ระวางขับน้ำ
.jpg)
ระวางขับน้ำ (อังกฤษ: Displacement หรือ Displacement tonnage) คือน้ำหนักของเรืออย่างหนึ่ง ดังที่คำศัพท์บ่งชี้ไว้ เป็นการวัดโดยอ้อม โดยใช้หลักการของอาร์คิมิดีส เริ่มจากการคำนวณปริมาตรของน้ำที่เรือแทนที่ จากนั้นจึงแปลงค่าปริมาตรนั้นเป็นน้ำหนัก ตามธรรมเนียมแล้ว มีกฎการวัดต่าง ๆ ที่ใช้กันมานาน ให้ค่าการวัดเป็นลองตัน[1] ปัจจุบันนี้นิยมใช้หน่วยเมตริกตันมากกว่า
ระวางขับน้ำของเรือจะแตกต่างกันไปตามระดับการบรรทุกของเรือ ตั้งแต่น้ำหนักเปล่าที่ออกแบบมา (เรียกว่า "ระวางขับน้ำเบา")[2] ไปจนถึงการบรรทุกสูงสุด มีศัพท์เฉพาะจำนวนมากที่ใช้อธิบายระดับการบรรทุกและสภาพการทรงตัวที่แตกต่างกัน ซึ่งจะอธิบายไว้ด้านล่างนี้
ระวางขับน้ำของเรือไม่ควรสับสนกับค่าการวัด ปริมาตร หรือ ความจุ ที่มักใช้สำหรับเรือพาณิชย์และวัดเป็นตัน ได้แก่ ระวางบรรทุกสุทธิ (net tonnage) และระวางบรรทุกรวม (gross tonnage)
การคำนวณ
[แก้]
กระบวนการหาระวางขับน้ำของเรือเริ่มต้นด้วยการวัด กินน้ำลึก (draft)[3] ซึ่งทำได้โดยใช้ "เครื่องหมายกินน้ำลึก (draft marks)" เรือพาณิชย์จะมีเครื่องหมายเหล่านี้สามชุดที่ตรงกัน หนึ่งชุดอยู่ทางด้านกราบซ้ายและกราบขวาบริเวณหัวเรือ กลางเรือ และท้ายเรือ[3] เครื่องหมายเหล่านี้ช่วยให้สามารถกำหนดระวางขับน้ำของเรือได้อย่างแม่นยำถึงร้อยละ 0.5[3]
กินน้ำลึกที่สังเกตได้จากแต่ละเครื่องหมายจะถูกนำมาหาค่าเฉลี่ยเพื่อหาสมดุลของกินน้ำลึกที่แท้จริง ตารางอุทกสถิตของเรือจะแสดงปริมาตรน้ำที่ถูกแทนที่ที่สอดคล้องกัน[4] ในการคำนวณน้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่ จำเป็นต้องทราบความหนาแน่นของน้ำ น้ำทะเล (1,025 กก./ลบ.ม.) มีความหนาแน่นมากกว่าน้ำจืด (1,000 กก./ลบ.ม.)[5] ดังนั้น เรือจะลอยสูงขึ้นในน้ำเค็มมากกว่าในน้ำจืด ความหนาแน่นของน้ำยังแปรผันตามอุณหภูมิด้วย
อุปกรณ์คล้ายไม้บรรทัดคำนวณ (สไลด์รูล) มีใช้มาตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เพื่อช่วยในการคำนวณเหล่านี้ ปัจจุบัน การคำนวณนี้ทำด้วยคอมพิวเตอร์[6]
คำจำกัดความ
[แก้]
มีคำศัพท์เฉพาะสำหรับระวางขับน้ำของเรือภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด
ระวางขับน้ำบรรทุก
[แก้]- ระวางขับน้ำบรรทุก (loaded displacement) คือน้ำหนักของเรือที่รวมน้ำหนักสินค้า ผู้โดยสาร เชื้อเพลิง น้ำเสบียง อุปกรณ์จัดเก็บและสิ่งของอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง สิ่งเหล่านี้ทำให้เรือจมลงไปถึง "ระดับกินน้ำลึกบรรทุก" (load draft)[8]
- ระวางขับน้ำเต็มที่ (full load displacement) และระวางขับน้ำบรรทุกมีความหมายเกือบจะเหมือนกัน โดยระวางขับน้ำเต็มที่หมายถึงระวางขับน้ำของเรือเมื่อลอยอยู่ที่กินน้ำลึกสูงสุดที่ได้รับอนุญาตตามที่หน่วยงานกำหนดเส้นแนวบรรทุกให้การรับรองซึ่งอาจเป็นรัฐเจ้าของธง (เช่น ยามฝั่งสหรัฐ) หรือสมาคมจัดประเภทเรือ (และกำหนดโดย "เส้นแนวบรรทุก" ของเรือ)[9] เรือรบมีสภาพระวางขับน้ำเต็มที่ที่กำหนดขึ้นผ่านกระบวนการออกแบบของกองทัพเรือ และได้รับการยกเว้นจากข้อกำหนดเชิงพาณิชย์ที่กำหนดโดยกฎหมายของรัฐเจ้าของธง[9]
ระวางขับน้ำเบา
[แก้]- ระวางขับน้ำเบา (Light displacement - LDT) ถูกนิยามให้เป็นน้ำหนักของเรือยกเว้นสินค้า เชื้อเพลิ น้ำ อับเฉา เสบียง ผู้โดยสาร และลูกเรือ แต่รวมน้ำในหม้อไอน้ำในระดับพร้อมใช้งาน[8]
ระวางขับน้ำปกติ
[แก้]- ระวางขับน้ำปกติ (normal displacement) คือระวางขับน้ำของเรือ "เมื่อมีอุปกรณ์ครบครัน และมีเสบียง กระสุน ฯลฯ อยู่บนเรือสองในสามส่วน"[10]
ระวางขับน้ำมาตรฐาน
