พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ชัยสิงหวรรมันที่ 3
พระมหากษัตริย์จามปา
ครองราชย์ค.ศ. 1288–1307
ก่อนหน้าอินทรวรรมันที่ 5
ถัดไปชัยสิงหวรรมันที่ 4
คู่อภิเษกภาสกรเทวี
ตาปาซีแห่งชวา
ฮเหวี่ยน เจิน
พระราชบุตรชัยสิงหวรรมันที่ 4
ราชวงศ์จามปาที่ 11
พระราชบิดาอินทรวรรมันที่ 5
พระราชมารดาโคเรนทรักษมี
สวรรคตค.ศ. 1307
อาณาจักรจามปา
ศาสนาฮินดู

พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 (อักษรโรมัน: Jaya Siṃhavarman III) เอกสารเวียดนามออกพระนามว่า เจ๊ เมิน (เวียดนาม: Chế Mân, 制旻) หรือ โบ๋ ดิ๊ก (Bổ Đích, 補的) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรจามปา พระองค์มีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการแผ่อำนาจลงใต้ของมองโกล

พระราชประวัติ[แก้]

พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายหริชิต หรือ ซรี ฮารีจิต โป เดวาดา ซโวร์ (อักษรโรมัน: Sri Harijit Po Devada Svor) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอินทรวรรมันที่ 5 กับพระนางโคเรนทรักษมี[1]:211

ในรัชกาลของพระราชชนก มองโกลแผ่อำนาจลงมาตอนใต้ กระทั่ง ค.ศ. 1282 กุบไลข่านส่งทูตเชิญบรรณาการไปรัฐจามปา แต่ทูตไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมจามจึงถูกกษัตริย์จามประหารชีวิต กุบไลข่านจึงไปตีจามปาจนสำเร็จในเดียวกันนั้น พระเจ้าอินทรวรรมันที่ 5 และเจ้าชายหริชิต พร้อมทั้งกองทัพที่ยังเหลืออยู่หลบหนีไปยังเขตภูเขา และใช้ยุทธวิธีซุ่มโจมตีแบบกองโจร ทำให้ทัพมองโกลต้องทุกข์ทนกับอากาศร้อน โรคภัย และขาดแคลนเสบียง ที่สุดจึงละทิ้งที่มั่น หลังการตายของซากาโถว ผู้นำระดับสูงของมองโกล การรุกรานจามปาและอันนัมของมองโกลจึงยุติลง[2]:82–87

หลังเสวยราชสมบัติ พระองค์มีพระมเหสีเอกคือ พระนางภาสกรเทวี และพระนางตาปาซี ซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งชวา แต่จากการที่พระองค์มีสัมพันธไมตรีกับจักรวรรดิด่ายเหวียต จึงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจิน พระราชธิดาของจักรพรรดิเจิ๊น เญิน ตง โดยมอบดินแดนจังหวัดโอและเล๊ เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับด่ายเหวียด[2]:86–87,205 แต่หลังพระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1307 เจ้าหญิงฮเหวี่ยน เจินปฏิเสธที่จะเข้าพิธีสตีตามธรรมเนียมจาม ถือเป็นเรื่องอัปยศสำหรับชาวจาม ด้วยเหตุนี้พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 4 เป็นพระราชโอรสผู้เสวยราชย์ต่อมา จึงยกทัพไปตีดินแดนจังหวัดโอและเล๊คืนจากด่ายเหวียด แต่พระองค์พ่ายแพ้และถูกจับกุมไว้ จนกระทั่งสวรรคตในฐานะคนโทษในด่ายเหวียด[3]

อ้างอิง[แก้]

  1. Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
  2. 2.0 2.1 Maspero, G., 2002, The Champa Kingdom, Bangkok: White Lotus Co., Ltd., ISBN 9747534991
  3. "A History of Vietnam: From Hong Bang to Tu Duc". Google Books. สืบค้นเมื่อ 1 May 2018.
ก่อนหน้า พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 3 ถัดไป
พระเจ้าอินทรวรรมันที่ 5 2leftarrow.png พระมหากษัตริย์จามปา
(ค.ศ. 1288–1307)
2rightarrow.png พระเจ้าชัยสิงหวรรมันที่ 4