ผลต่างระหว่างรุ่นของ "การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอสไททานิก"

ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
 
==== ผลของการชน ====
<!--[[ไฟล์:Iceberg and titanic (en).svg|thumb|Theภูเขาน้ำแข็งทำให้แผ่นโลหะโค้งงอ icebergหมุดยึดหลุดออก buckled the plates, popped rivets and damaged a sequence of compartmentsและสร้างความเสียหายแก้ห้องเรือ|alt=Diagram showing how the iceberg buckled Titanic's hull, causing the riveted plates to come apart]]
ผลของการชนกับภูเขาน้ำแข็งทำให้เกิดช่องเปิดขนาดใหญ่ที่ตัวเรือ ''ไททานิก'' "มีความยาวไม่น้อยกว่า {{convert|300|ft}} สูง {{convert|10|ft|0}} จากระดับกระดูกงู"{{sfn|Hoffman|Grimm|1982|p=20}} ในการไต่สวนของอังกฤษหลังจากเกิดอุบัติเหตุ เอ็ดเวิร์ด ไวล์ดิ้ง (Edward Wilding) (หัวหน้าวิศวกรรมต่อเรือแห่งฮาร์แลนด์และวูล์ฟ) คำนวณบนพื้นฐานจากการสังเกตการณ์จากน้ำท่วมที่เกิดขึ้นในห้องเรือด้านหน้าที่เกิดขึ้นภายในสี่สิบนาทีหลังจากการชน ยืนยันว่าพื้นที่ช่องเปิดรั่วของเรือ "ประมาณ 12 ตารางฟุต (1.1 ตารางเมตร)"<ref name=wilding>{{cite web|url=http://www.titanicinquiry.org/BOTInq/BOTInq19Wilding03.php|title=Testimony of Edward Wilding|publisher=|accessdate=6 October 2014}}</ref> นอกจากนี้เขายังระบุด้วยว่า "ฉันเชื่อว่าช่องเปิดต้องไม่ยาวต่อเนื่อง" แต่เป็นช่องเปิดหลายช่อง ยาวออกไปประมาณ 300 ฟุต ซึ่งเป็นเหตุผลของน้ำท่วมในหลายๆห้องเรือ<ref name=wilding /> การสำรวจซากเรือด้วย[[คลื่นเสียงความถี่สูง]]สมัยใหม่ พบว่าความเสียหายที่แท้จริงบนตัวเรือนั้น คล้ายกับรายงานของไวล์ดิ้ง ซึ่งประกอบด้วยช่องเปิดแคบที่เกิดจากการชนหกช่อง คิดเป็นพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 12 ถึง 13 ตารางฟุต (1.1 ถึง 1.2 ตารางเมตร) อ้างอิงกับ พอล เค. แมทเธียสส์ (Paul K. Matthias) ที่ทำการวัดความเสียหาย ความเสียหายประกอบด้วย "มีลำดับของความผิดรูปในด้านกราบขวาที่ไม่ต่อเนื่องยาวตามตัวเรือ ... ประมาณ {{convert|10|ft|0}} เหนือท้องเรือ"{{sfn|Broad|1997}}
The impact with the iceberg was long thought to have produced a huge opening in ''Titanic''{{'s}} hull, "not less than {{convert|300|ft}} in length, {{convert|10|ft|0}} above the level of the keel", as one writer later put it.{{sfn|Hoffman|Grimm|1982|p=20}} At the British inquiry following the accident, Edward Wilding (chief naval architect for Harland and Wolff), calculating on the basis of the observed flooding of forward compartments forty minutes after the collision, testified that the area of the hull opened to the sea was "somewhere about {{convert|12|sqft}}".<ref name=wilding>{{cite web|url=http://www.titanicinquiry.org/BOTInq/BOTInq19Wilding03.php|title=Testimony of Edward Wilding|publisher=|accessdate=6 October 2014}}</ref> He also stated that "I believe it must have been in places, not a continuous rip", but that the different openings must have extended along an area of around 300 feet, to account for the flooding in several compartments.<ref name=wilding /> The findings of the inquiry state that the damage extended over a length of about 300 feet, and hence many subsequent writers followed this more vague statement. Modern [[ultrasound]] surveys of [[wreck of the RMS Titanic|the wreck]] have found that the actual damage to the hull was very similar to Wilding's statement, consisting of six narrow openings covering a total area of only about {{convert|12|to|13|sqft}}. According to Paul K. Matthias, who made the measurements, the damage consisted of a "series of deformations in the starboard side that start and stop along the hull&nbsp;... about {{convert|10|ft|0}} above the bottom of the ship".{{sfn|Broad|1997}}
 
<!--The gaps, the longest of which measures about {{convert|39|ft}} long, appear to have followed the line of the hull plates. This suggests that the iron rivets along the plate seams snapped off or popped open to create narrow gaps through which water flooded. An engineer from ''Titanic''{{'s}} builders, [[Harland and Wolff]], suggested this scenario at [[British Wreck Commissioner's inquiry into the sinking of the RMS Titanic|the British Wreck Commissioner's inquiry]] following the disaster but his view was discounted.{{sfn|Broad|1997}} ''Titanic''{{'s}} discoverer, [[Robert Ballard]], has commented that the assumption that the ship had suffered a major breach was "a by-product of the mystique of the ''Titanic''. No one could believe that the great ship was sunk by a little sliver."{{sfn|Ballard|1987|p=25}} Faults in the ship's hull may have been a contributing factor. Recovered pieces of ''Titanic''{{'s}} hull plates appear to have shattered on impact with the iceberg, without bending.{{sfn|Zumdahl|Zumdahl|2008|p=457}}
 
The plates in the central 60&nbsp;percent of her hull were held together with triple rows of [[mild steel]] rivets, but the plates in the bow and stern were held together with double rows of [[wrought iron]] rivets which were&nbsp;– according to materials scientists [[Tim Foecke]] and Jennifer McCarty&nbsp;– near their [[Stress (mechanics)|stress]] limits even before the collision.{{sfn|''Materials Today'', 2008}}{{sfn|McCarty|Foecke|2012|p=83}} These "Best" or No.&nbsp;3 iron rivets had a high level of slag inclusions, making them more brittle than the more usual "Best-Best" No.&nbsp;4 iron rivets, and more prone to snapping when put under stress, particularly in extreme cold.{{sfn|Broad|2008}}{{sfn|Verhoeven|2007|p=49}} Tom McCluskie, a retired archivist of Harland & Wolff, pointed out that {{RMS|Olympic||2}}, ''Titanic''{{'}}s sister ship, was riveted with the same iron and served without incident for nearly 25&nbsp;years, surviving several major collisions, including being rammed by a British [[cruiser]].{{sfn|Ewers|2008}} When ''Olympic'' rammed and sank the [[U-boat]] {{ship|SM|U-103||2}} with her bow, the stem was twisted and hull plates on the starboard side were buckled without impairing the hull's integrity.{{sfn|Ewers|2008}}{{sfn|Mills|1993|p=46}}
9,292

การแก้ไข

รายการนำทางไซต์