ผู้ใช้:Waniosa Amedestir/ทดลองเขียน 3

    จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

    มัสยิดอิบรอฮีม อัลอิบรอฮีม[แก้]

    มัสยิดอิบรอฮีม อัลอิบรอฮีม
    DIMG 6359 (1874021030).jpg
    ศาสนา
    ศาสนาอิสลาม
    ที่ตั้ง
    ที่ตั้งยิบรอลตาร์
    พิกัดภูมิศาสตร์36°06′43.3″N 5°20′44.2″W / 36.112028°N 5.345611°W / 36.112028; -5.345611พิกัดภูมิศาสตร์: 36°06′43.3″N 5°20′44.2″W / 36.112028°N 5.345611°W / 36.112028; -5.345611
    สถาปัตยกรรม
    ประเภทมัสยิด
    เริ่มก่อตั้ง8 สิงหาคม ค.ศ. 1997

    มัสยิดอิบรอฮีม อัลอิบรอฮีม (อังกฤษ: Ibrahim-al-Ibrahim Mosque) มีอีกชื่อว่า มัสยิดสมเด็จพระราชาธิบดีฟะฮัด บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด หรือ มัสยิดผู้อารักขามัสยิดศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง เป็นมัสยิดในบริเวณEuropa Pointที่British overseas territoryยิบรอลตาร์, a peninsula connected to southern Spain. The mosque faces south towards the Strait of Gibraltar and Morocco several kilometres away.

    การก่อสร้าง[แก้]

    The building was a gift from King Fahd of Saudi Arabia and took two years to build at a cost of around £5 million. It was officially inaugurated on 8 August 1997.[1]

    It is the southernmost mosque in continental Europe, and is one of the largest mosques in a non-Muslim country.[2]

    Complex[แก้]

    The mosque complex also contains a school, library, and lecture hall. It is the only purpose-built mosque in Gibraltar to serve the Muslims in the territory who number over 1,000: around 4% of Gibraltar's total population.[3][4]

    อ้างอิง[แก้]

    1. DiscoverGibraltar.com – Ibrahim-al-Ibrahim Mosque Archived 2012-06-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
    2. McGuire, Kelly J. "The Essential Gibraltar". Lifted Magazine. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 July 2011. สืบค้นเมื่อ 22 November 2010.
    3. "Census of Gibraltar 2001" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ September 27, 2007.
    4. "Gibraltar - The World Factbook". www.cia.gov.


    มัสยิดตืร์กเมนบาชือรูฮือ[แก้]

    Turkmenbashi Ruhy Mosque
    ศาสนา
    ศาสนาIslam
    สถานะActive
    ที่ตั้ง
    ที่ตั้งGypjak, Ashgabat, Turkmenistan
    สถาปัตยกรรม
    ประเภทmosque
    รูปแบบIslamic
    เสร็จสมบูรณ์2004
    ความจุ10,000 people[1]

    Turkmenbashi Ruhy Mosque or Gypjak Mosque[a] (เติร์กเมน: Türkmenbaşy Ruhy Metjidi / Tүркменбaшы Рухы Mетҗиди) is a mosque in Gypjak, Turkmenistan and the resting place for Saparmurat Niyazov, the leader of Turkmenistan from 1985 to 2006.[2] The mosque is located about 7 กิโลเมตร (4.3 ไมล์) west of the capital, Ashgabat, on the M37 highway.

    Overview[แก้]

    Niyazov's mausoleum, directly next to the mosque

    The mosque, constructed by the French company Bouygues, was built in the home town of President Saparmurat Niyazov. It opened on October 22, 2004 and was built by Niyazov with a mausoleum in preparation for his death. Niyazov died two years later, and was buried in the mausoleum on December 24, 2006.

    The mosque has been at the center of controversy as scriptures from both the Quran and the Ruhnama (The Book of the Soul), Niyazov's 'pseudo-spiritual guide to life' are built into the walls. It has outraged many Muslims that the Ruhnama is placed as the Koran's equal. Indeed, despite its capacity to accommodate 10,000 congregants, the mosque is often empty as the Ruhnama inscriptions are considered blasphemous by devout mosquegoers.[3][4]

    See also[แก้]

    Notes[แก้]

    1. Also spelled Kipchak Mosque.

    References[แก้]

    1. Corley, Felix (4 January 2005). "TURKMENISTAN: 2004, the year of demolished mosques". Forum 18 News Service. สืบค้นเมื่อ 25 May 2012.
    2. Koch, Natalie (3 October 2016). "The "Personality Cult" Problematic: Personalism and Mosques Memorializing the "Father of the Nation" in Turkmenistan and the UAE". Central Asian Affairs. 3 (4): 330–359 – โดยทาง Brill.
    3. Door to the Kipchak Mosque Archived 2015-04-02 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
    4. Türkmenbaşy Ruhy Mosque Atlas Obscura (www.atlasobscura.com). Retrieved on 2019-07-05.

    พิกัดภูมิศาสตร์: 38°1′4″N 58°15′10″E / 38.01778°N 58.25278°E / 38.01778; 58.25278{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้

    แม่แบบ:Mosques in Turkmenistan


    แม่แบบ:Turkmenistan-mosque-stub

    ลาร์ส วิลก์ส[แก้]

    ลาร์ส วิลก์ส
    Lars Vilks (cropped).jpg
    วิลก์สในบริเวณ Nimis ที่Kullaberg
    เกิดLars Endel Roger Vilks
    20 มิถุนายน ค.ศ. 1946(1946-06-20)
    เฮลซิงบอรย์ ประเทศสวีเดน
    เสียชีวิต3 ตุลาคม ค.ศ. 2021 (75 ปี)
    Markaryd, Sweden
    การศึกษาLund University
    อาชีพConceptual art
    Sculpture
    มีชื่อเสียงจากMuhammad drawings controversy
    ผลงาน
    Nimis (1980)
    Arx (1991)
    Muhammad drawings (2007)


    Lars Endel Roger Vilks (20 June 1946 – 3 October 2021[1]) was a Swedish visual artist and activist who was known for the controversy surrounding his drawings of Muhammad. He also created the sculptures Nimis and Arx, made of driftwood and rock, respectively. The area where the sculptures are located was proclaimed by Vilks as an independent country, "Ladonia".[2]

    Early life and academic career[แก้]

    Vilks was born in Helsingborg, Sweden. His father Eino Vilks was of Latvian descent and mother was Swedish.[3] He earned his doctoral degree in art history from Lund University in 1987, and worked at the Oslo National Academy of the Arts from 1988 to 1997. From 1997 to 2003, he was a professor in art theory at the Bergen National Academy of the Arts. As an art theorist, Vilks was a proponent of the institutional theory of art.[4]

    Death[แก้]

    Vilks died in a car crash on 3 October 2021, in Markaryd, Sweden.[5] He had been to Stocksund to meet and eat dinner with his friend journalist Stina Lundberg Dabrowski.[6] He was on his way home travelling in an unmarked police car[7] with two police officers at the time their car crashed into a large truck and caught fire. The two police officers from the South Region bodyguard group also died.[8][9] Vilks was 75.

