ข้ามไปเนื้อหา

พายุไต้ฝุ่นทิป (พ.ศ. 2522)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พายุไต้ฝุ่นทิป
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นวาร์ลิง
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ก่อตัว4 ตุลาคม พ.ศ. 2522
นอกเขตร้อน19 ตุลาคม พ.ศ. 2522
สลายตัว24 ตุลาคม พ.ศ. 2522
พายุไต้ฝุ่นรุนแรง
10-นาที ของเฉลี่ยลม (JMA)
ความเร็วลมสูงสุด260 กม./ชม. (160 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์)
; 25.69 นิ้วปรอท

(เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความกด
อากาศต่ำสุดเป็นประวัติการณ์ทั่วโลก)
พายุไต้ฝุ่น
10-นาที ของเฉลี่ยลม (TMD)
ความเร็วลมสูงสุด260 กม./ชม. (160 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์)
; 25.69 นิ้วปรอท

(เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความกด
อากาศต่ำสุดเป็นประวัติการณ์ทั่วโลก)
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5
1-นาที ของเฉลี่ยลม (SSHWS)
ความเร็วลมสูงสุด345 กม./ชม. (215 ไมล์/ชม.)
ความกดอากาศต่ำสุด870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์)
; 25.69 นิ้วปรอท

(เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความกด
อากาศต่ำสุดเป็นประวัติการณ์ทั่วโลก)
ผลกระทบ
ผู้เสียชีวิต99 ราย
ความเสียหาย$484 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
(ค่าเงินปี พ.ศ. 2522 USD)
พื้นที่ได้รับผลกระทบหมู่เกาะแคโรไลน์, ฟิลิปปินส์,
เกาหลีใต้, เกาหลีเหนือ, ญี่ปุ่น,
จีน, รัสเซียตะวันออกไกล,
รัฐอะแลสกา
IBTrACS

ส่วนหนึ่งของ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2522

พายุไต้ฝุ่นทิป (อักษรโรมัน: Tip)[nb 1] หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นวาร์ลิง (ตากาล็อก: Warling)[nb 2] เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ และมีความรุนแรงที่สุดในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกในช่วงปี พ.ศ. 2522 พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นพายุที่มีความรุนแรงที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้ในประวัติการณ์ทั่วโลก และเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 43, พายุโซนร้อนลูกที่ 19 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 12 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2522 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ภายในร่องมรสุมใกล้กับเกาะโพห์นเพย์ในประเทศไมโครนีเซีย ในช่วงแรกพายุโซนร้อนโรเจอร์อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือได้ขัดขวางการพัฒนา และการเคลื่อนตัวของพายุ หลังจากที่พายุโซนร้อนโรเจอร์เคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือมากขึ้น พายุไต้ฝุ่นทิปก็สามารถทวีกำลังแรงขึ้นได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย หลังจากพายุเคลื่อนตัวผ่านกวม พายุไต้ฝุ่นทิปก็ได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) และด้วยความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง)[nb 3] ความกดอากาศที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ในวันที่ 12 ตุลาคม ซึ่งนับเป็นสถิติต่ำที่สุดในโลกที่เคยบันทึกมาในช่วงพายุที่มีความรุนแรงสูงสุด พายุไต้ฝุ่นทิปมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลมพายุถึงประมาณ 2,220 กิโลเมตร (1,380 ไมล์) ซึ่งถือว่าเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ หลังจากนั้นพายุก็ได้อ่อนกำลังลงอย่างช้า ๆ ในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และต่อมาพายุเคลื่อนตัวไปทิศทางตะวันออกเฉียงเหนือ เนื่องจากร่องความกดอากาศต่ำเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พายุ หลังจากเคลื่อนตัวเข้าใกล้ได้ทำให้พายุไต้ฝุ่นทิปเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งบริเวณทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม และกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในไม่กี่ชั่วโมงหลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง เศษซากของพายุได้เคลื่อนตัวต่อไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจนสลายตัวใกล้หมู่เกาะอะลูเชียนเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม[1] นอกจากนี้ ยังเป็นพายุที่แรงที่สุดในประวัติการณ์ในแง่ของความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งเท่ากับพายุไต้ฝุ่นแนนซีในปี พ.ศ. 2504 และพายุเฮอริเคนแพทริเซียในปี พ.ศ. 2558 และเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกในปี พ.ศ. 2522 อีกด้วย

