มอโซเลียม
มอโซเลียม (Mausoleum) คือ อาคารภายนอกที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถาน ประกอบด้วยห้องฝังศพของผู้เสียชีวิต มอโซเลียมที่ไม่มีร่างของผู้ตายนั้น เรียกว่า เซโนทาฟ (Cenotaph) มอโซเลียมอาจถือเป็นสุสาน ประเภทหนึ่ง หรืออาจถือว่าสุสานนั้นอยู่ภายในมอโซเลียมก็ได้
ภาพรวม
[แก้]คำว่า mausoleum (จากภาษากรีกโบราณ: μαυσωλεῖον) มาจากสุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส (ใกล้กับเมืองโบดรุม ในปัจจุบันในตุรกี) ซึ่งเป็นหลุมฝังศพของกษัตริย์มอโซลัส เซแทร็ปแห่งคาเรียของเปอร์เซีย ซึ่งหลุมฝังศพขนาดใหญ่ของพระองค์เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ[1]
ในอดีต มอโซเลียมมักเป็นสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่และวิจิตรสำหรับผู้นำหรือบุคคลสำคัญที่เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม ต่อมาก็เริ่มมีมอโซเลียมขนาดเล็กซึ่งได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงและขุนนางในหลายประเทศ ในสมัยจักรวรรดิโรมัน มอโซเลียมเหล่านี้มักตั้งอยู่ในเมืองสุสาน (necropoles) หรือริมถนน เช่น ถนนเวียอัปเปียแอนติกา (via Appia Antica) ยังคงมีซากของมอโซเลียมส่วนตัวจำนวนมากเรียงรายอยู่หลายกิโลเมตรนอกกรุงโรม และเมื่อศาสนาคริสต์กลายเป็นศาสนาหลัก มอโซเลียมก็เริ่มหมดความนิยม
ต่อมา มอโซเลียมกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง โดยเฉพาะในยุโรปและอาณานิคมของยุโรปในช่วงสมัยใหม่ตอนต้นและสมัยใหม่ สุสานแต่ละแห่งอาจถูกปิดผนึกอย่างถาวร สุสานประกอบด้วยห้องฝังศพที่อยู่เหนือพื้นดินทั้งหมดหรือภายใน ห้องใต้ดิน ใต้โครงสร้างส่วนบน ห้องใต้ดินนี้บรรจุศพหรือศพหลายศพ ซึ่งอาจอยู่ในโลงศพ มอโซเลียมบางแห่งอาจถูกปิดผนึกถาวร ภายในมอโซเลียมจะมีห้องเก็บศพซึ่งอาจอยู่เหนือพื้นดินทั้งหมด หรืออยู่ในห้องเก็บใต้ดิน โดยบรรจุร่างของผู้ตายในโลงศพหิน (sarcophagus) หรือช่องบรรจุศพ (interment niches) มอโซเลียมสมัยใหม่บางแห่งยังทำหน้าที่เป็นห้องบรรจุอัฐิ (columbarium) ซึ่งใช้เก็บโกศบรรจุเถ้ากระดูกด้วย มอโซเลียมอาจตั้งอยู่ในสุสานลานโบสถ์หรือบนที่ดินส่วนตัวก็ได้