    Bibliography[แก้]

    • (1987) Konst och konster (in Swedish; dissertation), Malmö: Wedgepress & Cheese, ISBN 91-85752-57-6.[10]
    • (1993) Att läsa Arx (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-88248-43-7.[11]
    • (1993) Arx : en bok om det outsägliga (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-88248-47-X.[12]
    • (1994) Nimis och Arx (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-88248-50-X.[13]
    • (1995) Konstteori : kameler går på vatten (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-88248-94-1.[14]
    • (1999) Det konstnärliga uppdraget? : en historia om konsthistoria, kontextkonst och det metafysiska överskottet (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-578-0331-5.[15]
    • (2002) T.O.A. : [teori om allting] (in Swedish), Malmö: Galleri 21, ISBN 91-631-2330-4.[16]
    • (2003) Myndigheterna som konstnärligt material : den långa historien om Nimis, Arx, Omfalos och Ladonien (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-578-0429-X (hardback).[17]
    • (2004) Spartips : 34 tips för konstnärer, kommuner, vissa obemedlade samt underbetalda (in Swedish), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-578-0451-6.[18]
    • (2005) Hur man blir samtidskonstnär på tre dagar : handbok med teori (in Swedish; co-author: Martin Schibli), Nora: Nya Doxa, ISBN 91-578-0459-1.[19]
    • (2011) ART: den institutionella konstteorin, konstnärlig kvalitet, den internationella samtidskonsten. Nora: Nya Doxa, ISBN 978-91-578-0590-4[20]

    อ้างอิง[แก้]

    1. "Lars Vilks: Muhammad cartoonist killed in traffic collision". 4 October 2021. สืบค้นเมื่อ 4 October 2021 – โดยทาง BBC News.
    2. Bicudo de Castro, Vicente; Kober, Ralph (15 April 2019). "The Royal Republic of Ladonia: A Micronation built of Driftwood, Concrete and Bytes" (PDF). Shima: The International Journal of Research into Island Cultures. doi:10.21463/shima.13.1.10. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 20 April 2019. สืบค้นเมื่อ 20 April 2019.
    3. Lars Vilks profile Archived 16 ธันวาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, NovelArt.org. Retrieved 14 February 2015.
    4. "ART : den institutionella konstteorin, konstnärlig kvalitet, en internationella samtidskonsten av Lars Vilks (Häftad)". Bokus.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    5. Associated Press (3 October 2021). "Lars Vilks, threatened Swedish artist, dies in traffic accident: Report". The Washington Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    6. Killgren, Sandra (4 October 2021). "Dabrowski träffade Vilks före olyckan – sörjer hans död". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 October 2021. สืบค้นเมื่อ 4 October 2021 – โดยทาง SVT Nyheter.
    7. "Konstnären Lars Vilks död i svår trafikolycka". Dagens Nyheter. 3 October 2021. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    8. "Konstnären Lars Vilks och två poliser döda i trafikolycka" [Artist Lars Vilks and two police officers dead in traffic accident]. Expressen. 3 October 2021. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    9. "Threatened Swedish artist reportedly dead in road accident". AP News. 3 October 2021. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    10. "Konst & Konster | Lars Vilks | 120 SEK". www.bokborsen.se. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    11. "Att läsa Arx av Lars Vilks (Häftad)". Bokus.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    12. Orrenius, Niklas (20 September 2016). Skotten i Köpenhamn: Ett reportage om Lars Vilks, extremism och yttrandefrihetens gränser. Albert Bonniers Förlag. ISBN 9789100161675. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021 – โดยทาง Google Books.
    13. "Nimis och Arx – Råbocka Camping". rabockacamping.se. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 November 2020. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    14. "Konstteori – Kameler går på vatten – Lars Vilks – Bok | Akademibokhandeln". akademibokhandeln.se. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    15. Det konstnärliga uppdraget?. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021 – โดยทาง biblioteket.stockholm.se.
    16. "T.O.A. : [teori om alltin... | Vilks, Lars – Jonsson,... | från 120". bokborsen.se. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    17. "Myndigheterna som konstnärligt material – Den långa historien om Nimis, Arx av Lars Vilks (Kartonnage)". Bokus.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    18. "Spartips : 34 tips för konstnärer, kommuner, vissa obemedlade samt underbetalda av Lars Vilks". LitteraturMagazinet. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    19. "Hur man blir samtidskonstnär på tre dagar : handbok med teori – Martin Schibli, Lars Vilks – häftad (9789157804594) | Adlibris Bokhandel". adlibris.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 April 2015. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.
    20. "ART : den institutionella konstteorin, konstnärlig kvalitet, en internationella samtidskonsten – Lars Vilks – häftad (9789157805904) | Adlibris Bokhandel". adlibris.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 October 2021. สืบค้นเมื่อ 3 October 2021.

    แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

    โอเอโยะ (ปรับปรุง)[แก้]

    Ōmidaidokoro
    於江与
    Oeyo
    Oeyo.jpg
    Portrait of Oeyo
    เกิดOgo (小督)
    1573
    เสียชีวิต26 ตุลาคม ค.ศ. 1626 (ข้อผิดพลาดนิพจน์: "{" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก ปี)
    Edo Castle, Musashi, Japan
    คู่สมรสSaji Kazunari
    Toyotomi Hidekatsu
    Tokugawa Hidetada
    บิดามารดาAzai Nagamasa
    Oichi
    ครอบครัวJapanese Crest mitumori Kikkou ni Hanabishi.svg Azai clan
    Goshichi no kiri inverted.svg Toyotomi clan
    Tokugawa family crest.svg Tokugawa clan
    เกียรติยศJunior First Rank (従一位, 1626)

    ญี่ปุ่น: Oeyoโรมาจิ於江与, ญี่ปุ่น: โรมาจิ, ญี่ปุ่น: Ogōโรมาจิ小督 or ญี่ปุ่น: Satokoโรมาจิ達子 : 1573 – September 15, 1626) was a prominently-placed female figure in the Azuchi–Momoyama period and early Edo period. She was daughter of Oichi and the sister of Yodo-dono and Ohatsu. When she rose to higher political status during the Tokugawa shogunate, she took the title of "Ōmidaidokoro". Following the fall of the Council of Five Elders, Oeyo and her sisters were key figures in maintaining a diplomatic relationship between the two most powerful clans of their time, Toyotomi and Tokugawa. Due to her great contributions to politics at the beginning of the Edo period she was posthumously inducted into the Junior First Rank of the Imperial Court, the second highest honor that could be conferred by the Emperor of Japan.

    Oeyo married three times, first to Saji Kazunari, her cousin, then to Toyotomi Hideyoshi's nephew, Toyotomi Hidekatsu. She had a daughter with Hidekatsu named Toyotomi Sadako later married Kujō Yukiie. Her third and last husband Tokugawa Hidetada became the second Tokugawa shōgun. She was also the mother of his successor Iemitsu, the third shōgun. She had Senhime, Tamahime, Katsuhime, Hatsuhime, Takechiyo (Iemitsu), and Tadanaga. Hatsuhime was adopted by Oeyo's sister Ohatsu, who is the wife of Kyōgoku Takatsugu.