พายุไฮเปอร์เคนจะมีความเร็วลมมากกว่า 800 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (500 ไมล์ต่อชั่วโมง) และอาจมีลมกระโชกแรงสูงถึง 970 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (600 ไมล์ต่อชั่วโมง)[2] ความกดอากาศที่ 700 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 20.67 นิ้วของปรอท) ซึ่งต่ำมากจนสามารถทำให้พายุอยู่นานได้หลายสัปดาห์[3] ความกดอากาศที่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลนี้เทียบได้กับการอยู่บนภูเขาที่สูงเกือบประมาณ 3,000 เมตร[4] ซึ่งเป็นระดับที่สามารถทำให้เกิดอาการป่วยจากความกดอากาศได้[5] ความกดอากาศต่ำสุดนี้ยังสามารถรองรับพายุขนาดมหึมาได้โดยอาจมีขนาดใกล้เคียงกับทวีปอเมริกาเหนือเพื่อเปรียบเทียบขนาดใหญ่ และความรุนแรงสูงสุด ที่เคยมีการบันทึกไว้จริง คือ พายุไต้ฝุ่นทิป[6] ซึ่งมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ดังนั้นพายุไฮเปอร์เคนจะมีพลังมากกว่าพายุเฮอริเคนแพทริเซียในปี พ.ศ. 2558 เกือบ 8 เท่า ซึ่งเป็นพายุที่มีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่เคยบันทึกไว้ 215 ไมล์ต่อชั่วโมง (345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) แม้ว่าพายุไฮเปอร์เคนจะมีขนาดใหญ่มาก แต่ในบางกรณีอาจมีขนาดเล็กเพียงประมาณ 25 กิโลเมตร (15 ไมล์) และจะสูญเสียกำลังแรงลงอย่างรวดเร็วเมื่อเคลื่อนตัวเข้าสู่น่านน้ำที่เย็นกว่า อย่างไรก็ตาม อุณหภูมิน้ำทะเลหลังการก่อตัวของพายุไฮเปอร์เคนสามารถยังคงสูงอยู่ได้นานหลายสัปดาห์ ซึ่งเพียงพอให้เกิดพายุไฮเปอร์เคนลูกใหม่ขึ้นได้อีก[7]

กองทัพอากาศสหรัฐได้ส่งเครื่องบินลาดตระเวนเข้าไปสำรวจสภาพอากาศในพายุดังกล่าวราวประมาณ 60 ครั้ง ซึ่งทำให้พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นหนึ่งในพายุหมุนเขตร้อนที่มีการเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิดมากที่สุด ปริมาณน้ำฝนจากพายุยังได้ก่อให้เกิดเหตุเพลิงไหม้โดยอ้อม ซึ่งได้คร่าชีวิตเหล่านาวิกโยธินสหรัฐไปประมาณ 13 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกประมาณ 68 ราย ที่ศูนย์ฝึกกองกำลังผสม ค่ายฟูจิในจังหวัดชิซูโอกะ นอกจากนี้ พายุยังทำให้เกิดน้ำท่วมอย่างกว้างขวาง และมีผู้เสียชีวิตอีกประมาณ 42 ราย ในขณะที่เรืออับปางนอกชายฝั่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตรวมประมาณ 44 คน[8] ความเสียหายโดยรวมประมาณ 484 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[nb 4]

ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

[แก้]
แผนที่แสดงเส้นทาง และความรุนแรงของพายุตามมาตราส่วนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
ความรุนแรงของพายุ
  พายุดีเปรสชันเขตร้อน (≤62 กม./ชม.)
  พายุโซนร้อน (63–117 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 1 (118–153 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 2 (154–177 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 3 (178–208 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 4 (209–251 กม./ชม.)
  พายุเฮอริเคนระดับ 5 (≥252 กม./ชม.)
  พายุที่ไม่ทราบความเร็วลม
ประเภทของพายุ
■ พายุหมุนกึ่งเขตร้อน
▲ พายุหมุนนอกเขตร้อน / หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ / รบกวนของเขตร้อน / ลมมรสุมพายุดีเปรสชันเขตร้อน

