ข้ามไปเนื้อหา

ยุทธการที่อะบูกีร (ค.ศ. 1799)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยุทธการที่อะบูกีร
ส่วนหนึ่งของ การทัพของฝรั่งเศสในอียิปต์และซีเรีย

ยุทธการที่อะบูกีร, 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1799
หลุยส์-ฟร็องซัว เลอเฌิน, ค.ศ. 1804
วันที่25 กรกฎาคม ค.ศ. 1799
สถานที่31°19′N 30°04′E / 31.317°N 30.067°E / 31.317; 30.067
ผล ฝรั่งเศสชนะ
คู่สงคราม
ฝรั่งเศส จักรวรรดิออตโตมัน
บริเตนใหญ่
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
น. โบนาปาร์ต
ฌออากีม มูว์รา (ได้รับบาดเจ็บในขณะปฎิบัติหน้าที่)
เฌโร ดูว์ร็อก (ได้รับบาดเจ็บในขณะปฎิบัติหน้าที่)
ฌ็อง ลาน (ได้รับบาดเจ็บในขณะปฎิบัติหน้าที่)
François Lanusse
Jacques-François Menou
มุศเฏาะฟา พาชา (เชลย)
ปาโตรนา เบย์
ฮาซัน เบย์
ซิดนีย์ สมิธ
กำลัง
ทหารราบ 9,000 นาย[1]
ทหารม้า 1,000 นาย[1]
ปืน 17 กระบอก[2]

20,000 นาย[3][4][5][2]
ปืน 30 กระบอก[2] (จำนวนประมาณอิงจากนโปเลียนและ Bourrienne)

7,000–8,000 นาย (จำนวนประมาณอิงจากมุศเฏาะฟา พาชาและซิดนีย์ สมิธ)
ความสูญเสีย
เสียชีวิต 220 นาย
บาดเจ็บ 600 นาย[5]
เสียชีวิต 2,000 นาย
จมน้ำ 11,000 นาย
จับกุม 5,000 นาย
หายไป 2,000 นาย[2]
ยุทธการที่อะบูกีร (ค.ศ. 1799)ตั้งอยู่ในเมดิเตอร์เรเนียน
ยุทธการที่อะบูกีร (ค.ศ. 1799)
ที่ตั้งในเมดิเตอร์เรเนียน

ยุทธการที่อะบูกีร เป็นการสู้รบในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1799 ระหว่างกองทัพตะวันออกของฝรั่งเศสภายใต้การนำของนโปเลียน กับกองทัพออตโตมันภายใต้การนำของมุศเฏาะฟา ปาชาในระหว่างการทัพของฝรั่งเศสในอียิปต์และซีเรีย[6] ถือเป็นการรบแบบประจัญบานครั้งแรกที่มีชื่อนี้ เนื่องจากก่อนหน้านี้เคยมีการรบทางทะเลมาแล้วเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1798 ซึ่งก็คือยุทธการแห่งแม่น้ำไนล์ (และมีการรบแบบประจัญบานครั้งที่สองตามมาในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1801)

ทันทีที่กองทัพฝรั่งเศสกลับจากการรบในซีเรีย กองทัพออตโตมันก็ถูกขนส่งไปยังอียิปต์ด้วยกองเรือแองโกล-ออตโตมันภายใต้การนำของซิดนีย์ สมิธ เพื่อยุติการปกครองของฝรั่งเศสในอียิปต์[6][7] มุศเฏาะฟา พาชาเป็นผู้บัญชาการที่มีประสบการณ์ซึ่งเคยต่อสู้กับรัสเซียมาก่อน เขารู้ว่าการโจมตีด้วยทหารม้าใส่แนวรบสี่เหลี่ยมของฝรั่งเศสนั้นไร้ประโยชน์ ดังนั้น เขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงด้วยการเสริมกำลังหัวหาดด้วยแนวป้องกันสองชั้น จากหัวหาดนี้ พาชาสามารถบุกอียิปต์ได้ อย่างไรก็ตาม นโปเลียนมองเห็นข้อบกพร่องในยุทธวิธีนี้ทันที เพราะนั่นหมายความว่าออตโตมันจะไม่มีที่ให้หนีหากพ่ายแพ้[8]

ฝรั่งเศสโจมตีตำแหน่งของออตโตมัน และทะลวงแนวป้องกันชั้นแรกได้อย่างรวดเร็วก่อนที่จะสร้างเสร็จสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม แนวป้องกันชั้นที่สองนั้นเอาชนะได้ยากกว่า และฝรั่งเศสจึงถอนกำลังไปพักหนึ่ง ณ จุดนี้ นายพลทหารม้ามูว์ราเห็นโอกาสและโจมตีด้วยทหารม้าของเขา ทำให้กองทัพออตโตมันที่เปิดเผยตัวแตกพ่ายไปอย่างรวดเร็ว[8] การโจมตีของมูว์รานั้นรวดเร็วมากจนเขาบุกเข้าไปในเต็นท์ของพาชาและจับตัวเขาได้ พร้อมทั้งใช้ดาบฟันนิ้วของเขาขาดไปสองนิ้ว ในทางกลับกัน มุศเฏาะฟา พาชาจึงยิงมูว์ราเข้าที่กราม มูว์ราได้รับการผ่าตัดทันทีและกลับมาปฏิบัติหน้าที่ในวันรุ่งขึ้น

