ข้ามไปเนื้อหา

ระวางน้ำหนักบรรทุก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เรือที่บรรทุกหนักขึ้นเท่าไหร่ ก็จะจมลงในน้ำลึกขึ้นเท่านั้น น้ำหนักบรรทุกสูงสุด (Maximum DWT) คือปริมาณน้ำหนักที่เรือสามารถบรรทุกโดยไม่จมลงในน้ำต่ำเกินไปจนเป็นอันตราย
มาตราสำหรับเรือที่มีน้ำหนักบรรทุกสูงสุด 6,000 ตัน

ระวางน้ำหนักบรรทุก หรือ น้ำหนักบรรทุก (อังกฤษ: Deadweight tonnage หรือ Deadweight; ย่อ: DWT, DWT, d.w.t หรือ dwt) คือหน่วยวัดน้ำหนักที่เรือสามารถบรรทุก[1][2][3] เป็นผลรวมของน้ำหนักสินค้า เชื้อเพลิง น้ำจืด น้ำอับเฉา เสบียง ผู้โดยสาร และลูกเรือ[1]

DWT มักถูกใช้เพื่อระบุน้ำหนักบรรทุกสูงสุดที่เรือลำหนึ่งได้รับอนุญาตให้บรรทุก (เช่น เมื่อเรือบรรทุกเต็มที่จนเส้นแนวบรรทุก (plimsoll line) อยู่ที่ระดับน้ำ) แม้บางครั้งอาจหมายถึง DWT จริงของเรือที่ไม่ได้บรรทุกเต็มความจุ

คำนิยาม

[แก้]

ระวางน้ำหนักบรรทุกเป็นการวัดความสามารถในการบรรทุกน้ำหนักของเรือ โดยไม่รวมน้ำหนักของเรือเปล่า มันต่างจากระวางขับน้ำ (น้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่) ซึ่งรวมน้ำหนักของเรือเอง หรือการวัดปริมาตรของระวางบรรทุกรวมหรือระวางบรรทุกสุทธิ (และหน่วยวัดเดิมอย่างระวางบรรทุกรวมตีทะเบียนและระวางบรรทุกสุทธิตีทะเบียน)

ระวางบรรทุกน้ำหนักบรรทุกในอดีตเคยใช้หน่วยวัดเป็นลองตัน[a] แต่ปัจจุบันมักระบุเป็นเมตริกตันในระดับสากล[4] ในอนุสัญญาการเดินเรือระหว่างประเทศสมัยใหม่ เช่น อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเลและอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการป้องกันมลพิษจากเรือ น้ำหนักบรรทุกถูกนิยามไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นความแตกต่างในหน่วยตันระหว่างระวางขับน้ำของเรือในน้ำที่มีความถ่วงจำเพาะ 1.025 (สอดคล้องกับความหนาแน่นเฉลี่ยของน้ำทะเลที่ 1,025 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร หรือ 1,728 ปอนด์ต่อลูกบาศก์หลา) ที่กินน้ำลึกตามระยะกราบพ้นน้ำฤดูร้อนที่กำหนดและระวางขับน้ำเบา (น้ำหนักเรือเปล่า) ของเรือ[5][6]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. หนึ่งลองตัน (LT) เท่ากับ 1 long ton (1,016 กิโลกรัม; 2,240 ปอนด์)*

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Turpin, Edward A.; William A. McEwen (1980). Merchant Marine Officers' Handbook (พิมพ์ครั้งที่ 4th). Centreville, Maryland: Cornell Maritime Press. น. 14–21. ISBN 0-87033-056-X.
  2. Hayler, William B. (2003). American Merchant Seaman's Manual (พิมพ์ครั้งที่ 7th). Centreville, Maryland: Cornell Maritime Press. น. G-10. ISBN 0-87033-549-9.
  3. Gilmer, Thomas C. (1975). Modern Ship Design (พิมพ์ครั้งที่ 2nd). Naval Institute Press. น. 25. ISBN 0-87021-388-1.
  4. McNicholas, Michael (2011-08-29). Maritime Security: An Introduction. Butterworth-Heinemann. น. 30. ISBN 9780080919539. สืบค้นเมื่อ 2014-08-25.
  5. SOLAS Consolidated Edition 2009. London: International Maritime Organization. 2009. น. 33. ISBN 978-92-801-1505-5.
  6. MARPOL Consolidated Edition 2011. London: International Maritime Organization. 2011. น. 44. ISBN 978-92-801-1532-1.