ประวัติทางอุตุนิยมวิทยาของพายุไต้ฝุ่นทิป

  • วันที่ 1 ตุลาคม มีการก่อตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำ 3 ลูก ภายในร่องมรสุมบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งขยายจากประเทศฟิลิปปินส์ไปถึงหมู่เกาะมาร์แชลล์ หย่อมความกดอากาศต่ำอยู่ทางทิศตะวันตกได้พัฒนาจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนบริเวณทางตะวันตกของเกาะลูซอน และต่อมาได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นซาราห์
  • วันที่ 3 ตุลาคม หย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณทางตะวันตกเฉียงใต้ของกวมได้พัฒนาจนกลายเป็นพายุโซนร้อนโรเจอร์ และในวันเดียวกันหย่อมความกดอากาศต่ำได้ก่อตัวขึ้นเป็นลูกที่ 3 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นทิปที่ก่อตัวขึ้นทางตอนใต้ของเกาะโพห์นเพย์ กระแสลมแรงจากซีกโลกใต้ได้ถูกดึงเข้าสู่วงลมของพายุโซนร้อนโรเจอร์ จึงทำให้การพัฒนาของพายุที่เป็นต้นกำเนิดของพายุไต้ฝุ่นทิปได้ถูกชะลอลง แม้ลักษณะอากาศที่ไม่เอื้ออำนวย แต่หย่อมความกดอากาศต่ำดังกล่าวก็ได้จัดระเบียบตัวเองขึ้นอย่างช้า ๆ ในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก เนื่องจากอิทธิพลการหมุนเวียนขนาดใหญ่ของพายุโซนร้อนโรเจอร์ จึงทำให้พายุเคลื่อนตัวอย่างไม่คงที่ และการหมุนเวียนเป็นวงปิดทางตะวันออกเฉียงใต้ของชุก
  • วันที่ 4 ตุลาคม เที่ยวบินได้สำรวจพายุในช่วงค่ำ และยืนยันการมีอยู่ของการหมุนเวียนปิดใกล้ผิวระดับต่ำ
  • วันที่ 5 ตุลาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC)[nb 5] ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนจากร่องมรสุมที่เกิดจากการเคลื่อนตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำที่มีความรุนแรงมาก และได้กำหนดหมายเลขอย่างเป็นทางการว่า 23W
  • วันที่ 6 ตุลาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุโซนร้อน และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA)[nb 6] ได้ใช้ชื่อกับพายุว่า ทิป ในขณะที่การหมุนเวียนอยู่ใกล้ชุก แม้พายุยังจัดระเบียบได้ไม่ดีจากอิทธิพลของพายุโซนร้อนโรเจอร์ การติดตามของเครื่องบินสำรวจช่วยระบุตำแหน่งวงหมุนผิวพื้น เนื่องจากภาพถ่ายดาวเทียมประเมินตำแหน่งศูนย์กลางของพายุคลาดไปประมาณ 60 กิโลเมตร (37 ไมล์) หลังจากนั้นพายุก็ได้เคลื่อนตัวอย่างไร้ทิศทางไปนานหลายวัน
  • วันที่ 8 ตุลาคม พายุโซนร้อนทิปเริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และในขณะนั้นพายุโซนร้อนโรเจอร์ก็ได้กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนแล้ว จึงทำให้กระแสลมทางใต้ไหลเข้ามาสู่พายุ
  • วันที่ 9 ตุลาคม การเคลื่อนตัวไปด้านหน้าของพายุโซนร้อนทิปเริ่มมีความเสถียรมากขึ้นเดิมทีคาดว่าพายุจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งกวม หลังจากนั้นพายุก็เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับจากพายุโซนร้อนให้กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงได้ไม่นาน พายุเคลื่อนตัวผ่านทางตอนใต้ของกวมไปประมาณ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) และในเวลาต่อมาพายุโซนร้อนกำลังแรงทิปก็ได้ทวีกำลังแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่น
  • วันที่ 10 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือผิวน้ำทะเลเปิดของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกด้วยสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการพัฒนาอย่างมาก
  • วันที่ 11 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปได้กลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ด้วยความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 1 นาทีที่ 240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (150 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความกดอากาศที่ศูนย์กลางของพายุลดลงถึง 92 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 2.72 นิ้วปรอท) และวัดเส้นผ่านศูนย์กลางของพายุได้ประมาณ 2,220 กิโลเมตร (1,380 ไมล์) ซึ่งเป็นสถิติโลก
  • วันที่ 12 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปยังคงทวีกำลังแรงขึ้นเหนือน่านน้ำเปิดของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกจนกระทั่งถึงมีกำลังแรงสูงสุดอยู่ห่างทางตะวันตกเฉียงเหนือของกวมราวประมาณ 837 กิโลเมตร (520 ไมล์) เครื่องบินสำรวจบันทึกความกดอากาศต่ำที่สุดในโลกที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) และพร้อมด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ข้อมูลเส้นทางพายุของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ระบุว่าพายุไต้ฝุ่นทิปมีความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง) โดยมีตาพายุเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ที่ประมาณ 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) หลังจากนั้นพายุก็ได้อ่อนกำลังลงเหลือความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 10 นาทีที่ 230 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (145 ไมล์ต่อชั่วโมง) และพายุคงกำลังแรงนี้อยู่นานหลายวันในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หลังจากพายุถึงกำลังแรงสูงสุดรัศมีเฉลี่ยของลมแรงเกิน 55 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (35 ไมล์ต่อชั่วโมง) และขยายออกประมาณกว่า 1,100 กิโลเมตร (684 ไมล์) ในช่วง 5 วัน
  • วันที่ 13 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปได้เคลื่อนตัวข้ามเส้นเมริเดียนที่ 135 องศาตะวันออก จึงส่งผลให้สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ออกประกาศเตือนพายุไต้ฝุ่นทิป และได้กำหนดชื่อท้องถิ่นว่า วาร์ลิง
  • วันที่ 17 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปเริ่มอ่อนกำลังลง และมีขนาดเล็กลง หลังจากนั้นพายุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือภายใต้อิทธิพลของร่องความกดอากาศระดับปานกลาง และพายุเคลื่อนตัวผ่านทางตะวันออกของจังหวัดโอกินาวะไปประมาณ 65 กิโลเมตร (40 ไมล์)
  • วันที่ 19 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นทิปอ่อนกำลังลงเป็นอย่างมากเมื่อได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งที่เกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ด้วยความเร็วลมที่ต่อเนื่องเพียง 10 นาทีที่ 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (80 ไมล์ต่อชั่วโมง) ก่อนที่พายุจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือผ่านประเทศญี่ปุ่น และกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนทางตอนเหนือของเกาะฮนชูไม่กี่ชั่วโมงหลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง
  • วันที่ 22 ตุลาคม เศษซากของพายุหมุนนอกเขตร้อนได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และค่อย ๆ อ่อนกำลังลง หลังจากนั้นพายุก็ข้ามผ่านเส้นแบ่งเขตวันสากลในวันเดียวกัน
  • วันที่ 24 ตุลาคม พายุสลายตัวครั้งสุดท้ายใกล้กับหมู่เกาะอะลูเชียน และรัฐอะแลสกา

