982–2021). "Delhi Sultanate". ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica. London and New York: Routledge & Kegan Paul.
- Khan, Mohd. Adul Wali (1974). Gold and Silver Coins of Sultans of Delhi. Government of Andhra Pradesh.
- Kumar, Sunil (2007). The Emergence of the Delhi Sultanate, 1192–1286 (ภาษาอังกฤษ). Permanent Black. ISBN 978-81-7824-147-0.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Delhi Sultanate
วิกิคำคม มีคำคมที่กล่าวโดย หรือเกี่ยวกับ รัฐสุลต่านเดลี
| นานาชาติ | |
|---|---|
| ประจำชาติ | |
| อื่น ๆ | |
_and_King_of_Vijayanagar_(bottom)_in_the_Catalan_Atlas_of_1375.jpg){kind=link}