ผู้ใช้:Waw/สื่อภาพอนาจาร

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

สื่อลามกอนาจาร[แก้]

คือสิ่งที่น่าอับอาย ไม่น่ามอง เกี่ยวกับภาพการร่วมเพศของมนุษย์ ที่มีจุดประสงค์เพื่อกระตุ้นกามารมณ์ ในรูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น รูปภาพ โฆษณา เป็นต้น [1]

ประเภทของสื่อลามกอนาจาร[แก้]

สิ่งพิมพ์[แก้]

เช่น ภาพ การ์ตูน หนังสือปลุกอารมณ์โดยจะมีความเป็นลามากอนาจารที่ไม่เท่ากัน ซึ่งสื่อสิ่งพิมพ์พวกนี้มีกลุ่มเป้าหมายที่วัยรุ่นและผู้ใหญ่ ปัจจุบันนี้สื่อลามกเป็นที่นิยมมากขึ้นถึงแม้จะไม่มีการขายกันอย่างเปิดเผย ก็ตาม

ภาพยนตร์ วีดิทัศน์[แก้]

เป็นสื่ออย่างหนึ่งที่เพิ่มการดึง ดูดความสนใจของประชาชนโดยการแสดงการกระตุ้นทางอารมณ์อย่างเปิดเผยมากขึ้น เกิดการแพร่หลายเป็นอย่างมาก โดยการหาจากร้านขาย ร้านเช่าซีดี ดีวีดี

บนอินเทอร์เน็ต[แก้]

สื่อ นี้เกิดธุรกิจมากมาย ซึ่งผู้ใช้งานต้องมีความรู้ทางด้านอิเล็กทรอนิกส์บ้าง และเป็นสื่อที่ควบคุมยาก ตรวจสอบยากในปัจจุบันและทำเงินให้ผู้ประกอบการได้อย่างมาก เราไม่สามารถควบคุมเด็กให้ห้ามดูสื่อลามกได้ด้วย จึงเป็นสื่อที่อันตรายสำหรับเยาวชนอย่างมาก

สื่อลามกอนาจารเด็ก[แก้]

สื่อลามกอาจารมีทั้งหมด 3 แบบ[แก้]

  1. แบบทั่วไป คือ มีผู้ใหญ่เป็นแบบในการถ่ายภาพสื่อลามก ที่แสดงถึงการมีเพศสัมพันธ์ หรือปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศ
  2. แบบที่มีเด็กเป็นแบบในการถ่ายภาพสื่อลามก ที่แสดงถึงการมีเพศสัมพันธ์ หรือปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศ และกำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบัน ซึ่งมีการปรับเปลี่ยนเพื่อให้ได้สิ่งใหม่ๆ
  3. แบบที่มีการถ่ายภาพสื่อลามกและการถ่ายภาพนั้นมีการขัดกับศีลธรรมอย่าง “รุนแรง” เช่น การถ่ายภาพ หรือ ภาพเคลื่อนไหว การมีเพศสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์ หรือ การมีเพศสัมพันธ์คราวละหลายๆคนหรือ ที่เรียกว่า เซ็กหมู่ หรือมีการมีเพศสัมพันธ์กับบุคคลในครอบครัวซึ่งเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรมออย่างมาก

การถ่ายภาพสื่อลามกในกรณีที่มีเด็กเป็นแบบ[แก้]

การถ่ายภาพสื่อลามกในกรณีที่มีเด็กเป็นแบบมีลักษณะดังต่อไปนี้

  1. การถ่ายแบบไม่มีกิจกรรมทางเพศ มีเพียงแต่การทำท่าประกอบการถ่ายภาพ หรือ มีการปลุกเร้าอารมณ์เพียงเท่านั้น หรืมีการใส่เสื้อผ้าแบบบางเบา เป็นต้น
  2. การถ่ายแบบเป็นกิจกรรมทางเพศระหว่างเด็กกับเด็กด้วยกันเอง หรือเป็นกิจกรรมทางเพศที่เด็กช่วยเหลือกันเอง ก็เป็นอีกอยางในการปลุกเร้าอารมณ์คนดู เพื่อให้เกิดอาณมณ์ในการร่วมเพศ
  3. Ret X ระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ ,Ret R ระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่
  4. มีกิจกรรมทางเพศและมีความรุนแรง เช่น มีลักษณะข่มขืนกระทำชำเรา มีอุปกรณ์ในการร่วมเพศ เช่น ใช่ เชือก หรือ ไม้ เฆี่ยนตี หรือใช้อุปกรณ์หรือสิ่งแปลกปลอมในการมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งอาจทำให้เกิดอันตรายได้