    Surviving record books from merchants of luxury goods provide insight into patterns of patronage and taste amongst the privileged class of women like Oeyo and her sisters.[1]

    Genealogy[แก้]

    Oeyo, also known as Ogō, was the third and youngest daughter of the Sengoku-period daimyō Azai Nagamasa. Her mother, Oichi was the younger sister of Oda Nobunaga.[2] Toyotomi Hideyoshi became the adoptive father and protector of Oeyo in the period before her marriage.[3]

    Oeyo's oldest sister, styled Yodo-dono, Cha-Cha in birth name, was a prominent concubine of Hideyoshi who gave birth to his heir, Toyotomi Hideyori.[2]

    Oeyo's middle sister, Ohatsu was the wife of Kyōgoku Takatsugu and the mother of Kyōgoku Tadataka.[2]

    Family[แก้]

    by Hidekatsu[แก้]

    by Hidetada[แก้]

    Burial[แก้]

    After Hidetada resigned the government to his eldest son in 1623, Oeyo took a Buddhist name, ญี่ปุ่น: Sūgen'inโรมาจิ崇源院 or Sogenin. Her mausoleum can be found at Zōjō-ji in the Shiba neighborhood of Tokyo.[4]

    Mausoleum of Sugenin taken in Meiji Era

    Honours[แก้]

    Taiga drama[แก้]

    NHK's 2011 Taiga drama, Gō: Himetachi no Sengoku, is based on the life of Oeyo who is played by the actress Juri Ueno.[5][6]

    Notes[แก้]

    บรรณานุกรม[แก้]

    อักษรไทเวียด (ปรับปรุง)[แก้]

    อักษรไทเวียด
    [[ไฟล์:Tai Viet rendering.svg|]]
    ชนิดอักษรสระประกอบ
    ภาษาพูดไทดำ, ไทแดง, ไทขาว, ไทโซ่ง และไทเติ๊ก
    ช่วงยุคคริสต์ศตวรรษที่ 16 - ปัจจุบัน[1]
    ระบบแม่
    ช่วงยูนิโคดU+AA80–U+AADF
    ISO 15924Tavt
    บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเร็นเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

    อักษรไทเวียด (ไทดำ: Xư Tay (อักษรไท); เวียดนาม: Chữ Thái Việt) เป็นอักษรพราหมีที่ใช้โดยชาวไทดำและชาวไทอื่น ๆ ในประเทศเวียดนาม[2]

    ประวัติ[แก้]

    นักเขียนชาวไทยรายงานว่า ระบบการเขียนนี้น่าจะสืบมาจากตัวเขียนภาษาไทยแบบเก่าในอาณาจักรสุโขทัย[3] มีผู้แนะนำว่าอักษรไทยฝักขามเป็นต้นกำเนิดของระบบการเขียนของไทดอน, ไทดำ และไทแดงใน ซึ่งมีผู้พูดในมณฑลยูนนานตะวันออก, ภาคเหนือของลาว และประเทศเวียดนาม[4]

    รายละเอียด[แก้]

    ข้อความในอักษรไทเวียด

    อักษรนี้มี 31 พยัญชนะและ 14 สระ[3] ซึ่งไม่มีสระลดรูป (inherent vowel) เหมือนอักษรสระประกอบหรืออักษรพราหมีอื่น ๆ และสระทุกตัวต้องมีสัญลักษณ์ระบุสระ โดยเครื่องหมายเสริมสัทอักษรของสระจะตั้งอยู่ข้างบน ข้างล่าง หรือด้านซ้ายและ/หรือขวาของพยัญชนะ[1] บางสระมีพยัญชนะสุดท้ายแบบลดรูป เช่น /-aj/, /-am/, /-an/ และ /-əw/[5]

    อักษรนี้ใช้เครื่องหมายวรรคตอนของอักษรละติน และเพิ่มอักษรพิเศษ 5 ตัว ตัวหนึ่งระบุบุคคล ตัวหนึ่งระบุเลข "หนึ่ง" ตัวหนึ่งระบุเป็นตัวบอกซ้ำคำก่อนหน้า ตัวหนึ่งตั้งเป็นจุดเริ่มต้นข้อความ และตัวหนึ่งตั้งอยู่ที่ท้ายข้อความ[5]

    ในอดีตจะไม่มีการเว้นช่องระหว่างคำ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่เริ่มมีการเว้นช่องระหว่างคำ[5]

    พยัญชนะ[แก้]

    อักษร ชื่อ เสียง[6]
    สูง ต่ำ
    ko /k/
    kho /kʰ/
    khho /x/
    go /g/
    ngo /ŋ/
    co /tɕ/
    cho /tɕʰ/
    so /s/
    nyo /ɲ/
    do /d/
    to /t/
    tho /tʰ/
    อักษร ชื่อ เสียง[6]
    ต่ำ สูง
    no /n/
    bo /b/
    po /p/
    pho /pʰ/
    fo /f/
    mo /m/
    yo /j/
    ro /r/
    lo /l/
    vo /v/
    ho /h/
    o /ʔ/
    พยัญชนะไทเวียด

    สระ[แก้]

    สระไทเวียด

    ตำแหน่งพยัญชนะระบุด้วยรูปวงกลม: ◌.

    สระ ชื่อ เสียง[7][6]
    ◌ꪰ mai kang /a/
    ◌ꪱ aa /aː/
    ◌ꪲ i /i/
    ◌ꪳ ue /ɨ/
    ◌ꪴ u /u/
    ꪵ◌ ee /ɛ/
    ꪶ◌ o /o/
    ◌ꪷ mai khit /ɔ/*
    สระ ชื่อ เสียง[7][6]
    ◌ꪸ ia /iə̯/
    ꪹ◌ uea /ɨə̯/
    ◌ꪺ ua /uə̯/
    ꪻ◌ aue /əw/
    ꪼ◌ ay /aj/
    ◌ꪽ an /an/
    ◌ꪾ am /am/
    • เมื่อเสียง /ɔ/ เป็นเสียงท้าย จะใช้รูป ◌ꪮ นี้แทน

    บางสระเขียนด้วยการผสมรูปสระสองอัน ตารางด้านล่างมีรูปสระผสม 4 แบบ:

    สระ เสียง[7][6]
    ꪹ◌ꪸ /e/
    ꪹ◌ꪷ /ə/
    ꪹ◌ꪱ /aw/
    ◌ꪚꪾ /ap/

    บางเสียงในภาษาไทดำสะกดต่างจากภาษาไทขาว:[8]

    อักษร เทียบกับไทดำ เสียง[8]:17-20
    ◌ꪸ ꪹ◌ꪸ /e/
    ◌ꪷ ꪹ◌ꪷ /ə/
    ◌ꪺ ꪶ◌ /o/
    ◌ꪮ ◌ꪷ /ɔ/
    (ในพยางค์เปิด)
    ꪶ◌ꪉ ◌ꪴꪉ /uŋ/
    ꪶ◌ꪣ ◌ꪴꪣ /um/
    ◌ꪝꪾ ◌ꪾ /am/

    วรรณยุกต์[แก้]

    เดิมทีอักษรนี้ไม่มีสัญลักษณ์วรรณยุกต์และจะแสดงเฉพาะพยัญชนะเสียงสูง/ต่ำ ทำให้ผู้อ่านต้องคาดเดาเสียงวรรณยุกต์และความหมายของคำในรายละเอียด ในคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการเพิ่มรูปวรรณยุกต์สองแบบคือ mai nueng และ mai song[1] วรรณยุกต์ 1 เขียนเฉพาะที่พยัญชนะเสียงต่ำ วรรณยุกต์ 4 เขียนเฉพาะที่พยัญชนะเสียงสูง วรรณยุกต์ 2 เขียนด้วยรูปวรรณยุกต์ 1 ตั้งที่พยัญชนะเสียงต่ำ วรรณยุกต์ 5 เขียนด้วยรูปวรรณยุกต์ 1 ตั้งที่พยัญชนะเสียงสูง วรรณยุกต์ 3 เขียนด้วยรูปวรรณยุกต์ 2 ตั้งที่พยัญชนะเสียงต่ำ และวรรณยุกต์ 6 เขียนด้วยวรรณยุกต์ 2 ตั้งที่พยัญชนะเสียงสูง[9][5]

    วรรณยุกต์ ชื่อ เสียงต่ำ ระดับเสียงวรรณยุกต์ต่ำ เสียงสูง ระดับเสียงวรรณยุกต์สูง
    1 ˨ 4 ˥
    ◌꪿ mai ek 2 5
    ◌꫁ mai tho 3 6 ˧˩
    ◌ꫀ mai nueng 2 5
    ◌ꫂ mai song 3 6

    ยูนิโคด[แก้]

    ดูบทความหลักที่: ไทเวียด (บล็อกยูนิโคด)

    มีการเสนอเข้ารหัสอักษรไทเวียดในยูนิโคดใน ค.ศ. 2006[10] จากนั้นจึงถูกเพิ่มในยูนิโคดมาตรฐานในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 ในรุ่น 5.2.

    บล็อกยูนิโคดของไทเวียดคือ U+AA80–U+AADF:

    Tai Viet[1][2]
    Official Unicode Consortium code chart (PDF)
      0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
    U+AA8x
    U+AA9x
    U+AAAx
    U+AABx ꪿
    U+AACx
    U+AADx
    Notes
    1.^ As of Unicode version 13.0
    2.^ Grey areas indicate non-assigned code points

    อ่านเพิ่ม[แก้]

    อ้างอิง[แก้]

    1. 1.0 1.1 1.2 1.3 "Tai Viet". สืบค้นเมื่อ 15 July 2020.
    2. Bảng chữ cái tiếng Thái (Việt Nam), các quy tắc cơ bản. Lịch sử văn hóa Thái, 26/06/2018. In vietnamese.
    3. 3.0 3.1 Bankston, Carl L. "The Tai Dam: Refugees from Vietnam and Laos". Passage: A Journal of Refugee Education. 3 (Winter 1987): 30–31.
    4. Hartmann, John F. (1986). "THE SPREAD OF SOUTH INDIC SCRIPTS IN SOUTHEAST ASIA". {{cite journal}}: Cite journal ต้องการ |journal= (help)
    5. 5.0 5.1 5.2 5.3 Brase, Jim (2007-02-20). "N3220: Proposal to encode the Tai Viet script in the UCS" (PDF). Working Group Document, ISO/IEC JTC1/SC2/WG2. สืบค้นเมื่อ 2015-05-31.
    6. 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 Brase, Jim (5 May 2008). "Writing Tai Don". สืบค้นเมื่อ 28 April 2015.
    7. 7.0 7.1 7.2 Brase, Jim (27 January 2006). "Towards a Unicode Proposal for the Unified Tai Script". สืบค้นเมื่อ 28 April 2015.
    8. 8.0 8.1 Brase, J. (2008). Writing Tai Don: Additional characters needed for the Tai Viet script. https://www.unicode.org/L2/L2008/08217-tai-don.pdf
    9. "Tai Dam alphabet". สืบค้นเมื่อ 15 July 2020.
    10. Ngô, Việt Trung; Brase, Jim (2006-01-30). "L2/06-041: Unified Tai Script for Unicode" (PDF). Working Group Document, ISO/IEC JTC1/SC2/WG2. สืบค้นเมื่อ 2015-05-31.

    แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

    ภาษาเปอร์เซียโบราณ (ปรับปรุง)[แก้]

    Old Persian
    𐎠𐎼𐎹 Ariya
    ภูมิภาคAncient Iran
    ยุคEvolved into Middle Persian by ป. 300 BCE
    ตระกูลภาษา
    ระบบการเขียนOld Persian cuneiform
    รหัสภาษา
    ISO 639-2peo
    ISO 639-3peo
    นักภาษาศาสตร์peo
    บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด

    Old Persian is one of the two directly attested Old Iranian languages (the other being Avestan) and is the ancestor of Middle Persian (the language of Sasanian Empire). Like other Old Iranian languages, it was known to its native speakers as ariya (Iranian).[1][2]

    Old Persian appears primarily in the inscriptions, clay tablets and seals of the Achaemenid era (c. 600 BCE to 300 BCE). Examples of Old Persian have been found in what is now Iran, Romania (Gherla),[3][4][5] Armenia, Bahrain, Iraq, Turkey and Egypt,[6][7] with the most important attestation by far being the contents of the Behistun Inscription (dated to 525 BCE).

    Recent research (2007) into the vast Persepolis Fortification Archive at the Oriental Institute at the University of Chicago unearthed Old Persian tablets, which suggest Old Persian was a written language in use for practical recording and not only for royal display.[8]

    Origin and overview[แก้]

    As a written language, Old Persian is attested in royal Achaemenid inscriptions. It is an Iranian language and as such a member of the Indo-Iranian branch of the Indo-European language family. The oldest known text written in Old Persian is from the Behistun Inscriptions.[9] Old Persian is one of the oldest Indo-European languages which are attested in original texts.[10]

    The oldest date of use of Old Persian as a spoken language is not precisely known. According to certain historical assumptions about the early history and origin of ancient Persians in Southwestern Iran (where Achaemenids hailed from), Old Persian was originally spoken by a tribe called Parsuwash, who arrived in the Iranian Plateau early in the 1st millennium BCE and finally migrated down into the area of present-day Fārs province. Their language, Old Persian, became the official language of the Achaemenid kings.[10] Assyrian records, which in fact appear to provide the earliest evidence for ancient Iranian (Persian and Median) presence on the Iranian Plateau, give a good chronology but only an approximate geographical indication of what seem to be ancient Persians. In these records of the 9th century BCE, Parsuwash (along with Matai, presumably Medians) are first mentioned in the area of Lake Urmia in the records of Shalmaneser III.[11] The exact identity of the Parsuwash is not known for certain, but from a linguistic viewpoint the word matches Old Persian pārsa itself coming directly from the older word *pārćwa.[11] Also, as Old Persian contains many words from another extinct Iranian language, Median, according to P. O. Skjærvø it is probable that Old Persian had already been spoken before the formation of the Achaemenid Empire and was spoken during most of the first half of the first millennium BCE.[10]

