พรรคการเมืองปฏิรูป

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พรรคการเมืองปฏิรูป
Staatkundig Gereformeerde Partij
หัวหน้าพรรคเกส ฟัน แดร์ สตาย
ผู้นำในวุฒิสภาเปเตอร์ สคัลก์
ผู้นำในสภาผู้แทนราษฎรเกส ฟัน แดร์ สตาย
ผู้นำในรัฐสภายุโรปแบร์ต-ยัน เราส์เซิน
ก่อตั้ง24 เมษายน ค.ศ. 1918
แยกจากพรรคต่อต้านการปฏิวัติ
ที่ทำการพรรคBurgemeester van Reenensingel 101 เคาดา
ฝ่ายเยาวชนเยาวชนพรรคการเมืองปฏิรูป
จำนวนสมาชิก  (ปี 2020)Decrease 29,655 คน[1]
อุดมการณ์คริสเตียนฝ่ายขวา[2]
อนุรักษ์นิยมสังคม[2]
เทวาธิปไตย[3][4][5][6]
ต่อต้านสหภาพยุโรป[7]
จุดยืนฝ่ายขวา[8][9][10]
ศาสนาลัทธิคาลวิน
โปรเตสแตนต์[11]
สีน้ำเงินและส้ม
สภาผู้แทนราษฎร
3 / 150
วุฒิสภา
2 / 75
สภาจังหวัด
14 / 570
รัฐสภายุโรป
1 / 29
ข้าหลวงในพระมหากษัตริย์
0 / 12
เว็บไซต์
www.sgp.nl
การเมืองเนเธอร์แลนด์
รายชื่อพรรคการเมือง
การเลือกตั้ง

พรรคการเมืองปฏิรูป (ดัตช์: Staatkundig Gereformeerde Partij หรือย่อเป็น SGP) เป็นพรรคการเมืองที่นิยมลัทธิคาลวินออร์ทอดอกซ์ในประเทศเนเธอร์แลนด์[12] คำว่าปฏิรูปนี้ไม่ได้หมายถึงการปฏิรูปการเมือง แต่เป็นคำที่มีความหมายเดียวกับลัทธิคาลวินซึ่งเป็นสาขาหลักของนิกายโปรเตสแตนต์ในศาสนาคริสต์ พรรคนี้เป็นหนึ่งในพรรคการเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันเป็นเป็นพรรคฝ่ายค้านที่มีอุดมการณ์ทางออร์ทอดอกซ์

อ้างอิง[แก้]

  1. "Forum voor Democratie qua ledental de grootste partij van Nederland" (PDF). Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen (in Dutch). สืบค้นเมื่อ 27 January 2020.CS1 maint: unrecognized language (link)
  2. 2.0 2.1 Nordsieck, Wolfram (2017). "Netherlands". Parties and Elections in Europe. สืบค้นเมื่อ 4 August 2018.
  3. Wijbrandt van van Schuur; Gerrit Voerman (2010). "Democracy in Retreat? Decline in Political Party Membership: The Case of the Netherlands". ใน Barbara Wejnert (ed.). Democratic Paths and Trends. Emerald. p. 29. ISBN 978-0-85724-091-0. สืบค้นเมื่อ 20 August 2012.
  4. Jean-Yves Camus (2013). "The european extreme right and religious extremism". ใน Andrea Mammone; Emmanuel Godin; Brian Jenkins (eds.). Varieties of Right-Wing Extremism in Europe. Routledge. p. 111. ISBN 978-1-136-16751-5.
  5. Brent F. Nelsen; James L. Guth. Religion and the Struggle for European Union: Confessional Culture and the Limits of Integration. Georgetown University Press. p. 312. ISBN 978-1-62616-070-5.
  6. Christoph Jedan (2013). "Overcoming the divide between religious and secular values: Introductory essay". ใน Christoph Jedan (ed.). Constellations of Value: European Perspectives on the Intersections of Religion, Politics and Society. LIT Verlag Münster. p. 14. ISBN 978-3-643-90083-8.
  7. Benjamin LeRuth; Yordan Kutiyski; André Krouwel; Nicholas J Startin (2017). "Does the Information Source Matter? Newspaper Readership, Political Preferences and Attitudes Toward the EU in the UK, France and the Netherlands". ใน Manuela Caiani; Simona Guerra (eds.). Euroscepticism, Democracy and the Media: Communicating Europe, Contesting Europe. Palgrave Macmillan UK. p. 105. ISBN 978-1-137-59643-7.
  8. Arthur S. Banks; Thomas C. Muller; William Overstreet; Sean M. Phelan; Hal Smith (2000). Political Handbook of the World 1999. Cq Pr. p. 696. ISBN 978-0-933199-14-9.
  9. Nicola Maggini (2016). Young People's Voting Behaviour in Europe: A Comparative Perspective. Palgrave Macmillan UK. p. 115. ISBN 978-1-137-59243-9.
  10. Voerman, Gerrit; Lucardie, Paul (July 1992). "The extreme right in the Netherlands. The centrists and their radical rivals". European Journal of Political Research. 22 (1): 36, 51. doi:10.1111/j.1475-6765.1992.tb00304.x.
  11. Amir Abedi (2004). Anti-political Establishment Parties: A Comparative Analysis. Psychology Press. p. 62. ISBN 978-0-415-31961-4.
  12. แหล่งข้อมูลต่อไปนี้รวบรวมสื่อที่แสดงว่าพรรคการเมืองปฏิรูปเป็นพรรคการเมืองที่นิยมลัทธิคาลวิน: