ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม โยเซ็ฟ เช็ลลิง
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม โยเซ็ฟ เช็ลลิง | |
|---|---|
 | |
| เกิด | 27 มกราคม ค.ศ. 1775 เลออนแบร์ค ดัชชีเวือร์ทเทิมแบร์ค จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ |
| เสียชีวิต | 20 สิงหาคม ค.ศ. 1854 (79 ปี) บาทรากัซ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ |
| การศึกษา | มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช |
| ยุค | ศตวรรษที่ 19 |
| แนวทาง | ปรัชญาตะวันตก |
| สถาบัน | มหาวิทยาลัยเยนา มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค มหาวิทยาลัยแอร์ลังเงิน มหาวิทยาลัยมิวนิก มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน |
ความสนใจหลัก | Naturphilosophie, วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ, สุนทรียศาสตร์, อภิปรัชญา, ญาณวิทยา, ปรัชญาศาสนาคริสต์ |
เป็นอิทธิพลต่อ
| |
| ลายมือชื่อ | |
 | |
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม โยเซ็ฟ เช็ลลิง (เยอรมัน: Friedrich Wilhelm Joseph Schelling) เป็นนักปรัชญาชาวเยอรมัน ประวัติศาสตร์ปรัชญามาตรฐานมักมองว่าเขาเป็นจุดกึ่งกลางในการพัฒนาของลัทธิอุดมคตินิยมเยอรมัน โดยจัดวางเขาไว้ระหว่างโยฮัน ก็อทลีพ ฟิชเทอ ผู้เป็นอาจารย์ของเขาและเกออร์ค วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เฮเกิล ซึ่งเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องในมหาวิทยาลัย เป็นเพื่อนสนิทในระยะแรก และต่อมากลายเป็นคู่แข่งกัน การตีความปรัชญาของเช็ลลิงถือว่าเป็นเรื่องยาก เนื่องจากลักษณะที่เปลี่ยนแปลงและพัฒนาไปตลอดเวลาของแนวคิดของเขา
โดยรวมแล้ว แนวคิดทางปรัชญาของเช็ลลิงมักถูกละเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ
ประวัติ
[แก้]เช็ลลิงเกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1775 ที่เลออนแบร์ค ในดัชชีเวือร์ทเทิมแบร์ค (ปัจจุบันคือรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค) จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นบุตรของนายโยเซ็ฟ ฟรีดริช เช็ลลิง (Joseph Friedrich Schelling) กับนางก็อทลีบีน มารี (Gottliebin Marie) เด็กชายเช็ลลิงเข้าเรียนที่โรงเรียนโบสถ์เบเบินเฮาเซิน ใกล้กับเมืองทือบิงเงิน ซึ่งบิดาของเขาเป็นอนุศาสนาจารย์และนักตะวันออกศึกษาที่โรงเรียนนั้น[5] ในปีค.ศ. 1783 เช็ลลิงเข้าเรียนที่โรงเรียนละตินในเนือร์ทิงเงิน (Nürtingen) และได้รู้จักกับฟรีดริช เฮิลเดอร์ลิง ซึ่งแก่กว่าห้าปี ต่อมาในปีค.ศ. 1790 เช็ลลิงในวันสิบห้าปีเข้าเรียนที่สถาบันพระคริสตธรรมทือบิงเงิน (Tübinger Stift) เร็วกว่าคนปกติถึงห้าปี[6] ที่ศาสนวิชชาลัย เช็ลลิงได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกับเฮเกิลและเฮิลเดอร์ลิง จนทั้งสามสนิทนสมกัน[7]
เมื่อเช็ลลิงได้ศึกษาเรื่องปิตาจารย์แห่งคริสตจักรและปรัชญากรีกโบราณ ความสนใจทางด้านเทววิทยาก็ค่อยเบนไปหาวิชาปรัชญา เช็ลลิงจบการศึกษามหาบัณฑิตในปีค.ศ. 1792 และจบการศึกษาระดับดุษฎีบัณฑิตในปีค.ศ. 1795 ขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มอ่านหนังสือของอิมมานูเอล คานต์ และโยฮัน ก็อทลีบ ฟิชเทอร์ ซึ่งมีอิทธิพลทางความคิดต่อเขาอย่างมาก[8] ต่อมาในปีค.ศ. 1797 เช็ลลิงไปเยือนเมืองไลพ์ซิชในฐานะอาจารย์พิเศษและผู้ปกครองเด็กสองคนที่ตระกูลขุนนางฝากฝัง เช็ลลิงถือโอกาสเข้าเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช เขาลุ่มหลงศาสตร์สมัยใหม่อย่างวิชาเคมีและชีววิทยา เขาได้ไปเยือนเมืองเดรสเดินในปีเดียวกัน และมีโอกาสได้พบกับสองพี่น้องชเลเกิล รวมทั้งโนวาลิส[9]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Joseph B. Maier, Judith Marcus, and Zoltán Tarrp (ed.), German Jewry: Its History and Sociology: Selected Essays by Werner J. Cahnman, Transaction Publishers, 1989, p. 212.
- 1 2 Robert J. Richards, The Romantic Conception of Life: Science and Philosophy in the Age of Goethe, University of Chicago Press, 2002, p. 129.
- ↑ Pinkard, Terry (2002). German Philosophy 1760-1860. The Legacy of Idealism. Cambridge University Press. น. 172. ISBN 978-0-521-66381-6.
- ↑ Voegelin and Schelling on Freedom and the Beyond by Steven F. McGuire Das in voegelinview, April 2, 2012.
- ↑ Adamson & Mitchell 1911, p. 316.
- ↑ John Morley (ed.), The Fortnightly Review, Voll. 10, 12, London: Chapman & Hall, 1870, p. 500.
- ↑ Frederick C. Beiser, บ.ก. (1993). The Cambridge Companion to Hegel. Cambridge University Press. น. 419. ISBN 978-1-139-82495-8.
- ↑ Adamson & Mitchell 1911, p. 316–318.
- ↑ Robert J. Richards, The Romantic Conception of Life: Science and Philosophy in the Age of Goethe (2002), p. 149.