    Classification[แก้]

    ดูบทความหลักที่: Old Iranian languages

    Old Persian belongs to the Iranian language family which is a branch of the Indo-Iranian language family, itself within the large family of Indo-European languages. The common ancestors of Indo-Iranians came from Central Asia sometime in the first half of the 2nd millennium BCE. The extinct and unattested Median language is another Old Iranian language related to Old Persian (for example, both are classified as Western Iranian languages and many Median names appeared in Old Persian texts)[12] The group of Old Iranian languages was presumably a large group; however knowledge of it is restricted mainly to Old Persian, Avestan and Median. The former are the only languages in that group which have left written original texts while Median is known mostly from loanwords in Old Persian.[13]

    Language evolution[แก้]

    By the 4th century BCE, the late Achaemenid period, the inscriptions of Artaxerxes II and Artaxerxes III differ enough from the language of Darius' inscriptions to be called a "pre-Middle Persian," or "post-Old Persian."[14] Old Persian subsequently evolved into Middle Persian, which is in turn the ancestor of New Persian. Professor Gilbert Lazard, a famous Iranologist and the author of the book Persian Grammar states:[15]

    The language known as New Persian, which usually is called at this period (early Islamic times) by the name of Parsi-Dari, can be classified linguistically as a continuation of Middle Persian, the official religious and literary language of Sassanian Iran, itself a continuation of Old Persian, the language of the Achaemenids. Unlike the other languages and dialects, ancient and modern, of the Iranian group such as Avestan, Parthian, Soghdian, Kurdish, Pashto, etc., Old, Middle and New Persian represent one and the same language at three states of its history. It had its origin in Fars and is differentiated by dialectical features, still easily recognizable from the dialect prevailing in north-western and eastern Iran.

    Middle Persian, also sometimes called Pahlavi, is a direct continuation of Old Persian and was used as the written official language of the country.[16][17] Comparison of the evolution at each stage of the language shows great simplification in grammar and syntax. However, New Persian is a direct descendant of Middle and Old Persian.[13]

    ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 9 ช่วงราชวงศ์อะแคมินิดตอนปลาย จารึกของอาร์ทาเซอร์เซสที่ 2 และที่ 3 มีความแตกต่างจากภาษาที่พบในจารึกของพระเจ้าดาริอุสมหาราชมากพอที่จะเรียกภาษาก่อนเปอร์เซียกลาง หรือภาษาหลังเปอร์เซียโบราณ ภาษาเปอร์เซียโบราณนี้ ต่อมาจะพัฒนาไปเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และจะไปเป็นภาษาเปอร์เซียใหม่อีกทอดหนึ่ง ศาสตราจารย์ Gillbert Lazard นักวิชาการที่มีชื่อเสียงทางด้านวิทยาอิหร่านและเป็นผู้เขียนไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซียได้กล่าวไว้ว่า

    ภาษาที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันว่าภาษาเปอร์เซียใหม่ซึ่งมักจะเรียกในช่วงแรกของยุคอิสลามว่าภาษาปาร์ซี-ดารีสามารถจำแนกทางภาษาศาสตร์ว่ามีความเชื่อมโยงกับภาษาเปอร์เซียกลาง ซึ่งเป็นภาษาทางราชการและทางศาสนาในอิหร่านยุคซัสซาเนียน ซึ่งมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณที่เป็นภาษาในสมัยราชวงศ์อาแคมินิดอีกต่อหนึ่ง ภาษาเปอร์เซียทั้งสามช่วงแสดงความเป็นภาษาเดียวกันอย่างต่อเนื่อง จุดกำเนิดอยู่ที่ฟาร์ และมีความแตกต่างทางด้านลักษณะและสำเนียงที่ชัดเจนจากสำเนียงอื่นๆที่พบทางอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออก

    ภาษาเปอร์เซียกลางหรือบางครั้งเรียกภาษาปะห์ลาวี มีการพัฒนาโดยตรงมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณ และใช้ในการเขียนอย่างเป็นทางการของประเทศ การเปรียบเทียบพัฒนาการในแต่ละขั้นตอนของภาษาแสดงคงามเหมือนกันทางด้านไวยากรณ์และประโยค


    Notes[แก้]

    1. cf. Gershevitch, Ilya (1968). "Old Iranian Literature". Handbuch der Orientalistik, Literatur I. Leiden: Brill. pp. 1–31., p. 2.
    2. Gnoli, Gherardo (2006). "Iranian Identity ii. Pre-Islamic Period". Encyclopædia Iranica. Vol. 13. New York: Routledge & Kegan Paul. ... in the Old Persian version, whose language was called "Iranian" or ariya.
    3. Kuhrt 2013, p. 197.
    4. Frye 1984, p. 103.
    5. Schmitt 2000, p. 53.
    6. "Old Persian Texts". Avesta – Zoroastrian Archives.
    7. Kent, R. G. (1950) "Old Persian: Grammar Texts Lexicon", p. 6. American Oriental Society.
    8. "Everyday text shows that Old Persian was probably more commonly used than previously thought". University of Chicago News Office. June 15, 2007. สืบค้นเมื่อ September 11, 2010.
    9. Schmitt 2008, pp. 80–81.
    10. 10.0 10.1 10.2 Skjærvø 2006, vi(2). Documentation. Old Persian..
    11. 11.0 11.1 Skjærvø 2006, vi(1). Earliest Evidence.
    12. Schmitt 2008, p. 76.
    13. 13.0 13.1 Skjærvø 2006.
    14. Skjærvø 2005.
    15. Lazard, Gilbert (1975). "The Rise of the New Persian Language". ใน Frye, R. N. (บ.ก.). The Cambridge History of Iran. Vol. 4. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 595–632.
    16. Ulrich Ammon; Norbert Dittmar; Klaus J. Mattheier; Peter Trudgill (2006). An International Handbook of the Science of Language and Society. Sociolinguistics. Vol. 3 (2nd ed.). Walter de Gruyter. p. 1912. Middle Persian, also called Pahlavi is a direct continuation of old Persian, and was used as the written official language of the country." "However, after the Moslem conquest and the collapse of the Sassanids, Arabic became the dominant language of the country and Pahlavi lost its importance, and was gradually replaced by Dari, a variety of Middle Persian, with considerable loan elements from Arabic and Parthian.
    17. Bo Utas (2005). "Semitic on Iranian". ใน Éva Ágnes Csató; Bo Isaksson; Carina Jahani (บ.ก.). Linguistic convergence and areal diffusion: case studies from Iranian, Semitic and Turkic. Routledge. p. 71. As already mentioned, it is not likely that the scribes of Sassanian chanceries had any idea about the Old Persian cuneiform writing and the language couched in it. Still, the Middle Persian language that appeared in the third century AD may be seen as a continuation of Old Persian