ผลกระทบ

[แก้]

กวม

[แก้]
การกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำเซนไดในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น

ในช่วงต้นการเคลื่อนตัวของพายุไต้ฝุ่นทิปได้ก่อให้เกิดฝนตกหนักในขณะเคลื่อนตัวผ่านใกล้กวมโดยวัดปริมาณน้ำฝนรวมได้ประมาณ 231 มิลลิเมตร (9.1 นิ้ว) ที่ฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน และมีการวัดลมกระโชกแรงสูงสุด 125 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (80 ไมล์ต่อชั่วโมง) ที่ฐานทัพเรือกวมเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ในขณะที่ศูนย์กลางของพายุอยู่ห่างจากฮากัตญาไปทางทิศใต้ราวประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) ความเสียหายโดยรวมอยู่ที่ประมาณ 1.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[11]

ประเทศฟิลิปปินส์

[แก้]

กลุ่มเมฆฝนชั้นนอกของพายุไต้ฝุ่นทิปมีโครงสร้างเป็นวงกว้างได้ทำให้เกิดฝนตกปานกลางในพื้นที่ภูเขาของเกาะลูซอน และวิซายัส[12]

ประเทศญี่ปุ่น

[แก้]
น้ำท่วมหน้าสำนักงานจังหวัดทตโตริในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น

ฝนตกหนักจากพายุได้ทำให้กำแพงกันน้ำท่วมที่ค่ายฟูจิ ซึ่งเป็นสถานฝึกของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐใกล้กับโยโกซูกะ[13] เกิดรอยรั่วส่งผลให้ท่อเชื่อมกับถุงเก็บเชื้อเพลิงยาง 2 ใบ ได้หลุดออกทำให้เชื้อเพลิงจำนวนมากไหลลงเนินเขา และถูกจุดติดไฟโดยเครื่องทำความร้อนในกระท่อม[14] ส่งผลให้เกิดเพลิงไหม้มีทหารนาวิกโยธินเสียชีวิตประมาณ 13 ราย มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 68 ราย สิ่งปลูกสร้างหลายหลังรวมทั้งอาคารนอน และกระท่อมประมาณ 15 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก[15] ในขณะที่พายุไต้ฝุ่นทิปกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือ พายุได้เคลื่อนตัวผ่านห่างจากจังหวัดโอกินาวะทางตะวันออกไปประมาณ 65 กิโลเมตร (40 ไมล์) โดยมีความเร็วลมสูงสุด 72 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (45 ไมล์ต่อชั่วโมง) และลมกระโชกแรงถึง 112 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (70 ไมล์ต่อชั่วโมง)[16] ความเร็วลมที่ต่อเนื่องในพื้นที่ประเทศญี่ปุ่นไม่ทราบแน่ชัด แต่คาดว่าอยู่ในระดับต่ำสุดของพายุ ผลกระทบโดยรวมในประเทศญี่ปุ่นมีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์สหรัฐในภาคเกษตร และประมง[17] มีเรือประมาณ 8 ลำ ได้เกยตื้นที่ชายฝั่งส่งผลให้ชาวประมงประมาณ 44 ราย ได้เสียชีวิต หรือสูญหาย[18] เรือบรรทุกสินค้าจีนลำหนึ่งได้หักครึ่ง แต่ลูกเรือทั้งหมดประมาณ 46 คน ได้รับการช่วยเหลือ[19] ฝนตกหนักทำให้เกิดดินถล่มประมาณกว่า 600 ครั้ง ทั่วภูมิภาคภูเขาของประเทศญี่ปุ่น และทำให้บ้านเรือนประมาณกว่า 22,000 หลัง ได้ถูกน้ำท่วม[20] มีผู้เสียชีวิตประมาณ 42 ราย มีสูญหายประมาณ 71 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บประมาณ 283 ราย ตลิ่งแม่น้ำ 70 แห่ง สะพานประมาณ 27 แห่ง และคันดินประมาณ 105 แห่ง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก[21]