Sadism คือ การที่เห็นคนอื่นเจ็บปวดแล้วตัวเองมีความสุข เช่น การผูกแขนผูกขากับกับเตียงเพื่อทรมานผู้ร่วมเพศด้วยกันเอง หรือมาการทุบตีอย่างวิปริต
Masochist คือ ถ้าตัวเองเจ็บปวดแล้วตัวเองมีความสุข เช่น การให้ผู้อื่นทรมานตัวเองเมื่อมีเพศสัมพันธ์ หรือ จิกกัดตัวเองเพื่อให้ได้รับความเจ็บปวด

ความรับผิดที่ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตจะต้องรับผิดชอบคือ[แก้]

  1. ความผิดฐานหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญา เมื่อมีการเขียนหรือโพสต์ข้อความที่เป็นการว่ากล่าวให้บุคคลอื่นได้รับความ เสียหายแก่ชื่อเสียงไม่ว่าข้อความนั้นจะเป็นความจริงหรือไม่ก็ตาม เช่น การเขียนด่าว่ากล่าวบุคคลอื่นในเว็บสาธารณะเพื่อให้บุคคลนั้นถูกเกลียดชัง หรือได้รับความอับอายขายหน้า
  2. ความผิดฐานทำให้แพร่หลายซึ่งสื่อลามกอนาจาร ซึ่งปัจจุบันนี้แพร่หลายมากมายทางอินเทอร์เน็ตทำให้เด็กและผู้เยาว์ สามารถเข้าถึงได้ง่าย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับสภาพของเด็กและผู้เยาว์ เพราะ ในปัจจุบันนี้การที่เด็กเข้าถึงสื่อต่างๆในอินเทอร์เน็ตนั้นเป็นเรื่องที่รวดเร็วมาก และไม่สามารถอยู่ในความดูแลหรือ อยู่ในสายตาของผู้ปกครองตลอดเวลา จึงทำให้เด็กและผู้เยาว์อาจหลงผิดหรือยุ่งเกี่ยวกับสื่อลามกอนาจารได้ในก่อนวัยอันควร ซึ่งอาจเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อเด็กและสังคมไทยได้

ซึ่งปัจจุบันนี้กฎหมายไทยก้อยังไม่ก้าวหน้าอย่างเต็มที่จึงทำให้เกิดการควบคุมสื่อต่างๆให้อยู่ในกฎระเบียบนั้นยากขึ้นตามไปด้วย และปัจจุบันก้อมีสื่อลามกอนาจารออกมาเผยแพร่มากมายจนกลายเป็นปัญหาสังคม [2]

แนวทางการป้องกัน[แก้]

  1. การให้ความรู้เรื่องเพศศึกษาให้ถูกต้อง ไม่ควรปิดกันความรู้ และอธิบายถึงความเหมาะสม เพื่อให้เกิดความคิดความเข้าใจในสิ่งที่ถูกต้องและไม่นำตัวอย่างที่ไม่ดีจากสื่อภายนอกมาใช้
  2. การดูแลสนใจคนในครอบครัว หรื่อคอยสอดส่องดูแลในดรื่องการอ่านหนังสือต่างๆ เช่นหนังสือการ์ตูน และควรส่งเสริในเรื่องสื่อทางเพศที่เหมาะสมและถูกต้องทางกำหมายมากกว่าจะเป็นสื่อในเชิงสร้างสรรค์เพื่อปลูกฝังแนวคิดที่ดีของบุตรหลานของท่านเอง
  3. การเพิมกฎเกณ์ในการเข้าสู่เว็บไซด์ที่ไม่เหมาะสมนั้นควรจะมีมาตรการที่เข้มงวดยิ่งขึ้น เช่น กำหนดหลักเกณฑ์อายุในการเข้าถึงสื่อ หรือ การให้บริการเว็บเฉพาะสมาชิกเท่านั้น เป็นต้น
  4. ควรสร้างกรอบคุณธรรมและจริยธรรมสำหรับนักสื่อสารมวลชน เพื่อให้เกิดความถูกต้องในการขยายไขข่าวให้แพร่หลายนั้น ซึ่งจะไม่เป็ฯการขัดต่อจริยธรรมากเกินความจำเป็น[3]





อ้างอิง[แก้]