    Bibliography[แก้]

    • Brandenstein, Wilhelm (1964), Handbuch des Altpersischen, Wiesbaden: O. Harrassowitz
    • Hinz, Walther (1966), Altpersischer Wortschatz, Nendeln, Liechtenstein: Kraus
    • Frye, Richard Nelson (1984). Handbuch der Altertumswissenschaft: Alter Orient-Griechische Geschichte-Römische Geschichte. Band III,7: The History of Ancient Iran. C.H.Beck. ISBN 978-3406093975.
    • Kent, Roland G. (1953), Old Persian: Grammar, Texts, Lexicon, New Haven: American Oriental Society
    • Kuhrt, A. (2013). The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period. Routledge. ISBN 978-1136016943.
    • Sims-Williams, Nicholas (1996), "Iranian languages", Encyclopedia Iranica, vol. 7, Costa Mesa: Mazda: 238-245
    • Schmitt, Rüdiger (1989), "Altpersisch", ใน R. Schmitt (บ.ก.), Compendium linguarum Iranicarum, Wiesbaden: Reichert: 56–85
    • Schmitt, Rüdiger (2000). The Old Persian Inscriptions of Naqsh-i Rustam and Persepolis. Corpus Inscriptionum Iranicarum by School of Oriental and African Studies. ISBN 978-0728603141.
    • Schmitt, R. (2008), "Old Persian", ใน Roger D. Woodard (บ.ก.), The Ancient Languages of Asia and the Americas (illustrated ed.), Cambridge University Press, pp. 76–100, ISBN 978-0521684941
    • Skjærvø, Prods Oktor (2005), An Introduction to Old Persian (PDF) (2nd ed.), Cambridge: Harvard
    • Skjærvø, Prods Oktor (2006), "Iran, vi. Iranian languages and scripts", Encyclopaedia Iranica, vol. 13
    • Tolman, Herbert Cushing (1908), Ancient Persian Lexicon and the Texts of the Achaemenidan Inscriptions Transliterated and Translated with Special Reference to Their Recent Re-examination, New York/Cincinnati: American Book Company

    อ่านเพิ่ม[แก้]

    ชินตาโร อิชิฮาระ[แก้]

    Shintarō Ishihara
    石原 慎太郎
    Shintaro Ishihara in 2009
    Governor of Tokyo
    ดำรงตำแหน่ง
    23 April 1999 – 31 October 2012
    ก่อนหน้า Yukio Aoshima
    ถัดไป Naoki Inose
    Minister of Transport
    ดำรงตำแหน่ง
    6 November 1987 – 27 November 1988
    นายกรัฐมนตรี Noboru Takeshita
    ก่อนหน้า Ryūtarō Hashimoto
    ถัดไป Shinji Satō
    Director General of the Environment Agency
    ดำรงตำแหน่ง
    24 December 1976 – 28 November 1977
    นายกรัฐมนตรี Takeo Fukuda
    ก่อนหน้า Shigesada Marumo
    ถัดไป Hisanari Yamada
    Member of the House of Councillors
    for National Block
    ดำรงตำแหน่ง
    8 July 1968 – 25 November 1972
    Member of the House of Representatives
    for Tokyo 2nd district
    ดำรงตำแหน่ง
    10 December 1972 – 18 March 1975
    ดำรงตำแหน่ง
    10 December 1976 – 14 April 1955
    Member of the House of Representatives
    for Tokyo PR Block
    ดำรงตำแหน่ง
    11 December 2012 – 21 November 2014
    ก่อนหน้า Ichirō Kamoshita
    ถัดไป Akihisa Nagashima
    ข้อมูลส่วนบุคคล
    เกิด 30 กันยายน ค.ศ. 1932 (90 ปี)
    Suma-ku, Kobe, Empire of Japan
    พรรค Liberal Democratic (1968–1973, 1976–1995)
    Independent (1973–1976, 1995–2012)
    Sunrise (2012)
    Japan Restoration (2012–2014)
    Future Generations (2014–2015)
    ศิษย์เก่า Hitotsubashi University
    วิชาชีพ Novelist, author

    ญี่ปุ่น: Shintaro Ishiharaโรมาจิ石原 慎太郎ทับศัพท์: Ishihara Shintarō; born 30 September 1932 is a Japanese politician, writer and former actor who was Governor of Tokyo from 1999 to 2012. Being the former leader of the radical right Japan Restoration Party,[1] he is one of the most prominent nationalists in modern Japanese politics.[2][3] He is infamous for his racist remarks, xenophobic views and hatred for the Chinese Communist Party.[4][5]

    After an early career as a writer and film director, Ishihara served in the House of Councillors from 1968 to 1972, in the House of Representatives from 1972 to 1995, and as Governor of Tokyo from 1999 to 2012. He resigned from the governorship to briefly co-lead the Sunrise Party, then joined the Japan Restoration Party and returned to the House of Representatives in the 2012 general election.[6] He unsuccessfully sought re-election in the general election of November 2014, and officially left politics the following month.[7]

    References[แก้]

    1. Rydgren, Jens (2018). The Oxford Handbook of the Radical Right. Oxford University Press. pp. 772–773. ISBN 978-0190274559. สืบค้นเมื่อ August 2, 2020.
    2. Michiyo Nakamoto; Mure Dickie (21 March 2012). "China protests spur Japanese nationalists". Financial Times. สืบค้นเมื่อ 13 July 2021.
    3. The Associated Press (17 November 2012). "Ex-Tokyo governor, mayor form own party for national election". CTV News. สืบค้นเมื่อ 13 July 2021.
    4. Mizuho Aoki (16 December 2014). "Controversial to the end, Shintaro Ishihara bows out of politics". The Japan Times. สืบค้นเมื่อ 13 July 2021.
    5. Kyodo (10 March 2001). "Ishihara slammed for racist remarks". The Japan Times. สืบค้นเมื่อ 13 July 2021.
    6. "Ex-Tokyo Gov. Ishihara set to secure lower house seat". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 January 2013. สืบค้นเมื่อ 19 December 2012.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์). Japan Times. 16 December 2012
    7. 引退会見詳報 [Full Report of Retirement Press Conference] (ภาษาญี่ปุ่น). 16 December 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 October 2017. สืบค้นเมื่อ 25 January 2016.