กองทัพออตโตมันหนีอย่างตื่นตระหนก ทหารออตโตมันบางส่วนจมน้ำตายขณะพยายามว่ายน้ำไปยังเรืออังกฤษที่อยู่ห่างจากฝั่ง 2 ไมล์ (3.2 กิโลเมตร) ในขณะที่บางส่วนหนีไปยังปราสาทอะบูกีร แต่พวกเขายอมจำนนในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน กองทัพออตโตมันถูกทำลายล้าง ในขณะที่ฝรั่งเศสสูญเสียทหารไม่ถึง 1,000 นาย[9] ข่าวแห่งชัยชนะไปถึงฝรั่งเศสก่อนที่นโปเลียนจะมาถึงในเดือนตุลาคม และทำให้เขาได้รับความนิยมมากยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นประโยชน์สำคัญเมื่อพิจารณาถึงปัญหาที่กำลังก่อตัวขึ้นในคณะดีแร็กตัวร์ฝรั่งเศส การรบครั้งนี้ทำให้ฝรั่งเศสสามารถควบคุมอียิปต์ได้ชั่วคราว[10]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Isenberg 2002, p. 4
  2. 1 2 3 4 Connelly 2006, pp. 55–56
  3. "The life and correspondence of Admiral Sir William Sidney Smith, G.C.B. p. 364"
  4. Paul Strathern, Napoleon in Egypt p. 396
  5. 1 2 Pawly 2012, p. 7
  6. 1 2 Durant & Durant 1975, p. 113
  7. McLynn 2002, p. 195
  8. 1 2 McLynn 2002, p. 196
  9. McLynn 2002, pp. 196–197
  10. McLynn 2002, p. 202

ข้อมูล

[แก้]
  • Cole, Juan (2007). Napoleon's Egypt: Invading the Middle East. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-6431-1.
  • Connelly, Owen (2006). Blundering to Glory: Napoleon's Military Campaigns (พิมพ์ครั้งที่ 3rd). Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-7425-5317-0.
  • Durant, Will; Durant, Ariel (1975). The Age of Napoleon: A History of European Civilization from 1789 to 1815. Volume XI of The Story of Civilization. New York: Simon and Schuster. ISBN 978-0-671-21988-8.
  • Gibbs, Montgomery B. (1913). Military Career of Napoleon the Great: An Account of the Remarkable Campaigns of the "man of Destiny"; Authentic Anecdotes of the Battlefield as Told by the Famous Marshals and Generals of the First Empire. Akron, Ohio: Saalfield Publishing. น. 128. OCLC 1253331. Originally published in 1895.
  • Henty, George Alfred (1899). At Aboukir and Acre: A Story of Napoleon's Invasion of Egypt. London: Blackie & Son.
  • Isenberg, Joseph M. (2002). "Aboukir (25 July 1799)". ใน Sandler, Stanley (บ.ก.). Ground Warfare: An international encyclopedia. เล่มที่ 1, A–G. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. น. 3–4. ISBN 978-1-57607-344-5.
  • James, T. G. H. (2003). "Napoleon and Egyptology: Britain's Debt to French Enterprise". Enlightening the British: Knowledge, Discovery and the Museum in the Eighteenth Century. British Museum Press. ISBN 0-7141-5010-X.
  • McLynn, Frank (2002). Napoleon: A biography. New York: Arcade. ISBN 978-1-55970-631-5.
  • Pawly, Ronald (2012). Napoleon's Mamelukes. Oxford, England: Osprey. ISBN 978-1-78096-419-5.
  • Watson, William E. (2003). Tricolor and Crescent: France and the Islamic World. Greenwood. น. 13–14. ISBN 0-275-97470-7.
  • Wood, Mary Mendenhall (2008). "Dominique-Jean Larrey, Chief Surgeon of the French Army with Napoleon in Egypt: Notes and Observations on Larrey's Medical Memoirs Based on the Egyptian Campaign". Canadian Bulletin of Medical History. 25 (2): 515–535 [520]. doi:10.3138/cbmh.25.2.515. PMID 19227793.
  • Woodman, Richard (2014). The Sea Warriors: Fighting Captains and Frigate Warfare in the Age of Nelson. Barnsley, South Yorkshire, England: Seaforth Publishing. น. 122. ISBN 978-1-84832-202-8. Originally published in 2001 by Constable, London.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
  • วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Battle of Abukir (1799)