มีประชาชนอย่างน้อยประมาณ 11,000 คน ต้องไร้ที่อยู่อาศัย พายุได้ทำให้พื้นที่เกษตรกรรม เช่น แอปเปิล ข้าว และพีช เป็นต้น ได้รับความเสียหายอย่างหนัก มีเรือประมาณ 5 ลำ จมในทะเลจากคลื่นลมแรง อาคารสูง 50 ชั้น ในโตเกียวสั่นไหว การคมนาคมถูกรบกวนอย่างมาก มีรถไฟประมาณ 200 ขบวน และเที่ยวบินภายในประเทศ 160 เที่ยวบิน ได้ถูกยกเลิกลง มูลค่าความเสียหายโดยรวมในประเทศญี่ปุ่นได้ประเมินไว้อยู่ที่ประมาณ 105.7 พันล้านเยน (482.34 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และพายุไต้ฝุ่นทิปได้รับการบรรยายว่าเป็นพายุรุนแรงที่สุดที่พัดถล่มประเทศญี่ปุ่นในรอบ 13 ปี[22]

บันทึกและสถิติทางอุตุนิยมวิทยา

[แก้]
ภาพของการเปรียบเทียบขนาดพายุไต้ฝุ่นทิปกับพายุไซโคลนเทรซีในปี พ.ศ. 2517 ซึ่งเป็นพายุที่มีขนาดเล็กที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกไว้ และซ้อนทับลงบนแผนที่สหรัฐ

พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกไว้โดยมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลมพายุถึงประมาณ 2,220 กิโลเมตร (1,380 ไมล์) ซึ่งเกือบจะเป็นสองเท่าของสถิติเดิมที่พายุไต้ฝุ่นมาร์จเคยทำไว้ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2494[23] ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1,130 กิโลเมตร (700 ไมล์) ในช่วงที่มีขนาดใหญ่ที่สุด[24][25] พายุไต้ฝุ่นทิปมีขนาดเกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่สหรัฐ[26] อุณหภูมิภายในตาพายุของพายุไต้ฝุ่นทิปในช่วงมีกำลังแรงสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 30 องศาเซลเซียส ซึ่งถือว่าสูงเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับพายุทั่วไป[1][27] ตามการประเมินของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) พายุมีความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้พายุลูกนี้ถูกจัดเป็นพายุที่มีความรุนแรงสูงสุดในฐานข้อมูลอย่างเป็นทางการของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น[28] นอกจากนี้ พายุไต้ฝุ่นทิปยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความกดอากาศต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์โดยมีความกดอากาศต่ำสุดที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ต่ำกว่าสถิติของพายุก่อนหน้านี้โดยพายุไต้ฝุ่นจูนในปี พ.ศ. 2518 อยู่ที่ประมาณ 5 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 0.15 นิ้วของปรอท)[29] แม้ว่าสถิติของพายุไต้ฝุ่นทิปยังคงได้รับการยอมรับในเชิงเทคนิค แต่การสิ้นสุดของการบินสำรวจพายุในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2530 ทำให้นักวิจัยรุ่นใหม่ตั้งคำถามว่า "พายุไต้ฝุ่นทิปยังคงเป็นพายุที่รุนแรงที่สุดจริง หรือไม่" จากการศึกษาละเอียดโดยนักวิจัย 3 คน พบว่าพายุไต้ฝุ่นแองเจล่าในปี พ.ศ. 2538 และพายุไต้ฝุ่นเกย์ในปี พ.ศ. 2535 มีค่าดัชนีดีโวรักสูงกว่าพายุไต้ฝุ่นทิป และอาจรุนแรงกว่าในความเป็นจริง[30]