    External links[แก้]

    พงศาวลีฟูจิวาระ (Fujiwara family tree)[แก้]

    This is a genealogical tree of the leaders of the Fujiwara clan from 669 to 1871, who were otherwise known as the ญี่ปุ่น: Tōshi no Chōjaโรมาจิ藤氏長者.[1][2][3]

    The title, Tōshi no Chōja, was abolished with Sesshō and Kampaku during the Meiji Restoration; the family leaders from five main branches of the clan, known as the Five regent houses, were then respectively granted with hereditary peerage titles (the kazoku)[4] until the abolition of the nobility titles under the new constitution in 1946.[5]

    Family Tree[แก้]

    AdoptionImperial House[หมายเหตุ 1]other family
    members
    Nakatomi no Katanoko[6]
    Nakatomi no Mikeko[6]Nakatomi no Kuniko[6]
    (614-669)
    Fujiwara no Kamatari[7]
    669
    Nakatomi no Kunitari[8]
    (659-720)
    Fujiwara no Fuhito[9]
    698-720
    Tone no Iratsume[10](?-711)
    Nakatomi no Omimaro[11]
    669-698
    (680-737)
    Fujiwara no Muchimaro[9]
    737
    (681-737)
    Fujiwara no Fusasaki[9]
    720-737
    (694-737)
    Fujiwara no Umakai[9]
    (704-766)
    Fujiwara no Toyonari[12]
    737-757
    764-766
    (706-764)
    Fujiwara no Nakamaro[12]
    757-764
    Fujiwara no Otomaro[13](714-771)
    Fujiwara no Nagate[14]
    766-771
    (715-766)
    Fujiwara no Matate[13]
    (721-783)
    Fujiwara no Uona[15]
    778-782
    (723-776)
    Fujiwara no Kaedemaro[16]
    (716-777)
    Fujiwara no Yoshitsugu[17]
    771-777
    (722-783)
    Fujiwara no Tamaro[18]
    782-793
    (732-779)
    Fujiwara no Momokawa[19]
    (727-796)
    Fujiwara no Tsuginawa[11]
    789-796
    (727-789)
    Fujiwara no Korekimi[20]
    783-789
    (756-812)
    Fujiwara no Uchimaro[21]
    796-812
    (756-819)
    Fujiwara no Sonohito[11]
    812-818
    (774-843)
    Fujiwara no Otsugu[11]
    826-843
    (775-826)
    Fujiwara no Fuyutsugu[22]
    818-826
    (802-826)
    Fujiwara no Nagara[7]
    (804-872)
    Fujiwara no Yoshifusa[7]
    826-872
    (823-900)
    Fujiwara no Yoshiyo[23]
    891-897
    (836-891)
    Fujiwara no Mototsune[24]
    872-891
    (871-909)
    Fujiwara no Tokihira[11][25]
    897-909
    (880-949)
    Fujiwara no Tadahira[11]
    909-949
    900-970
    Fujiwara no Saneyori[11]
    949-970
    909-960
    Fujiwara no Morosuke[11]
    (924-989)
    Fujiwara no Yoritada[26]
    972-974
    977-986
    (924-972)
    Fujiwara no Koretada[11]
    970-972
    (925-977)
    Fujiwara no Kanemichi[11][27]
    974-977
    (929-990)
    Fujiwara no Kaneie[11][26]
    986-990
    (953-995)
    Fujiwara no Michitaka[28][29]
    990-995
    (961-995)
    Fujiwara no Michikane[29]
    995
    (966-1028)
    Fujiwara no Michinaga[30]
    995-1017
    (992-1074)
    Fujiwara no Yorimichi[31][32]
    1017-1064
    (996-1075)
    Fujiwara no Norimichi[33]
    1064-1075
    (1042-1101)
    Fujiwara no Morozane[34]
    1075-1094
    (1062-1099)
    Fujiwara no Moromichi[35]
    1094-1098
    (1075-1162)
    Fujiwara no Tadazane[36]
    1098-1121
    (1097-1164)
    Fujiwara no Tadamichi[37]
    1121-1150
    1156-1158
    (1120-1156)
    Fujiwara no Yorinaga[38]
    1150-1156
    Konoe
    Family
    Matsudono
    Family
    Kujō
    Family
    (1143-1166)
    Konoe Motozane[39]
    1157-1166
    (1144?-1231)
    Matsudono Motofusa[40]
    1166-1179
    (1149-1207)
    Kujō Kanezane[37][39]
    1186-1196
    (1160-1233)
    Konoe Motomichi[23][41]
    1179-1183
    1184-1186
    1196-1202
    (1172-1238)
    Matsudono Moroie[40]
    1183-1184
    (1169-1206)
    Kujō Yoshitsune[42]
    1202-1206
    (1179-1242)
    Konoe Iezane[41]
    1206-1221
    1221-1228
    (1193-1252)
    Kujō Michiie[42]
    1221
    1228-1231
    1235-1237
    Takatsukasa
    Family
    Nijō
    Family
    Ichijō
    Family
    (1210-1259)
    Konoe Kanetsune[43]
    1237-1242
    1247-1252
    (1228-1294)
    Takatsukasa Kanehira[44]
    1252-1261
    1275-1287
    (1211-1235)
    Kujō Norizane[45]
    1231-1235
    (1216-1271)
    Nijō Yoshizane[46]
    1246-1247
    1265-1267
    (1223-1284)
    Ichijō Sanetsune[47]
    1242-1246
    1261-1265
    (1246-1268)
    Konoe Motohira[43]
    1267-1268
    (1247-1313)
    Takatsukasa Mototada[48]
    1268-1273
    (1262-1301)
    Takatsukasa Kanetada[48]
    1296-1299
    (1229-1275)
    Kujō Tadaie[45]
    1273-1274
    (1254-1341)
    Nijō Morotada[49]
    1287-1289
    (1267-1334)
    Nijō Kanemoto[49]
    1299-1305
    (1248-1294)
    Ichijō Ietsune[50]
    1274-1275
    (1261-1296)
    Konoe Iemoto[43]
    1289-1291
    1293-1296
    (1275-1327)
    Takatsukasa Fuyuhira[48]
    1308-1313
    1324-1327
    (1305-1337)
    Takatsukasa Fuyunori[48]
    1330-1333
    (1248-1332)
    Kujō Tadanori[45]
    1291-1293
    (1287-1335)
    Nijō Michihira[51]
    1316-1318
    1327-1330
    1333-1334
    (1276-1305)
    Ichijō Uchisane[50]
    (1282-1324)
    Konoe Iehira[52]
    1313-1315
    (1287-1318)
    Konoe Tsunehira[52]
    (1311-1353)
    Takatsukasa Morohira[48]
    1342-1346
    (1273-1320)
    Kujō Moronori[45]
    1305-1308
    (1290-1327)
    Kujō Fusazane[45]
    1323-1324
    (1320-1388)
    Nijō Yoshimoto[51]
    1346-1358
    1363-1367
    1382-1387
    1388
    (1331-1400)
    Kujō Tsunenori[45]
    1358-1361
    (1291-1325)
    Ichijō Uchitsune[53]
    1318-1325
    (1302-1352)
    Konoe Tsunetada[52]
    1320
    1334-1337
