มารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน
ซาดี การ์โน | |
|---|---|
 ภาพถ่ายทางการ ป. คริสต์ทศวรรษ 1880 | |
| ประธานาธิบดีฝรั่งเศส | |
| ดำรงตำแหน่ง 3 ธันวาคม ค.ศ. 1887 – 25 มิถุนายน ค.ศ. 1894 | |
| นายกรัฐมนตรี | |
| ก่อนหน้า | ฌูล เกรวี |
| ถัดไป | ฌ็อง กาซีมีร์-แปรีเย |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง | |
| ดำรงตำแหน่ง 16 เมษายน 1885 – 11 ธันวาคม 1886 | |
| นายกรัฐมนตรี |
|
| ก่อนหน้า | Jean-Jules Clamageran |
| ถัดไป | Albert Dauphin |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโยธาธิการ | |
| ดำรงตำแหน่ง 6 เมษายน 1885 – 16 เมษายน 1885 | |
| นายกรัฐมนตรี | อ็องรี บรีซ็อง |
| ก่อนหน้า | David Raynal |
| ถัดไป | Charles Demôle |
| ดำรงตำแหน่ง 23 กันยายน 1880 – 14 พฤศจิกายน 1881 | |
| นายกรัฐมนตรี | ฌูล แฟร์รี |
| ก่อนหน้า | Henri Varroy |
| ถัดไป | David Raynal |
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |
| เกิด | มารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน 11 สิงหาคม ค.ศ. 1837 ลีมอฌ ประเทศฝรั่งเศส |
| เสียชีวิต | 25 มิถุนายน ค.ศ. 1894 (56 ปี) ลียง ประเทศฝรั่งเศส |
| ลักษณะการเสียชีวิต | ถูกลอบสังหาร |
| พรรคการเมือง | รีปูบลิแกนมอเดเร็ส |
| ลายมือชื่อ |  |
มารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน (ฝรั่งเศส: Marie François Sadi Carnot, ออกเสียง: [maʁi fʁɑ̃swa sadi kaʁno]; 11 สิงหาคม ค.ศ. 1837 – 25 มิถุนายน ค.ศ. 1894) เป็นนักการเมืองชาวฝรั่งเศสที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1887 จนกระทั่งถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1894[1]
ช่วงที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์ต่าง ๆ มากมายที่บริการจัดการได้ไม่ดี ความสำเร็จอย่างรวดเร็วของนายพล General Boulanger และความพยายามในการเดินทัพไปยัง Élysée ที่ล้มเหลวใน ค.ศ. 1889 ถือเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อสาธารณรัฐครั้งแรกในช่วงที่การ์โนดำรงตำแหน่ง จากนั้นก็เกิดวิกฤตการณ์ระดับรัฐมนตรี เรื่องอื้อฉาวทางการเงิน ความวุ่นวายของแรงงาน ความรุนแรงของกลุ่มอนาธิปไตย และสุดท้ายคือการลอบสังหารตัวการ์โนใน ค.ศ. 1894 เรื่องอื้อฉาวปานามาที่มีการติดสินบนสมาชิกรัฐสภา ส่งผลให้เกิดความสูญเสียทางการเงินครั้งใหญ่ และทำให้ผู้เกี่ยวข้องต้องอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก La Libre Parole หนังสือพิมพ์ฝ่ายขวาจัดที่ดำเนินกิจการโดย Édouard Drumont นักหนังสือพิมพ์ต่อต้านยิว สร้างความไม่เป็นที่ยอมรับต่อการเมืองสาธารณรัฐที่ 3 ให้เพิ่มมากขึ้น[2]
การ์โนเป็นผู้นำที่ประสบความสำเร็จในบางเรื่อง เมื่อเขาเดินทางไปทั่วฝรั่งเศส และเมื่อเปิดนิทรรศการเพื่อเฉลิมฉลองการปฏิวัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1889 เขาได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี และเขายังช่วยอำนวยความสะดวกในการฟื้นสัมพันธไมตรีกับรัสเซียอีกด้วย การดำรงตำแหน่งของเขาทำให้อำนาจและอิทธิพลของประธานาธิบดีแข็งแกร่งขึ้น[3]
ชีวิตช่วงต้น
[แก้]![[icon]](http://th.wikipedia.org/wiki/ไฟล์:Wiki_letter_w_cropped.svg){kind=small} | ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
การลอบสังหาร
[แก้]
ประธานาธิบดีการ์โนกำลังได้รับความนิยมสูงสุด โดยในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1894 หลังกล่าวสุนทรพจน์ในงานเลี้ยงสาธารณะที่ Palais du Commerce ในเมืองลียง ซึ่งปรากฏเป็นนัยว่าไม่ประสงค์จะลงสมัครรับเลือกตั้งอีก เขาถูกแทงที่ถนน Rue de la République โดยนักอนาธิปไตยชาวอิตาลีนาม ซันเต เจโรนีโม กาเซริโอ[4] หลังส่งตัวการ์โนไปที่ Préfecture du Rhône ในบริเวณใกล้เคียง เขาเสียชีวิตหลังเที่ยงคืนของวันที่ 25 มิถุนายนเพียงไม่นาน[5] การแทงดังกล่าวสร้างความหวาดกลัวและความเศร้าโศกอย่างกว้างขวาง และประธานาธิบดีได้รับเกียรติด้วยพิธีศพอย่างประณีตที่ป็องเตองในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1894 หลังจากนั้นเขาจึงถูกฝังในห้องใต้ดินของป็องเตองร่วมกับบุคคลสำคัญคนอื่น ๆ ในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส[6]
กาเซริโอเรียกการลอบสังหารครั้งนี้ว่าเป็นการแสดงออกทางการเมือง และถูกประหารชีวิตเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1894[7]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Harismendy, Patrick (1995). Sadi Carnot : l'ingénieur de la République. Paris: Perrin.
- ↑ David Scott Bell, et al. eds. Biographical dictionary of French political leaders since 1870 (Prentice Hall, 1990). pp. 69–70.
- ↑ Bell, Biographical dictionary of French political leaders since 1870 (1990). pp 69–70.
- ↑ Chisholm 1911.
- ↑ Lacassagne, Alexandre (1843–1924) Auteur du texte; Poncet, A. Auteur du texte (10 April 1894). "L'assassinat du président Carnot / par A. Lacassagne,..." A. Storck. สืบค้นเมื่อ 10 April 2018 – โดยทาง gallica.bnf.fr.
- ↑ Le Président Carnot et ses Funérailles au Panthéon. Librarie le Soudier. 1895. สืบค้นเมื่อ 8 November 2013.
- ↑ "Caserio at the Guillotine". The New York Times. 16 August 1894. สืบค้นเมื่อ 24 June 2008.
- แหล่งที่มา
บทความนี้ ประกอบด้วยข้อความจากสิ่งพิมพ์ซึ่งปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ: Chisholm, Hugh, บ.ก. (1911). . สารานุกรมบริตานิกา ค.ศ. 1911. Vol. 5 (11 ed.). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์.
อ่านเพิ่ม
[แก้]- Bell, David Scott, et al. eds. Biographical dictionary of French political leaders since 1870 (Prentice Hall, 1990). pp 69–70.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Sadi Carnot (statesman)
