ข้ามไปเนื้อหา

ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้เรื่องแรกคือ The Burning of the Red Lotus Temple (1928) ภาพยนตร์จีนกำกับโดยจาง ฉื่อเฉฺวียน

ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เป็นแนวย่อยของภาพยนตร์โลดโผนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้แบบศิลปะการต่อสู้ระหว่างตัวละครต่าง ๆ การต่อสู้เหล่านี้มักจะเป็นจุดขายหลักของภาพยนตร์ และบ่อยครั้งยังเป็นวิธีการในการดำเนินเรื่อง รวมถึงการแสดงออกและการพัฒนาตัวละครอีกด้วย ศิลปะการต่อสู้มักจะปรากฏในฉากการฝึกฝนเพิ่มเติมจากการต่อสู้ด้วย ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้มักจะประกอบด้วยการต่อสู้แบบประชิดตัวควบคู่ไปกับฉากโลดโผนอื่น ๆ เช่น สตั๊นต์ การไล่ล่า และการดวลปืน[1][2][3] แนวย่อยของภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ประกอบด้วย ภาพยนตร์กังฟู, ภาพยนตร์กำลังภายใน, คาราเต้ และภาพยนตร์โลดโผนสุขนาฏกรรมศิลปะการต่อสู้ ขณะที่แนวที่เกี่ยวข้องประกอบด้วยกันฟู, จิไดเงะกิ และภาพยนตร์ซามูไร

นักแสดงเด่นที่มีส่วนสำคัญต่อภาพยนตร์แนวนี้ ได้แก่ ลัว เลี่ย (1939-2002), ซันนี่ ชิบะ (1939-2021), บรูซ ลี (1940-1973), ชัค นอร์ริส (1940-2026), หวัง หยู่ (1943-2022), ฮวัง จัง-ลี (1944), หยาง ซี (1946), โช โคซูงิ (1948), หลิว เจียฮุย (1951), หง จินเป่า (1952), สตีเวน ซีกัล (1952), เฉินหลง (1954), ดอล์ฟ ลันด์เกรน (1957), หยวน เปียว (1957), ฮิโรยูกิ ซานาดะ (1960), ฌ็อง-โกลด ว็อง ดาม (1960), โจว อวิ๋นปอ (1960), เวสลีย์ สไนปส์ (1962), เจิน จื่อตัน (1963), แกรี แดเนียลส์ (1963), หลี่ เหลียนเจี๋ย (1963), Mark Dacascos (1964), แบรนดอน ลี (1965-1993), เจสัน สกอตต์ ลี (1966), Michael Jai White (1967), Wu Jing (1974), Zhang Jin (1974), Tiger Chen (1975), Scott Adkins (1976), ทัชชกร ยีรัมย์ (1976), Joe Taslim (1981) and Iko Uwais (1983) เป็นต้น[4] นักแสดงหญิงยังมีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์แนวนี้เช่นกันอย่าง เหมา หยิง (1950), Cynthia Rothrock (1957), Michiko Nishiwaki (1957), Yukari Oshima (1963), ญาณิน วิสมิตะนันทน์ (1984) and Celina Jade (1985).[5][6][7][8][9]

อ้างอิง

[แก้]
  1. Gordon, Devin (23 กรกฎาคม 2003). "The Problem With Fx". Newsweek.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. Beale, Lewis (1986-04-20). "Martial Arts Pics--packing A Hard Punch". The Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ 2010-09-04.
  3. "Martial arts moves get a hip-hop flair". The Christian Science Monitor. สืบค้นเมื่อ 2010-12-15.
  4. "The silver screen's greatest martial arts stars". 26 สิงหาคม 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. "The silver screen's greatest martial arts stars". 26 สิงหาคม 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. "What Style Did Josephine Siao Study Martial Arts?". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2026-07-28. สืบค้นเมื่อ 2026-07-28.
  7. Meisler, Andy (1994-07-03). "TELEVISION; The Biggest Star You Never Heard Of". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 2010-12-15.
  8. Lynch, Stephen (สิงหาคม 14, 1998). "Hollywood is on a martial arts kick masters of ancient ways break into pop mainstream". Orlando Sentinel. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-09-15. สืบค้นเมื่อ 2010-12-21.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. Lee, Lily Xiao Hong; Stefanowska, A. D.; Wiles, Sue; Ho, Clara Wing-Chung (1998). Biographical Dictionary of Chinese Women. M.E. Sharpe. ISBN 978-0-7656-0798-0.