พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา
พระองค์เจ้าสุทธิสิริโสภา.jpg

พระนาม สุทธสิริโสภา
พระอิสริยยศ พระวรวงศ์เธอ
ฐานันดรศักดิ์ พระองค์เจ้าชั้นตรี
ราชวงศ์ จักรี
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2464
สิ้นพระชนม์ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 (76 ปี)
พระบิดา สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราชัย
พระมารดา หม่อมลออ จุฑาธุช ณ อยุธยา
พระสวามี หม่อมเจ้าสุวินิต กิติยากร
พระบุตร หม่อมราชวงศ์สุนิดา กิติยากร
หม่อมราชวงศ์เสาวนิต กิติยากร

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา (พระยศเดิม: หม่อมเจ้าสุทธสิริโสภา จุฑาธุช; ประสูติ: 16 ธันวาคม พ.ศ. 2464 — สิ้นพระชนม์: 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราชัย ที่ประสูติแต่หม่อมลออ จุฑาธุช ณ อยุธยา

พระประวัติ[แก้]

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา ประสูติเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2464 เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราชัย ที่ประสูติแต่หม่อมลออ จุฑาธุช ณ อยุธยา ทั้งนี้หม่อมลออ เป็นธิดาของพระนมอิน ศิริสัมพันธ์ ซึ่งเป็นแม่นมของพระชนกของพระองค์ บิดาของพระนมอินคือ พระยาอาหารบริรักษ์ (ทิน ศิริสัมพันธ์) เป็นข้าราชการกรมนามาแต่รัชกาลที่ 5[1] พระองค์มีพระอนุชาต่างมารดาหนึ่งพระองค์คือ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช ภายหลังทั้งสองพระองค์ได้รับการเฉลิมพระยศเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2470

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา เสกสมรสกับหม่อมเจ้าสุวินิต กิติยากร มีธิดาสองคน คือ

  1. หม่อมราชวงศ์สุนิดา กิติยากร[2] (10 มีนาคม พ.ศ. 2487)[3] สมรสและหย่ากับสีหชาติ บุณยรัตพันธุ์ มีธิดาเพียงคนเดียวคือ สุชาดา ภิรมย์ภักดี (สกุลเดิม: บุณยรัตพันธุ์)
  2. หม่อมราชวงศ์เสาวนิต กิติยากร[4] (22 มีนาคม พ.ศ. 2493 - 15 เมษายน พ.ศ. 2515) เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์[5]

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภา ทรงดำรงตำแหน่งผู้จัดการโรงเรียนราชินีและประธานกรรมการมูลนิธิร่วมจิตน้อมเกล้าเพื่อเยาวชน จนพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 พระชันษา 76 ปี

เครื่องราชอิสริยาภรณ์[แก้]

พงศาวลี[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "ซอกแซกย่านขุนนาง ที่ “คลองบางหลวง”". ASTVผู้จัดการออนไลน์. 26 ตุลาคม 2547. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2557. 
  2. "เดอะ เนชั่น "คือไทยมิใช่ทาส"". ผู้จัดการ. มีนาคม 2529. สืบค้นเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2556. 
  3. ขรรค์ชัย บุนปาน. ประดับไว้ในโลกา. กรุงเทพฯ : มติชน, 2544. 285 หน้า. ISBN 974-322-293-6
  4. กิติวัฒนา (ไชยันต์) ปกมนตรี, หม่อมราชวงศ์. สายพระโลหิตในพระพุทธเจ้าหลวง. กรุงเทพฯ : ดีเอ็มดี, พ.ศ. 2551. 290 หน้า. ISBN 978-974-312-022-0
  5. "ที่ระลึก ม.ร.ว. เสาวนิต กิติยากร". midsarnbook.tarad.com. สืบค้นเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2556. 
  6. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๑๓, ตอน ๒๒ ข ฉบับทะเบียนฐานันดร, ๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๙, หน้า ๑ ลำดับ ๑
  7. ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ (ชั้นสายสะพาย)
  8. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์
  9. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๓, ตอน ๘๐ ง, ๑ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๑๙, หน้า ๑๓๕๑
  • กิตติพงษ์ วิโรจน์ธรรมากูร. ย้อนรอยราชสกุลวงศ์ "วังหลวง". กรุงเทพ : สำนักพิมพ์ดอกหญ้า, พิมพ์ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2549. 304 หน้า. หน้า หน้าที่. ISBN 974-941-205-2