ยฺเหวียน ฝู
ยฺเหวียน ฝู | |
|---|---|
| 袁福 | |
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |
| เกิด | ไม่ทราบ นครเต๋อหยาง มณฑลเสฉวน |
| เสียชีวิต | ไม่ทราบ |
| บุตร | บุตรชายสองคน |
ยฺเหวียน ฝู (ประมาณปี 220–230) เป็นสมาชิกของตระกูลยฺเหวียน (袁) ในเขตเด็กยง ยฺเหวียนฝูแต่งงานกับชายพื้นเมือง (王 วัง) ในเขตเด็กยงและมีบุตรชายสองคน หลังจากชายพื้นเมืองเสียชีวิต ยฺเหวียนฝูดูแลลูกชายทั้งสองอย่างลึกซึ้ง เมื่อครอบครัวตกอยู่ในความยากจน ยฺเหวียนฝูจึงจำเป็นต้องแต่งงานใหม่กับจางเฟิง (張奉) ยฺเหวียนฝูต้องการฆ่าจางเฟิงในวันแรกที่เธอเป็นภรรยา แต่เพราะกลัวว่าจะนำอันตรายและความอับอายมาสู่ครอบครัว ยฺเหวียนฝูจึงตัดสินใจกระทำการฆ่าตัวตายในสภาพที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
ประวัติ
[แก้]ยฺเหวียน ฝูเกิดที่อำเภอเต๊กหยง/ตกหยง (德陽縣 เต๋อหยางเซี่ยน) เมืองก๋งฮาน/เกงฮัน (廣漢郡 กว่างฮั่นจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครเต๋อหยาง มณฑลเสฉวน ยฺเหวียน ฝูเป็นภรรยาของอ๋อง (王 หวาง) แห่งชนเผ่าท้องถิ่นในอำเภอเต๊กหยง[1][a] ยฺเหวียน ฝูสมรสกับอ๋องชนเผ่าขณะมีอายุ 20 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) หลังพ่อแม่สามีเสียชีวิต ยฺเหวียน ฝูยังต้องสูญเสียสามีและโศกเศร้าไปตลอดชีวิตที่เหลือ[2] ยฺเหวียน ฝูจึงละเว้นการสนทนาและการหัวเราะที่ไม่จำเป็น เลี้ยงดูบุตรชายทั้งสองด้วยความอุทิศตนอย่างบริสุทธิ์[3] เมื่ออาคนหนึ่งของยฺเหวียน ฝูยากจนลง ยฺเหวียน ฝูจึงถูกบังคับให้สมรสกับจาง เฟิ่งอย่างเป็นการลับ ในวันแรกที่ไปเป็นภรรยา ยฺเหวียน ฝูวางแผนจะสังหารจาง เฟิ่ง แต่กลัวว่าจะเป็นผลทำให้แม่ อา และบุตรที่กำพร้าบิดาของตนได้รับอันตราย นอกจากนี้ ความเกลียดชังนั้นอาจส่งผลกระทบต่อตระกูลของตนด้วย ยฺเหวียน ฝูจึงฆ่าตัวตายด้วยความรู้สึกเศร้าโศกเสียใจ[4] ฉาง ฉฺวี (常璩) ผู้เขียนถึงชีวประวัติยฺเหวียน ฝูในพงศาวดารหฺวาหยาง (หฺวาหยางกั๋วจื้อ) คร่ำครวญที่ความชอบธรรมของยฺเหวียน ฝูไม่คงอยู่[5]
ดูเพิ่ม
[แก้]หมายเหตุ
[แก้]- ↑ ไท่ผิงยฺวี่หล่านอ้างจากอี้ปู้ฉีจิ้วจ๋าจี้ของตันซิ่ว
อ้างอิง
[แก้]- ↑ (廣漢德陽王上妻者，同縣袁氏女也，名福。) อี้ปู้ฉีจิ้วจ๋าจี้ในไท่ผิงยฺวี่หล่าน
- ↑ (年二十適上。舅姑既沒，復遭上喪，) อี้ปู้ฉีจิ้วจ๋าจี้ในไท่ผิงยฺวี่หล่าน
- ↑ (悲傷感切，不妄言笑。有二子，養育遺孤，執心純篤。) อี้ปู้ฉีจิ้วจ๋าจี้ ในไท่ผิงยฺวี่หล่าน
- ↑ (及叔父湣其窮困，私以許張奉，掩迫合婚。其旦，計欲殺奉，恐禍及母、叔、孤兒，永弃死，仇必生，慷慨流涕，自殺而死。) อี้ปู้ฉีจิ้วจ๋าจี้ในไท่ผิงยฺวี่หล่าน
- ↑ (袁福，義不存生。袁福，亦德陽人，王上妻也。有二子。上以喪親過哀死，福哀感終身。父母欲改嫁，乃自殺。) หฺวาหยางกั๋วจื้อ เล่มที่ 10.
บรรณานุกรม
[แก้]- ฉาง ฉฺวี (คริสต์ศตวรรษที่ 4). หฺวาหยางกั๋วจื้อ.