พระเจ้ามุนจู

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
กษัตริย์เกาหลี
แพ็กเจ
  1. อนโจ 18 ปีก่อนคริสตกาล – 28
  2. ดารู 28 – 77
  3. กีรู 77 – 128
  4. แกรู 128 – 166
  5. โชโก 166 – 214
  6. กูซู 214 – 234
  7. ซาบาน 234
  8. โกอี 234 – 286
  9. แช็กกเย 286 – 298
  10. บุนซอ 298 – 304
  11. บีรยู 304 – 344
  12. กเย 344 – 346
  13. กึนโชโก 346 – 375
  14. กึนกูซู 375 – 384
  15. ชิมนยู 384 – 385
  16. จินซา 385 – 392
  17. อาซิน 392 – 405
  18. จอนจี 405 – 420
  19. กูอีซิน 420 – 427
  20. บียู 427 – 455
  21. แกโร 455 – 475
  22. มุนจู 475 – 477
  23. ซัมกึน 477 – 479
  24. ดงซอง 479 – 501
  25. มูรยอง 501 – 523
  26. ซอง 523 – 554
  27. วีด๊อก 554 – 598
  28. ฮเย 598 – 599
  29. บอบ 599 – 600
  30. มู 600 – 641
  31. อึยจา 641 – 660

พระเจ้ามุนจูแห่งแพ็กเจ (เกาหลี: Munju of Baekje, ? – 477, ครองราชย์ 475 – 477) พระราชาลำดับที่ 22 แห่ง อาณาจักรแพ็กเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี. ตลอด 2 ปีในรัชสมัยของพระองค์แสดงให้ถึงความไม่มีเสถียรภาพและความเป็นปึกแผ่นของอาณาจักรภายหลังจากการสวรรคตของพระราชบิดาระหว่างการสู้รบจนต้องสูญเสียเมืองหลวงซึ่งปัจจุบันคือ กรุงโซล

พระองค์นับเป็นพระราชาพระองค์แรกที่ย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่ อุงจิน ซึ่งปัจจุบันคือเมือง คงจู กระทั่งช่วง ค.ศ. 477 อำนาจทั้งหมดตกไปอยู่ในมือของ แฮกู ซึ่งเป็นเจ้ากรมกลาโหมต่อมาแฮกูได้สั่งสำเร็จโทษพระราชอนุชาของพระเจ้ามุนจูคือองค์ชายกอนจีจากนั้นไม่นานแฮกูได้ส่งคนไปปลงพระชนม์พระเจ้ามุนจู

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]