พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (ไต้หวัน)

พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า
民主進步黨

*Mínzhǔ Jìnbù Dǎng*
พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า; 民主進步黨 Mínzhǔ Jìnbù Dǎng
ชื่อย่อ	民進黨
ประธาน	Cho Jung-tai
เลขาธิการ	Luo Wen-jia
ก่อตั้ง	28 กันยายน 1986; 39 ปีก่อน
ที่ทำการ	ไทเป, สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
สถาบันนโยบาย	New Frontier Foundation
สมาชิกภาพ (ปี 2014)	335,643
อุดมการณ์	เสรีนิยม; ประชานิยม; พิพัฒนาการนิยม; สังคมนิยมแบบเสรีนิยม; เอกราชไต้หวัน; อัตลักษณ์ไต้หวัน;
จุดยืน	Centre to centre-left
กลุ่มระดับชาติ	พันธมิตรฟั่นลวี่ (แนวร่วมสีเขียว)
กลุ่มระดับสากล	Liberal International
สี	เขียว
Legislative Yuan	51 / 113
Municipal Mayoralties	2 / 6
City Mayoralties and County Magistracies	3 / 16
Local Councillors	267 / 910
Township Chiefs	35 / 204
เว็บไซต์
	dpp.org.tw
ธงประจำพรรค
	การเมืองไต้หวัน ; รายชื่อพรรคการเมือง; การเลือกตั้ง

พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (อังกฤษ: Democrat Progressive Party ย่อ: DPP จีนตัวเต็ม: 民主進步黨; จีนตัวย่อ: 民主进步党) เป็นพรรคการเมือง เสรีนิยมของสาธารณรัฐจีน ซึ่งยังคงดำรงอยู่ในไต้หวัน พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าถือว่าเป็นพรรคฝ่ายค้าน ที่มีบทบาททางการเมือง ที่ไม่ใช่ฝ่ายอนุรักษ์นิยมเหมือนพรรคก๊กมินตั๋ง จากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2559 พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าได้รับเสียงข้างมากในสภาส่งผลให้ไช่ อิงเหวิน กลายเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกของไต้หวัน ^[5] ทั้ง 2 พรรคมีนโยบายต่างกันอย่างชัดเจนในเรื่องของเอกราชของไต้หวัน

ประวัติ

ในอดีต บทบาททางการเมืองของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มักจะถูกครอบงำโดยพรรคก๊กมินตั๋ง เนื่องจากพรรคก๊กมินตั๋งมีบทบาทต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการศึกษาในเกาะไต้หวัน ทำให้ชนะการเลือกตั้งแทบทุกครั้ง พรรคฝ่ายค้านในไต้หวันแทบไม่มีบทบาทใดๆ จนถึงการเลือกตั้งในปี 2529 ประเด็นในเรื่องของอัตลักษณ์ไต้หวันและทวงความเป็นธรรมในเหตุการณ์ 228 ทำให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ที่มีนโยบายเสรีนิยมชูการแยกตัวเป็นอิสระได้มีการสนับสนุนอย่างเป็นวงกว้าง กลายเป็นฝ่ายค้านที่มีบทบาททางการเมืองสามารถแย่งชิงอำนาจกับพรรคก๊กมินตั๋งได้ ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีของไต้หวันในปี 2000 ผู้สมัครของพรรคเฉิน ฉุ่ยเปี่ยนได้คะแนนเสียงข้างมากเอาชนะพรรคก๊กมินตั๋งกลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่มาจากฝ่ายค้าน ^[6] ในยุคของประธานาธิบดีเฉิน ไต้หวันดำเนินนโยบายที่เป็นมิตรกับสหรัฐอเมริกาและดำเนินการจัดซื้ออาวุธจากสหรัฐอเมริกา และดำเนินนโยบายที่สนับสนุนเอกราชของไต้หวัน เช่น สมัครเข้าเป็นสมาชิกของสหประชาชาติโดยใช้ชื่อ "ประเทศไต้หวัน" หลีกเลี่ยงใช้คำว่า "สาธารณรัฐจีน"ตามแบบพรรคก๊กมินตั๋ง ^[7]

ผลการเลือกตั้ง

ผลการเลือกตั้งประธานาธิบดี

การเลือกตั้ง	ผู้สมัคร	คู่สมัคร	คะแนนเสียงทั้งหมด	สัดส่วนคะแนนเสียง	ผลการเลือกตั้ง
2539	เผิง มิงก์-มิน	แฟรงก์ เชย์	2,274,586	21.13%	พ่ายแพ้
2543	เฉิน ฉุ่ยเปี่ยน	แอนเน็ต ลู	4,977,737	39.30%	ได้รับเลือกตั้ง
2547	เฉิน ฉุ่ยเปี่ยน	แอนเน็ต ลู	6,446,900	50.11%	ได้รับเลือกตั้ง
2551	แฟรงก์ เชย์	ซู เจิง-ชาง	5,445,239	41.55%	พ่ายแพ้
2555	ไช่ อิงเหวิน	ซู เจีย-เฉวียน	6,093,578	45.63%	พ่ายแพ้
2559		เฉิน เชียง-เจ็น ( นักการเมืองอิสระ)	6,894,744	56.12%	ได้รับเลือกตั้ง
2563		ไล่ ชิงเต๋อ	8,170,231	57.13%	ได้รับเลือกตั้ง
2567	ไล่ ชิงเต๋อ	เซียว เหม่ย์ฉิน	5,585,097	40.05%	ได้รับเลือกตั้ง