พายุลูกอื่น ๆ ในยุคหลังอาจมีความรุนแรงมากกว่าพายุไต้ฝุ่นทิปในช่วงมีกำลังแรงสูงสุด ตัวอย่างเช่น การประเมินจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนในปี พ.ศ. 2556 ได้ระบุว่าความกดอากาศอาจต่ำถึง 858 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.34 นิ้วของปรอท) แต่เนื่องจากไม่มีข้อมูลจากการบินสำรวจโดยตรง ข้อมูลเหล่านี้ไม่สามารถยืนยันได้อย่างแน่ชัด[31] พายุเฮอริเคนแพทริเซียในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 มีความกดอากาศต่ำสุดอยู่ที่ประมาณ 872 มิลลิบาร์ (เฮกโตปาสกาล 25.8 นิ้วของปรอท) และมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 215 ไมล์ต่อชั่วโมง (345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ทำให้พายุเฮอริเคนแพทริเซียกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเป็นอันดับสองที่มีการบันทึกไว้ในประวัติการณ์ทั่วโลก อย่างไรก็ตาม ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) ระบุในรายงานว่าพายุเฮอริเคนแพทริเซียอาจมีความรุนแรงกว่าพายุไต้ฝุ่นทิปในช่วงมีกำลังแรงสูงสุด เนื่องจากพายุอยู่ในระหว่างทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีข้อมูลจากการสำรวจทางอากาศในช่วงเวลานั้น จึงไม่สามารถยืนยันได้อย่างเด็ดขาด[32] แม้ว่าพายุไต้ฝุ่นทิปจะมีความรุนแรง และสร้างความเสียหายมาก แต่ชื่อ ทิป ไม่ได้ถูกถอนออกจากรายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก และถูกนำกลับมาใช้ซ้ำอีกครั้งในปี พ.ศ. 2526 พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2532 ก่อนที่ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) จะปรับปรุงรายชื่อพายุ และเลิกใช้ชื่อนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 เป็นต้นไป[33]

ความเป็นไปได้ในการทำลายสถิติในอนาคต

[แก้]
พายุไต้ฝุ่นทิปในขณะมีกำลังแรงสูงสุดได้ปรากฏให้เห็นตรงศูนย์กลางของภาพถ่ายดาวเทียมทั่วโลกนี้ และในขณะที่พายุไต้ฝุ่นซาราห์กำลังเคลื่อนตัวพัดถล่มประเทศเวียดนามได้ปรากฏให้เห็นทางด้าน ซ้ายของพายุ

นักอุตุนิยมวิทยามีความเห็นว่าโอกาสที่ความกดอากาศต่ำสุดของพายุไต้ฝุ่นทิป ซึ่งอยู่ที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) จะถูกทำลายสถิติในอนาคตนั้นมีน้อยมาก หรือกล่าวได้ว่าการทำลายสถิตินี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ เหตุผลสำคัญ คือ ในปัจจุบันความกดอากาศต่ำสุดของพายุที่ประกาศอย่างเป็นทางการไม่ได้มาจากการวัดโดยตรงยกเว้นกรณีที่พายุเคลื่อนตัวเข้าใกล้สถานีตรวจวัด แต่เป็นค่าที่ได้จากการวิเคราะห์โดยใช้เทคนิคดีโวรัก[34] ซึ่งเป็นการประเมินจากภาพถ่ายดาวเทียมในขณะที่ความกดอากาศต่ำสุดของพายุไต้ฝุ่นทิปนั้น ถูกวัดโดยตรงจากเครื่องบินสำรวจของกองทัพสหรัฐในขณะนั้นเครื่องบินสำรวจได้ทำการปล่อยโดรปซอนด์ลงไปในตาพายุเพื่อวัดความกดอากาศโดยตรง เนื่องจากการบินสำรวจพายุมีความเสี่ยงสูง[35] ภารกิจการบินสำรวจพายุในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกได้สิ้นสุดลง หลังจากพายุไต้ฝุ่นแครี่ในปี พ.ศ. 2530 ปัจจุบันการประเมินความรุนแรงของพายุต้องอาศัยเพียงการวิเคราะห์ภาพถ่ายจากดาวเทียม และความกดอากาศต่ำสุดที่ประกาศมักเป็นค่าเฉลี่ยทางสถิติแทนที่จะเป็นค่าที่วัดโดยตรงด้วยเหตุนี้[36] จึงมีความเป็นไปได้น้อยมากที่จะบันทึกความกดอากาศต่ำกว่า 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ได้เว้น แต่จะมีการจัดภารกิจบินสำรวจพายุเป็นกรณีพิเศษเพื่อวัดค่าจริงโดยตรง หลังจากมีการเปลี่ยนจากการบินสำรวจมาใช้เทคนิคดีโวรัก จำนวนพายุที่มีความกดอากาศต่ำกว่า 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) ลดลงอย่างมาก พายุส่วนใหญ่ที่เคยมีค่าต่ำกว่า 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) ล้วนเป็นพายุที่เกิดก่อนยุคการสังเกตด้วยดาวเทียม และได้รับการบันทึกโดยตรงจากการบินสำรวจของกองทัพสหรัฐ ซึ่งทำให้ได้ความกดอากาศที่ต่ำเป็นพิเศษ[37][nb 7]

