ข้ามไปเนื้อหา

พรหมจารีโดยสาบานในบอลข่าน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พรหมจารีโดยสาบานชาวฮอตี แอเบเนียใต้ปกครองออตโตมัน ในศตวรรษที่ 20

พรหมจารีโดยสาบานในบอลข่าน (อังกฤษ: Balkan sworn virgins) หรือ บูร์เนชา (แอลเบเนีย: burrnesha) หมายถึงผู้หญิงที่สาบานตนเป็นพรหมจารีและใช้ชีวิตดั่งผู้ชายในสังคมปิตาธิปไตยทางตอนเหนือของแอลเบเนีย, คอซอวอ และมอนเตเนโกร พรหมจารีโดยสาบานยังเคยมีหรือพบอยู่บ้างในบอลข่านตะวันตก ซึ่งรวมถึงภูมิภาคของบอสเนีย, แดลเมชียในโครเอเชีย, เซอร์เบีย และ มาซิโดเนียเหนือ[1]

ในยุคสมัยที่ผู้หญิงมีหน้าที่ทำตามที่บัญญัติไว้ (prescribed role) บูร์เนชาจะละทิ้งอัตลักษณ์ทางเพศ การสืบพันธุ์ และอัตลักษณ์ทางสังคมทิ้ง เพื่อให้ได้รับอิสรภาพเช่นเดียวกับผู้ชาย เมื่อสาบานตนแล้ว บูร์เนชาจะสามารถแต่งกายอย่างผู้ชาย เป็นหัวหน้าครอบครัว เดินทางหาสู่ได้โดยอิสระ และทำงานในอาชีพที่สงวนไว้สำหรับผู้ชายเท่านั้น[2] สารคดีชุด ทาบู ปี 2002 ของเนชั่นนอลจีโอกราฟิก รายงานว่าในอัลเบเนียมีพรหมจารีโดยสาบานเหลืออยู่ไม่ถึง 102 คน[3] แม้จะไม่มีจำนวนที่แน่นอน ข้อมูลจากปี 2022 ประมาณว่ามีบูร์เนชาอยู่รวมสิบสองคนที่ยังหลงเหลืออยู่ในอัลเบเนียเหนือและคอซอวอ[2] พรหมจารีโดยสาบานที่มีชื่อเสียง เช่น สตานา เซรอวิช

ที่มา

[แก้]

ธรรมเนียมการสาบานตนเป็นพรหมจารีในแอลเบเนียพัฒนาขึ้นมาจาก Kanuni i Lekë Dukagjinit (อังกฤษ: กฎบัตรของ Lekë Dukagjini หรือเรียกโดยย่อว่า กานุน; kanun),[4] ซึ่งเป็นชุดของกฎบัตร (codes and laws) ที่พัฒนาขึ้นโดย Lekë Dukagjini และถูกนำมาใช้ส่วนใหญ่ในแอลเบเนียเหนือกับคอซอวอนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ถึงศตวรรษที่ 20 กานุน นี้ไม่ถือเป็นเอกสารทางศาสนา และกลุ่มทางศาสนาต่าง ๆ นำเอากฎนี้มาปฏิบัติ ทั้งศาสนิกชนของออร์ทอดอกซ์แอลเบเนีย, คาทอลิก ไปจนถึง มุสลิม[5]

กฎ กานุน บังคับให้ครอบครัวจะต้องมีลักษณะส่งต่อทางบิดา (patrilineal; ความมั่งคั่งจะถูกส่งต่อทางสมาชิกครอบครัวที่เป็นผู้ชาย) และเป็นแบบภรรยาแต่งเข้าบ้านสามี (patrilocal)[6] ผู้หญิงในบริบทของกฎนี้ถูกปฏิบัติดั่งสมบัติของครอบครัว และไม่มีสิทธิ์หลายประการ เช่น ผู้หญิงห้ามสูบบุหรี่ห้ามสวมนาฬิกาข้อมือ ไปจนถึงห้ามลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งของท้องถิ่น ผู้หญิงยังห้ามถือครองที่ดิน และมีอาชีพจำนวนมากที่ถูกจำกัดไม่ให้ผู้หญิงทำ ไปจนถึงมีสถานที่บางประเภทที่ห้ามผู้หญิงเข้าโดยเด็ดขาด[5][7]