การเลือกตั้งสภานิติบัญญัติสาธารณรัฐจีน


การเลือกตั้ง	จำนวนที่นั่ง	คะแนนเสียงทั้งหมด	สัดส่วนคะแนนเสียง	ที่นั่งเปลี่ยน	ผู้นำเลือกตั้ง	สถานภาพพรรค
2532	21 / 130				หวง ซิ่น-เจี้ย	เสียงส่วนน้อย
2535	51 / 161	2,944,195	31.0%	30 ที่นั่ง	ซู ชิน-เหลียง	เสียงส่วนน้อย
2538	54 / 164	3,132,156	33.2%	3 ที่นั่ง	ชิห์ มิงก์-เทห์	เสียงส่วนน้อย
2541	70 / 225	2,966,834	29.6%	16 ที่นั่ง	หลิน ยี่-สวง	เสียงส่วนน้อย
2544	87 / 225	3,447,740	36.6%	21 ที่นั่ง	เฉิน ฉุ่ยเปี่ยน	เสียงส่วนน้อย
2547	89 / 225	3,471,429	37.9%	2 ที่นั่ง		เสียงส่วนน้อย
2551	27 / 113	3,775,352	38.2%	62 ที่นั่ง		เสียงส่วนน้อย
2555	40 / 113	4,556,526	34.6%	13 ที่นั่ง	ไช่ อิงเหวิน	เสียงส่วนน้อย
2559	68 / 113	5,370,953	44.1%	28 ที่นั่ง	ไช่ อิงเหวิน	เสียงส่วนมาก
2563	61 / 113	4,811,241	33.98%	7 ที่นั่ง	โช จุง-ไท	เสียงส่วนมาก
2567	51 / 113			10 ที่นั่ง	โช จุง-ไท	เสียงส่วนน้อย

อ้างอิง

↑ van der Horst, Linda (6 January 2016). "The Rise of Taiwan's 'Third Force'". The Diplomat. สืบค้นเมื่อ 9 February 2018.
1 2 3 4 5 6 Casey, Michael (12 June 2016). "Time to Start Worrying about Taiwan". The National Interest. สืบค้นเมื่อ 9 February 2018.
↑ Fell, D. & Wu, C. East Asia (2006) 23: 3. https://doi.org/10.1007/s12140-006-0001-6
↑ "Hurry up: Taiwan's president has upset both business and workers". The Economist. 26 May 2018. สืบค้นเมื่อ 25 June 2018.
↑ http://www.tnamcot.com/content/382123
↑ http://myfirstbrain.com/student_view.aspx?id=89916
↑ http://www.manager.co.th/China/ViewNews.aspx?NewsID=9500000110932%5Bลิงก์เสีย%5D

[diplomat-1] van der Horst, Linda (6 January 2016). "The Rise of Taiwan's 'Third Force'". The Diplomat. สืบค้นเมื่อ 9 February 2018.

[casey-2] 1 2 3 4 5 6 Casey, Michael (12 June 2016). "Time to Start Worrying about Taiwan". The National Interest. สืบค้นเมื่อ 9 February 2018.

[3] Fell, D. & Wu, C. East Asia (2006) 23: 3. https://doi.org/10.1007/s12140-006-0001-6

[4] "Hurry up: Taiwan's president has upset both business and workers". The Economist. 26 May 2018. สืบค้นเมื่อ 25 June 2018.

[5] ttp://www.tnamcot.com/content/382123

[6] ttp://myfirstbrain.com/student_view.aspx?id=89916

[7] ttp://www.manager.co.th/China/ViewNews.aspx?NewsID=9500000110932%5Bลิงก์เสีย%5D

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

ด ค ก บทความเกี่ยวกับประเทศไต้หวัน
ประวัติศาสตร์	ฟอร์โมซาของเนเธอร์แลนด์ อาณาจักรมิดดัก อาณาจักรตุงหนิง ฟอร์โมซาของสเปน สาธารณรัฐฟอร์โมซา ไต้หวันภายใต้การปกครองของชิง ไต้หวันภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ค.ศ. 1945–ปัจจุบัน ความน่าสะพรึงสีขาว
สถานที่	ไต้หวัน ไทเป ไทเป 101
การเมืองการปกครอง	สาธารณรัฐจีน ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (ไต้หวัน) พรรคอำนาจใหม่ พรรคสร้างรัฐไต้หวัน ก๊กมินตั๋ง
วัฒนธรรม	ภาษาไต้หวัน ภาษาจีนกลาง