ดูเพิ่ม

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ "ทิป" เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 1 ลำดับที่ 19 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ
  2. ↑ พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น "วาร์ลิง" (7 ถึง 17 ตุลาคม พ.ศ. 2522) จากรายงานของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA)
  3. ↑ ความเร็วลมเฉลี่ยนี้ใช้ความเร็วลมเฉลี่ยใน 10 นาที เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอื่น ๆ
  4. ↑ ตัวเลขความเสียหายในบทความนี้เป็นค่าเงินในปี พ.ศ. 2522 เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอื่น ๆ
  5. ↑ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม เป็นหน่วยงานเฉพาะกิจร่วมระหว่างกองทัพเรือสหรัฐ – กองทัพอากาศสหรัฐ ซึ่งจะออกประกาศเตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก และภูมิภาคอื่น ๆ[9]
  6. ↑ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเป็นศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาคอย่างเป็นทางการในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก[10]
  7. ↑ พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นพายุที่มีความรุนแรงมากที่สุดในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ด้วยความกดอากาศที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท)

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Dunnavan, George M.; Diercks, John W. (1980-11-07). "An Analysis of Super Typhoon Tip (October 1979)". Monthly Weather Review (ภาษาอังกฤษ). 108 (11): 1915–1923. doi:10.1175/1520-0493(1980)108<1915:AAOSTT>2.0.CO;2. ISSN 0027-0644.
  2. ↑ Michael Cabbage (1997-09-10). "'HYPERCANE' THEORY PACKS 600 MPH WINDS". South Florida Sun Sentinel (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 13 พฤษภาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Emanuel, Kerry (1996-10-16). "Limits on Hurricane Intensity" (ภาษาอังกฤษ). Center for Meteorology and Physical Oceanography, MIT. สืบค้นเมื่อ 24 กรกฎาคม 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Camp Fuji Fire Memorial". เหล่านาวิกโยธินสหรัฐ. 2006-08-03
  5. ↑ George M. Dunnavan; John W. Diercks (1980) "An Analysis of Super Typhoon Tip (October 1979)" เก็บถาวร 2020-06-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  6. ↑ Jhaneel Lockhart (2017). "Could a 500 Mph "Hypercane" End Life As We Know It?" (ภาษาอังกฤษ). Roaring Earth. สืบค้นเมื่อ 13 มีนาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสียถาวร]
  7. ↑ "International News". Associated Press. 1979-10-22.
  8. ↑ "Hurricanes: Science and Society: 1979- Typhoon Tip". www.hurricanescience.org (ภาษาอังกฤษ). 2025-08-11. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2025-08-17. สืบค้นเมื่อ 11 สิงหาคม 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "Joint Typhoon Warning Center Mission Statement". Joint Typhoon Warning Center. United States Navy. 2011. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 26, 2007. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 25, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ "Annual Report on Activities of the RSMC Tokyo – Typhoon Center 2000" (PDF). Japan Meteorological Agency. กุมภาพันธ์ 2001. น. 3. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 25, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Tropical Cyclones Affecting Guam (1671-1990) (PDF) (รายงาน) (ภาษาอังกฤษ). Joint Typhoon Warning Center. 2023-04-30. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2017. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2023.{{cite report}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ Debi Iacovelli; Tim Vasquez (2007-01-25). Marthin S. Baron (บ.ก.). "Super Typhoon Tip: Shattering all records" (PDF). Mariners Weather Log (ภาษาอังกฤษ). 42 (2). Voluntary Observing Ship Project: 4–8. ISSN 0025-3367. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2013. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2007.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ "History of the U.S. Naval Mobile Construction Battalion FOUR". U.S. Naval Construction Force (ภาษาอังกฤษ). 2007-01-25. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2007. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ "Camp Fuji Fire Memorial". United States Marine Corps (ภาษาอังกฤษ). 2006-08-03. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2008. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Second U.S. Marine Dies In Typhoon-Caused Fire". The Washington Post (ภาษาอังกฤษ). 1979-10-20.
