ภาษาโรฮิงยา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาโรฮิงยา
ภาษาแม่ใน พม่า, บังกลาเทศ
ภูมิภาค รัฐยะไข่ พม่า, ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจิตตะกอง บังกลาเทศ
ตระกูลภาษา
รหัสภาษา
ISO 639-2 inc
ISO 639-3 rhg

ภาษาโรฮิงยา(Rohingya) เป็นภาษาที่พูดโดยชาวมุสลิมโรฮิงยามีผู้พูดทั้งหมด 1,500,000 คน พบในพม่า 1,000,000 คน (พ.ศ. 2549)ในรัฐยะไข่ ประเทศพม่า พบในบังกลาเทศ 200,000 คน (พ.ศ. 2549) และอาจจะมีในมาเลเซีย ซาอุดิอาระเบียและไทย จัดอยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน สาขาอินโด-อารยันตะวันออก สาขาย่อยเบงกาลี-อัสสัม ใกล้คียงกับภาษาจิตตะกองในบังกลาเทศ มีคำยืมจากภาษาอูรดู ภาษาเบงกาลี ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอาหรับ ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษมาก เดิมชาวโรฮิงยาอพยพจากบังกลาเทศเข้าไปอยู่ในพม่า และปัจจุบันมีผู้อพยพส่วนหนึ่งอพยพกลับไปสู่บังกลาเทศ แต่ถูกผลักดันให้กลับไปสู่พม่า

อักษร[แก้]

มีระบบการเขียนที่หลากหลายรวมทั้งอักษรอาหรับ[1] อักษรอูรดู อักษรฮานีฟีและอักษรพม่า ล่าสุดคืออักษรโรมัน

อักษรอาหรับ[แก้]

การเขียนด้วยอักษรอาหรับเกิดขึ้นเมื่อ 300 ปีที่ผ่านมา เมื่อยะไข่อยู่ภายใต้การปกครองขออังกฤษ ชาวโรฮิงยาใช้ภาษาอังกฤษและอูรดูในการสื่อสารด้วยการเขียน หลังจากที่พม่าได้รับเอกราชและใช้ภาษาพม่าเป็นภาษาราชการ ชาวโรฮิงยาเริ่มพยายามพัฒนาระบบการเขียนเป็นของตนเอง ใน พ.ศ. 2518 ได้พัฒนาระบบการเขียนโดยนำอักษรอูรดูมาดัดแปลง แต่การเขียนแบบนี้ยังยากสำหรับชาวโรฮิงยา และต้องมีการเพิ่มสัญลักษณ์แทนเสียงวรรณยุกต์[2]

อักษรฮานีฟี[แก้]

โมลานา อานิฟ ได้พัฒนาการเขียนจากขวาไปซ้ายโดยใช้อักษรที่มีลักษณะคล้ายอักษรอาหรับและยืมอักษรบางตัวจากอักษรโรมันและอักษรพม่า แต่อักษรนี้จะต้องระวังเกี่ยวกับความสับสนและยากสำหรับการใช้ในคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ต ซึ่งต้องพัฒนายูนิโคดต่อไป[3]

อักษรโรมัน[แก้]

A a B b C c Ç ç D d E e F f
G g H h I i J j K k L l M m
N n Ñ ñ O o P p Q q R r S s
T t U u V v W w X x Y y Z z

อี เอ็ม สิดดิควิว ได้พัฒนาระบบการเขียนที่ใช้อักษรละตินเพียงอย่างเดียว โดยใช้อักษร 26 ตัว เครื่องหมายการออกเสียงสระ 5 ตัว และอักษรเพิ่ม 2 ตัว เพื่อแสดงเสียงม้วนลิ้นและเสียงนาสิก สระจะมีรูปที่เน้น (áéíóú) c ในภาษาโรฮิงยาแทนเสียง/ช/ หรือ /sh/ ç แทนเสียง r ม้วนลิ้น และ ñ ใช้แทนเสียงนาสิก

สัทวิทยา[แก้]

ภาษาโรฮิงยามีหน่วยเสียงพยัญชนะ 25 หน่วยเสียง มีเสียงที่ยืมมาจากภาษาอาหรับ ภาษาเบงกาลี ภาษาพม่า และภาษาอูรดู

ไวยากรณ์[แก้]

คำนำหน้านาม[แก้]

คำนำหน้านามแบบชี้เฉพาะสำหรับนามที่ลงท้ายด้วยสระเป็น án หรือ wá สำหรับเอกพจน์ และ ún สำหรับพหูพจน์หรือนับไม่ได้ โดยทั่วไป wá ใช้กับวัตถุทรงกลม ส่วน án ใช้กับวัตถุทรงแบน เช่น Fata wá ใบไม้ใบเดียว Fata ún ใบไม้หลายใบ ถ้าคำนามลงท้ายด้วยตัวสะกด จะนำเสียงตัวสะกดมารวมกับคำนำหน้าด้วย เช่น Kitap pwá หนังสือเล่มเดียว Kitap pún หนังสือหลายเล่ม ถ้าตัวสะกดเป็น r ใช้เสียง g รวมกับคำนำหน้านาม เช่น Kuñir gwá หมาตัวเดียว Kuñir gún หมาหลายตัว คำนำหน้านามแบบไม่ชี้เฉพาะจะวางไว้หลังหรือหน้านามก็ได้ Uggwá ใช้กับวัตถุทรงกลม ekkán ใช้กับวัตถุทรงแบน เช่น Uggwá fata หรือ fata uggwá ใบไม้ใบหนึ่ง Hodún fata หรือ fata hodún ใบไม้บางใบ

การเรียงประโยค[แก้]

การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา เช่น Aiñ(ฉัน)bát(ข้าว) hái(กิน)

กาล[แก้]

ภาษาโรฮิงยามี 12 กาลกริยาช่วย félai แสดง perfect tense félaat แสดง perfect continuous tense คำว่า táki และ táikki เทียบได้กับ be และ been ในภาษาอังกฤษ มีปัจจัยแสดงบุคคลและกาล ปัจจัย~ir, ~yi, ~lám, ~youm ใช้สำหรับบุรุษที่หนึ่ง ~or, ~yó, ~lá, ~bá ใช้สำหรับบุรุษที่สอง ~ar, ~ye, ~l, ~bou ใช้สำหรับบุรุษที่สาม ~ir, ~or, ~ar แสดงการกระทำที่ต่อเนื่อง ~yi, ~yó, ~ye แสดง present perfect tense , ~lám, ~lá, ~l แสดงอดีต และ ~youm, ~bá, ~bou แสดงอนาคต

อ้างอิง[แก้]

  1. Mohammed Siddique Basu. Starting with Rohingyalish. 
  2. SIL International, Lorna A.; Hosken, Martin (2010-08-12). "Proposal to add Arabic script characters for African and Asian languages". pp. 13–18, 34–37.  More than one of |last1= และ |author= specified (help)
  3. Pandey, Anshuman (2012-06-20). "Preliminary Proposal to Encode the Rohingya Script". 

Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]