พระพรหมมุนี (วิชมัย ปุญฺญาราโม)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พระพรหมมุนี
(วิชมัย ปุญฺญาราโม)
190px
เกิด 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2462
มรณภาพ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
อายุ 74 ปี 299 วัน
บรรพชา 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2476
อุปสมบท 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2482
วัด วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
ท้องที่ กรุงเทพมหานคร
สังกัด ธรรมยุติกนิกาย
วุฒิการศึกษา นักธรรมชั้นเอก
เปรียญธรรม 5 ประโยค
ตำแหน่ง
ทางคณะสงฆ์
ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
เจ้าคณะภาค 4-5-6-7 (ธรรมยุต)

พระพรหมมุนี นามเดิม วิชมัย ฉายา ปุญฺญาราโม เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร และเจ้าคณะภาค 4-5-6-7 (ธรรมยุต)

ประวัติ[แก้]

พระพรหมมุนี มีนามเดิมว่า สังวาลย์ บุญมาก เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2462 ภูมิลำเนาอยู่ ตำบลบ้านแก่ง อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ โยมบิดาชื่อกริ่ม โยมมารดาชื่อพริ้ง เมื่อโตขึ้นได้ศึกษาที่โรงเรียนวัดบ้านแก่งจนจบชั้นประถมปีที่ 4 ในปี พ.ศ. 2471 แล้วย้ายมาอยู่กับพระปลัดรัตน ตุฏฺฐจิตฺโต วัดดวงแข และพระครูธรรมาภิวัฒน์ (ทองสุก) วัดเครือวัลย์ ในช่วงนี้ท่านได้เปลี่ยนชื่อเป็นลมัย

วันที่พฤหัสบดีที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 บรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดเครือวัลย์ โดยมีพระเมธาธรรมรส (เสาร์ โสรโย) เป็นพระอุปัชฌาย์ ศึกษาพระปริยัติธรรมจนสอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 5 ประโยค ในปี พ.ศ. 2480 จากนั้นพระครูธรรมาภิวัฒน์ได้นำท่านมาฝากกับพระพรหมมุนี (ผิน สุวโจ) ขณะยังเป็นพระสุพจนมุนี เพื่อให้ศึกษาในระดับสูงขึ้นต่อไป

วันพฤหัสบดีที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดบวรนิเวศวิหาร โดยมีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระพรหมมุนี (ผิน สุวโจ) ขณะยังเป็นพระสุพจนมุนี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระรัตนธัชมุนี (จู อิสฺสรญาโณ) ขณะเป็นพระเทพเมธี เป็นพระอนุสาวนาจารย์

ขณะอาศัยที่วัดบวรนิเวศวิหาร ท่านพักอยู่ที่กุฏิแพ คณะเขียวรังษี[1]

สมณศักดิ์[แก้]

  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2498 เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระปัญญาภิมณฑ์มุนี[2]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2502 เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชกวี นรสีหพจนปิลันธน์ คันถรจนาบัณฑิต ยติคณิสสร บวรสังฆารามคามวาสี[3]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2507 เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพวราภรณ์ ธรรมนีติปกรณ์คุณาลังการ ศาสนภารธุราทร ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[4]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2516 เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมดิลก ศากยปุตติยนายก ตรีปิฎกบัณฑิต วิจิตรศาสนคุณากร ธรรมิกคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[5]
  • 5 ธันวาคม พ.ศ. 2532 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองที่ พระพรหมมุนี ศรีวิสุทธิญาณนายก ตรีปิฎกธรรมาลงกรณ์ อุดมคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[6]

มรณภาพ[แก้]

พระพรหมมุนี เข้ารับการผ่าตัดโรคหัวใจในปี พ.ศ. 2516 จากนั้นสุขภาพก็เริ่มอ่อนแอลง มีโรคต่าง ๆ แทรกซ้อนเรื่อยมา จนกระทั่งมรณภาพในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537[7] สิริอายุได้ 74 ปี 299 วัน

ถึงวันศุกร์ที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2537 เวลา 17.00 น. สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จฯ แทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชไปพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส[8]

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. "พระเถระวัดบวรนิเวศวิหาร: พระพรหมมุนี (วิชมัย ปุญฺญาราโม ป.ธ.๖)". วัดบวรนิเวศวิหาร. สืบค้นเมื่อ 21 กรกฎาคม 2559.
  2. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักคณะรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 72, ตอนที่ 95 ง, 13 ธันวาคม 2498, หน้า 3,010
  3. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 76, ตอนที่ 115 ง ฉบับพิเศษ, 16 ธันวาคม 2552, หน้า 5-6
  4. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 81, ตอนที่ 118 ง ฉบับพิเศษ, 17 ธันวาคม 2507, หน้า 1
  5. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 90, ตอนที่ 177 ง ฉบับพิเศษ, 28 ธันวาคม 2516, หน้า 1
  6. ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ สถาปนาสมณศักดิ์, เล่ม 107, ตอนที่ 138 ก ฉบับพิเศษ, 6 ธันวาคม 2533, หน้า 16-17
  7. ตำนานพระพรหมมุนี, หน้า 203
  8. พรหมานุสรณ์, หน้า ?
บรรณานุกรม
  • คณะศิษยานุศิษย์. พรหมานุสรณ์. กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2537. 234 หน้า. หน้า (1) - (16). ISBN 974-580-638-2 [ที่ระลึกในการพระราชทานเพลิงศพพระพรหมมุนี (ปุญฺญารามเถร วิชมัย บุญมาก)]
  • สุเชาวน์ พลอยชุม. ตำนานพระพรหมมุนี. กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2558. 234 หน้า. หน้า 196-303. [พิมพ์ถวายพระพรหมมุนี (อคฺคชิโน) เนื่องในศุภวาระมงคลอายุ 65 ปี]