พายสับปะรด
 เฟิ่งหลีซู | |
| ชื่ออื่น | เฟิ่งหลีซู,[1] ทาร์ตสับปะรด, เค้กสับปะรด |
|---|---|
| มื้อ | ขนมหวาน |
| แหล่งกำเนิด | ประเทศไต้หวัน |
| ภูมิภาค | เอเชียตวันออก |
| ชาติที่มีอาหารประจำชาติที่เกี่ยวข้อง | ไต้หวัน |
| ส่วนผสมหลัก | ขนมอบ, แยมสับปะรด |
| 450 กิโลแคลอรี (1884 กิโลจูล) | |
| ข้อมูลอื่น | ทาร์ตสับปะรด |
พายสับปะรด[2] หรือ เฟิ่งหลีซู (จีน: 鳳梨酥; พินอิน: fènglísū; ฮกเกี้ยนไต้หวัน: 王梨酥 ông-lâi-so͘) เป็นขนมอบหวานท้องถิ่นของประเทศไต้หวัน มีไส้เป็นแยมหรือชิ้นสับปะรด
ประวัติศาสตร์
[แก้]ทั้งพายสับปะรดและทาร์ตสับปะรดน่าจะเริ่มมีทำในศตวรรษที่ 16 เมื่อสับปะรดซึ่งเป็นผลไม้พื้นถิ่นของอเมริกาใต้ถูกนำมายังเอเชียโดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส[3] ณ ขณะนั้น ชาวโปรตุเกสตั้งรกรากในสถานที่เช่นมะละกา, สิงคโปร์ และ ไต้หวัน (ฟอร์โมซา)[4] เมื่อสมัยไต้หวันอยู่ใต้อาณานิคมญี่ปุ่น ผลไม้สับปะรดกลายมาเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจไต้หวัน เนื่องจากในเวลานั้นนักอุตสาหกรรมในญี่ปุ่นนำเข้าผลผลิตสับปะรดหลายชนิด พร้อมสร้างโรงงานผลิตสับปะรดแปรรูปขึ้นมากมาย[5]
ภายในปลายทศวรรษ 1930s ไต้หวันกลายมาเป็นผู้ส่งออกสับปะรดรายใหญ่ที่สุดของโลกเป็นอันดับสาม[5] อย่างไรก็ตาม เมื่อการผลิตสับปะรดในไต้หวันเริ่มแปรสภาพจากการผลิตเพื่อส่งออกมาเป็นการผลิตเพื่อบริโภคในประเทศมากขึ้น ร้านค้าขนมอบในประเทศได้ใช้โอกาสนี้ในการรับมือกับสับปะรดส่วนเกินในตลาดโดยนำมาทำขนมอบ[6] เดิมที พายสับปะรดเป็นอาหารที่ผลิตในโอกาสงานพิธี แต่ด้วยการสนับสนุนจากรัฐบาลและกระแสโลกาภิวัตน์ พายสับปะรดลายมาเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว จนถึงปัจจุบัน พายสับปะรดเป็นหนึ่งในของฝากที่ขายดีที่สุดของประเทศไต้หวัน[7]
ตั้งแต่ปี 2005 รัฐบาลนครไทเปจัดเทศกาลวัฒนธรรมพายสับปะรด (Taipei Pineapple Cake Cultural Festival) ประจำปี เพื่อสนับสนุนการจำหน่ายพายสับปะรดในเมือง[8][9] ในปี 2013 รายได้จากร้านขนมอบที่จำหน่ายพายสับปะรดรวมอยู่ที่ 40 พันล้านนิวไต้หวันดอลลาร์ (1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และด้วยยอดขายสูงนี้ยังมีส่วนช่วยเศรษฐกิจเกษตรกรรมในพื้นที่ชนบทของประเทศเช่นกัน[10][6]
สัญลักษณ์
[แก้]ในภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน "สับปะรด" (王梨; ông-lâi) ออกเสียงคล้ายกับวลี "โชคลาภ, เจริญรุ่งเรือง" (旺來; ōng-lâi)[11] วลีนี้ยังสื่อความนัยถึงหวังว่าจะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ดังนั้น พายสับปะรดจึงนิยมนำมามอบให้กันเป็นของขวัญงานหมั้น หรือเป็นของขวัญที่แสดงความหวังดีในโอกาสทั่ว ๆ ไป ปัจจุบัน พายสับปะรดได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำชาติของไต้หวัน[12]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Schwankert, Steven (January 17, 2015). "Before and After (Taiwanese): Beyond Taipei's Night Market Snacks". The Beijinger. สืบค้นเมื่อ January 13, 2016.
- ↑ สำนักงานการท่องเที่ยวไต้หวัน ประจำกรุงเทพฯ (2024-11-25). "🍍 รู้หรือไม่ ทำไม "พายสับปะรด" ถึงเป็นของฝากยอดนิยมของไต้หวัน?".
- ↑ Andrea Nguyen (2011). Asian Dumplings: Mastering Gyoza, Spring Rolls, Samosas, and More. Potter/Ten Speed/Harmony/Rodale. p. 195. ISBN 978-16-077-4092-6.
- ↑ Sujuan, Zhan (2012-05-22). "The Taiwan Encyclopedia". Council for Cultural Affairs. สืบค้นเมื่อ 2012-05-22.
- 1 2 (Taiwan), Ministry of Foreign Affairs, Republic of China (1960-11-01). "Taiwan's Growing Pineapple Industry - Taiwan Today". Taiwan Today (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-07-22.
- 1 2 "Pineapple cakes boost Taiwan's rural industries". www.fftc.agnet.org. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-01-08. สืบค้นเมื่อ 2017-07-22.
- ↑ "The Who's Who of Taiwan's Pineapple Cake Industry". City543 (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-07-22.
- ↑ 黃紫緹 (2014-07-04). "Pineapple Cake Festival to Take Place Next Weekend". tcgwww.taipei.gov.tw (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-07-22.[ลิงก์เสีย]
- ↑ 黃紫緹 (2011-08-18). "Pineapple Cake Fiesta Kicks off in Taipei". english.gov.taipei (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2017-07-22.
- ↑ "The Pineapple Cake Chronicles - Taiwan Business TOPICS". Taiwan Business TOPICS (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2016-01-29. สืบค้นเมื่อ 2017-07-22.
- ↑ "Entry #1270 (王梨)". 臺灣閩南語常用詞辭典 [en:Dictionary of Frequently-Used Taiwan Minnan]. (ในภาษาจีนและภาษาฮกเกี้ยน). กระทรวงศึกษาธิการ สาธารณรัฐจีน. 2011.
- ↑ Hiufu Wong, Maggie (24 July 2015). "40 of the best Taiwanese foods and drinks". CNN. CNN. สืบค้นเมื่อ 8 April 2020.