[แก้]- ระวางขับน้ำมาตรฐาน (standard displacement) รู้จักในชื่อ "ระวางขับน้ำวอชิงตัน" เป็นศัพท์เฉพาะที่กำหนดโดยสนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน ค.ศ. 1922[11]
- หมายถึง "ระวางขับน้ำของเรือที่สมบูรณ์ พร้อมกำลังพลเต็มอัตรา มีเครื่องยนต์และอุปกรณ์ครบครันพร้อมออกทะเล รวมถึงอาวุธยุทโธปกรณ์และกระสุนทั้งหมด อุปกรณ์ เครื่องแต่งกาย เสบียงและน้ำจืดสำหรับลูกเรือ เสบียงเบ็ดเตล็ด และเครื่องมือทุกชนิดที่ตั้งใจบรรทุกไปใช้ในสงคราม แต่ไม่มีเชื้อเพลิงหรือน้ำป้อนหม้อไอน้ำสำรองอยู่บนเรือ"[11]
แกลเลอรี
[แก้]
แรงขับน้ำของเรือที่ลอยอยู่ Fp และแรงลอยตัว Fb ต้องมีขนาดเท่ากัน
ภาพนักปราชญ์ชาวกรีกอาร์คิมิดีสกำลังอาบน้ำอันเลื่องชื่อของเขา จุดกำเนิดของทฤษฎีการแทนที่
เส้นโค้งอุทกสถิตของเรือ เส้นที่ 4 และ 5 ใช้สำหรับแปลงกินน้ำลึกเป็นเมตรให้เป็นระวางขับน้ำในหน่วยตัน (ตารางเป็นภาษาสเปน)
ดูเพิ่ม
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Ship Tonnage Explained - Displacement, Deadweight, Etc". GG Archives. สืบค้นเมื่อ 2019-01-14.
- ↑ Dinsmore, Ben (16 พฤษภาคม 2011). "A Guide to Understanding Ship Weight and Tonnage Measurements". The Maritime Site. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 29 พฤษภาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2 3 George, 2005. p. 5.
- ↑ George, 2005. p. 465.
- ↑ Turpin and McEwen, 1980.
- ↑ George, 2005. p. 262.
- ↑ Otmar Schäuffelen (2005). Chapman Great Sailing Ships of the World. Hearst Books. น. xix.
- 1 2 Military Sealift Command.
- 1 2 Department of the Navy, 1942.
- ↑ United States Naval Institute, 1897. p 809.
- 1 2 Conference on the Limitation of Armament, 1922. Ch II, Part 4.
บรรณานุกรม
[แก้]- Dear, I.C.B.; Kemp, Peter (2006). Oxford Companion to Ships and the Sea (พิมพ์ครั้งที่ Paperback). Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-920568-X.
- George, William E. (2005). Stability & Trim for the Ship's Officer. Centreville, Md: Cornell Maritime Press. ISBN 0-87033-564-2.
- Hayler, William B. (2003). American Merchant Seaman's Manual. Cambridge, Md: Cornell Maritime Press. ISBN 0-87033-549-9..
- Turpin, Edward A.; McEwen, William A. (1980). Merchant Marine Officers' Handbook (พิมพ์ครั้งที่ 4th). Centreville, MD: Cornell Maritime Press. ISBN 0-87033-056-X.
- Navy Department (1942). "Nomenclature of Naval Vessels". history.navy.mil. United States Navy.
- Military Sealift Command. "Definitions, Tonnages and Equivalents". MSC Ship Inventory. United States Navy. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2007-02-05. สืบค้นเมื่อ 2008-03-24.
- MLCPAC Naval Engineering Division (2005-11-01). "Trim and Stability Information for Drydocking Calculations". United States Coast Guard. สืบค้นเมื่อ 2008-03-24.
- United States of America (1922). "Conference on the Limitation of Armament, 1922". Papers Relating to the Foreign Relations of the United States: 1922. เล่มที่ 1. น. 247–266.
- United States Naval Institute (1897). Proceedings of the United States Naval Institute. United States Naval Institute. สืบค้นเมื่อ 2008-03-24.
| ประจำชาติ | |
|---|---|
| อื่น ๆ | |