  16. ↑ "Marine Killed in Japanese Typhooe [sic]". The Washington Post (ภาษาอังกฤษ). 1979-10-20.
  17. ↑ "1 Marine Killed as Typhoon Hits Facility in Japan". Palm Beach Post (ภาษาอังกฤษ). 1979-10-20.[ลิงก์เสียถาวร]
  18. ↑ "25 are killed as Typhoon Tip crosses Japan". The Globe and Mail (ภาษาอังกฤษ). Reuters. 1979-10-20.
  19. ↑ "International News" (ภาษาอังกฤษ). Associated Press. 1979-10-19.
  20. ↑ "International News" (ภาษาอังกฤษ). Associated Press. 1979-10-18.
  21. ↑ "Digital Typhoon: Typhoon 197920 (TIP) - Disaster Information". Digital Typhoon Disaster Database (ภาษาอังกฤษ). National Institute of Informatics. 2023-04-30. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "International News" (ภาษาอังกฤษ). Associated Press. 1979-10-22.
  23. ↑ National Weather Service Southern Region Headquarters (2010-01-05). "Tropical Cyclone Structure". JetStream - Online School for Weather: Tropical Weather (ภาษาอังกฤษ). National Oceanic and Atmospheric Administration. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 ธันวาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Bryan Norcross (2007). Hurricane Almanac: The Essential Guide to Storms Past, Present, and Future (ภาษาอังกฤษ). St. Martin's Press. น. 76. ISBN 978-0-312-37152-4. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 มีนาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2016.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Steve Stone (2005-09-22). "Rare Category 5 hurricane is history in the making". The Virginia Pilot (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 20 มกราคม 2012. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ M. Ragheb (2011-09-25). "Natural Disasters and Man made Accidents" (PDF) (ภาษาอังกฤษ). University of Illinois at Urbana-Champaign. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 26 มีนาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Japan Meteorological Agency (2010-01-12). "Best Track for Western North Pacific Tropical Cyclones" (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (TXT) เมื่อ 25 มิถุนายน 2013. สืบค้นเมื่อ 12 มกราคม 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ Jay Barnes (2007). Florida's Hurricane History (ภาษาอังกฤษ). Chapel Hill Press. น. 15. ISBN 978-0-8078-3068-0.
  29. ↑ National Weather Service (2005). "Super Typhoon Tip" (ภาษาอังกฤษ). National Oceanic and Atmospheric Administration. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 24 กรกฎาคม 2011. สืบค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ Karl Hoarau; Gary Padgett; Jean-Paul Hoarau (2004). Have there been any typhoons stronger than Super Typhoon Tip? (PDF). 26th Conference on Hurricanes and Tropical Meteorology. Miami, Florida: American Meteorological Society. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 9 พฤศจิกายน 2013. สืบค้นเมื่อ 5 ธันวาคม 2011.{{cite conference}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Satellite Services Division (2013). "Typhoon 31W" (ภาษาอังกฤษ). National Environmental Satellite, Data, and Information Service. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 พฤศจิกายน 2013. สืบค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Todd B. Kimberlain; Eric S. Blake; John P. Cangialosi (1 กุมภาพันธ์ 2016). Hurricane Patricia (PDF) (รายงาน). Tropical Cyclone Report. Miami, Florida: National Hurricane Center. สืบค้นเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ 2016.{{cite report}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ Robert J. Plante; Charles P. Guard (1990-07-06). 1989 Annual Tropical Cyclone Report (PDF). Joint Typhoon Warning Center (รายงาน) (ภาษาอังกฤษ). Pearl Harbor, Hawaii. สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2021.{{cite report}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ "台風の中心気圧の記録更新はもう無理 飛行機観測は870ヘクトパスカル、船観測は898ヘクトパスカル(饒村曜) - Yahoo!ニュース". Yahoo!ニュース 個人 (ภาษาญี่ปุ่น). 2021-04-04. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ "今から36年前に最低中心気圧870hPaを観測(昭和54年の台風20号)(饒村曜) - Yahoo!ニュース". Yahoo!ニュース 個人 (ภาษาญี่ปุ่น). 2021-04-04. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ "台風の強さは見た目で決める(饒村曜) - Yahoo!ニュース". Yahoo!ニュース 個人 (ภาษาญี่ปุ่น). 2021-04-04. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "デジタル台風:2016年台風14号(ムーランティ|MERANTI)". agora.ex.nii.ac.jp (ภาษาญี่ปุ่น). 2021-04-04. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]