ภาพรวม

[แก้]

บุคคลหนึ่งสามารถมาสาบานตนเป็นพรหมจารีได้ทุกช่วงอายุ ทั้งด้วยความประสงค์ของตนเอง หรือเพื่อตอบสนองความต้องการของพ่อแม่[8] พิธีการสาบานตนจะเปล่งถ้อยคำสาบานซึ่งมิอาจถอนได้ ต่อหน้าผู้นำหรือผู้อาวุโสสิบสองคนของหมู่บ้าน โดยจะสาบานไว้ว่าจะถือครองพรหมจรรย์ จากนั้น พรหมจารีโดยสาบานบางส่วนอาจเลือกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เป็นชาย คล้ายผู้ชาย[9] และอาจใช้สรรพนามผู้ชายในการสนทนา ทั้งที่เรียกตนเองและสำหรับคนอื่นเรียกตน แต่ทั้งนี้ไม่จำเป็นเสมอไป[10] บางส่วนอาจแต่งกายเป็นชาย ใช้ชื่อผู้ชาย พกปืน สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ประกอบอาชีพผู้ชาย ถือตนเป็นหัวหน้าครอบครัว (เป็นต้นว่าอาศัยกับแม่และพี่สาวน้องสาว) เล่นดนตรี ขับร้อง นั่ง และเข้าสังคมกับผู้ชาย[7][11][9]

การละเมิดคำสาบานตนนี้ในอดีตถือว่าต้องโทษเสียชีวิตได้ อย่างไรก็ตาม ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าในปัจจุบันยังมีการลงโทษเช่นนี้อยู่หรือไม่[7] กระนั้น ชุมชนมักจะปฏิเสธบุคคลที่ละเมิดคำสาบานนี้[7] เป็นการลงโทษทางสังคม

ดูเพิ่ม

[แก้]
  • หญิงซัมซุย - ประเพณีคล้ายกันในชาวจีนโพ้นทะเลในแหลมมลายู
  • บาชาปูช - ประเพณีคล้ายกันในปากีสถานกับอัฟกานิสถาน

อ้างอิง

[แก้]
  1. "Stana Cerović, poslednja crnogorska virdžina" [Stana Cerović, the last Montenegrin virgin] (ภาษาเซอร์เบีย). National Geographic Serbia. 28 June 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 June 2016.
  2. 1 2 McLean, Tui (10 December 2022). "The last of Albania's 'sworn virgins'". BBC News.
  3. "Taboo S1E9: Sexuality (Documentary)" (video 1h 36'). National Geographic โดยทาง YouTube.
  4. From Turkish Kanun, which means law. It is originally derived from the Greek kanôn (κανών) as in canon law,
  5. 1 2 Becatoros, Elena (October 6, 2008). "Tradition of sworn virgins' dying out in Albania". Die Welt. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 26, 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-10-22.
  6. "Crossing Boundaries:Albania's sworn virgins". jolique. 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 October 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-10-07.
  7. 1 2 3 4 Zumbrun, Joshua (August 11, 2007). "The Sacrifices of Albania's 'Sworn Virgins'". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ 2008-10-07.
  8. Magrini, Tullia, บ.ก. (2003). Music and Gender: Perspectives from the Mediterranean. Chicago: University of Chicago Press. p. 294. ISBN 0226501655.
  9. 1 2 Murray, Stephen O.; Roscoe, Will; Allyn, Eric (1997). Islamic Homosexualities: Culture, History, and Literature. New York: New York University Press. pp. 198 and 201. ISBN 0814774687.
  10. Andreas Hemming, Gentiana Kera, Enriketa Pandelejmoni, Albania: Family, Society and Culture in the 20th Century (2012, ISBN 3643501447), page 168: Others relate to them as men, usually using male pronouns both in addressing them and in speaking of them.
  11. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ Elsie 2010 435

บรรณานุกรม

[แก้]

อ่านเพิ่ม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]