    (1305-1354)
    Konoe Mototsugu[52]
    1337-1338
    (1331-1386)
    Takatsukasa Fuyumichi[48]
    1367-1369
    (1315-1349)
    Kujō Michinori[45]
    1342
    (1345-1382)
    Nijō Moroyoshi[51]
    1369-1375
    (1356-1400)
    Nijō Morotsugu[51]
    1379-1382
    1388-1394
    1398-1399
    (1358-1418)
    Ichijō Tsunetsugu[53]
    1394-1398
    1399-1408
    1410-1418
    (1345-1398)
    Kujō Tadamoto[45]
    1375-1379
    (1394-1449)
    Kujō Mitsuie[33][54]
    1418-1424
    (1317-1365)
    Ichijō Tsunemichi[53]
    1338-1342
    (1333-1387)
    Konoe Michitsugu[52]
    1361-1363
    (1331-1386)
    Takatsukasa Fuyuie[48]
    (1383-1411)
    Nijō Mitsumoto[51][55]
    1409-1410
    (1390-1445)
    Nijō Mochimoto[51]
    1424-1432
    1432-1445
    (1402-1481)
    Ichijō Kaneyoshi[53]
    1432
    1447-1453
    1467-1470
    (1440-1488)
    Kujō Masatada[54]
    1487-1488
    (1445-1516)
    Kujō Masamoto[54]
    1476-1479
    (1360-1388)
    Konoe Kanetsugu[52]
    1387-1388
    (1408-1472)
    Takatsukasa Fusahira[56]
    1454-1455
    (1416-1493)
    Nijō Mochimichi[57]
    1455-1458
    1463-1467
    (1423-1480)
    Ichijō Norifusa[58]
    1458-1463
    (1464-1514)
    Ichijō Fuyuyoshi[58]
    1488-1493
    1497-1501
    (1469-1530)
    Kujō Hisatsune[54]
    1501-1513
    (1383-1454)
    Konoe Tadatsugu[52]
    1408-1409
    (1445-1517)
    Takatsukasa Masahira[56]
    1483-1487
    (1443-1480)
    Nijō Masatsugu[57]
    1470-1476
    (1475-1539)
    Ichijō Fusaie[58]
    (1507-1594)
    Kujō Tanemichi[54]
    1533-1534
    (1402-1488)
    Konoe Fusatsugu[52]
    1445-1447
    (1480-1552)
    Takatsukasa Kanesuke[56]
    1514-1518
    (1471-1497)
    Nijō Hisamoto[57]
    1497
    (1509-1556)
    Ichijō Fusamichi[58]
    1545-1548
    (1444-1505)
    Konoe Masaie[52]
    1479-1483
    (1509-1546)
    Takatsukasa Tadafuyu[56]
    1542-1545
    (1496-1551)
    Nijō Tadafusa[57]
    1518-1525
    1534-1536
    (1529-1554)
    Ichijō Kanefuyu[58]
    1553-1554
    (1548-1611)
    Ichijo Uchimoto[58]
    1581-1584
    (1472-1544)
    Konoe Hisamichi[52]
    1493-1497
    1513-1514
    (1526-1579)
    Nijō Haruyoshi[57]
    1548-1453
    (1502-1566)
    Konoe Taneie[52]
    1525-1533
    1536-1542
    (1553-1636)
    Kujō Kanetaka[33]
    1578-1581
    1600-1604
    (1556-1619)
    Nijō Akizane[57]
    1584-1585
    1615-1619
    (1565-1658)
    Takatsukasa Nobufusa[33]
    1606-1608
    (1536-1612)
    Konoe Sakihisa[52][59]
    1554-1568
    (1586-1665)
    Kujō Yukiie[60]
    1608-1612
    1619-1623
    (1590-1621)
    Takatsukasa Nobuhisa[61]
    1612-1615
    (1565-1614)
    Konoe Nobutada[62]
    1605-1606
    (1575-1630)
    Konoe Sakiko[63]
    (1571-1617)
    Emperor Go-Yōzei[64]
    (1607-1666)
    Nijō Yasumichi[33]
    1635-1647
    (1609-1647)
    Kujō Michifusa[33]
    1647
    (1609-1668)
    Takatsukasa Norihira[65]
    (1596-1680)
    Emperor Go-Mizunoo[66]
    (1599-1649)
    Konoe Nobuhiro[64]
    1623-1629
    (1605-1672)
    Ichijō Akiyoshi[67]
    1629-1647
    1647-1651
    (1625-1682)
    Nijō Mitsuhira[33]
    1653-1664
    (1637-1700)
    Takatsukasa Fusasuke[65]
    1664-1682
    (1641-1677)
    Kujō Kaneharu[33]
    (1654-1732)
    Emperor Reigen[64]
    (1622-1653)
    Konoe Hisatsugu[68]
    1623-1629
    (1633-1707)
    Ichijō Norisuke[69]
    (1660-1725)
    Takatsukasa Kanehiro[70]
    1703-1707
    (1693-1751)
    Ichijō Kaneyoshi[71]
    1737-1746
    (1669-1730)
    Kujō Suketsugu[60]
    1711-1722
    (1672-1732)
    Nijō Tsunahira[72]
    1722-1726
    (1675-1710)
    Emperor Higashiyama[64]
    (1648-1722)
    Konoe Motohiro[73]
    1690-1703
    (1652-1705)
    Ichijō Kaneteru[74]
    1682-1690
    (1722-1769)
    Ichijō Michika[75]
    1746-1757
    (1700-1728)
    Kujō Yukinori[76]
    (1717-1787)
    Kujō Naozane[76]
    1778-1787
    (1689-1737)
    Nijō Yoshitada[76]
    1736-1737
    (1704-1753)
    Prince Kan'in Naohito[77]
    (1667-1736)
    Konoe Iehiro[78]
    1707-1711
    (1756-1795)
    Ichijō Teruyoshi[76]
    1791-1795
    (1727-1754)
    Nijō Munemoto[76]
    (1737-1813)
    Takatsukasa Sukehira[65]
    1787-1791
    (1687-1737)
    Konoe Iehisa[73]
    1726-1736
    (1774-1837)
    Ichijō Tadayoshi[79]
    1814-1823
    (1754-1826)
    Nijō Harutaka[76]
    (1761-1841)
    Takatsukasa Masahiro[65]
    1795-1814
    (1728-1785)
    Konoe Uchisaki[80]
    1757-1778
    (1788-1848)
    Nijō Narinobu[76]
    (1798-1871)
    Kujō Hisatada[81]
    1856-1862
    (1789-1868)
    Takatsukasa Masamichi[65]
    1823-1856
    (1761-1799)
    Konoe Tsunehiro[82]
    (1816-1878)
    Nijō Nariyuki[83]
    1864-1867
    (1839-1906)
    Kujō Michitaka[84]
    1868-1871
    (1807-1878)
    Takatsukasa Sukehiro[60]
    1863
    (1783-1820)
    Konoe Motosaki[82]
    (1808-1898)
    Konoe Tadahiro[85]
    1862-1863

    See also[แก้]

    Notes[แก้]

    1. 1.0 1.1 During the Edo period, some of the former royal members from Imperial House of Japan were adopted as heir to the Five regent houses. Despite having a different patrilineal descent with that of the Fujiwara clan, they and their descendants were recognized as members from Fujiwara clan instead of the Imperial House.[86][87][88] As such, these families are referred as "皇別摂家" in Japanese (Kōbetsu Sekke, "Imperial Regent Family").[89]

    References[แก้]

    1. Takeuchi, Rizō (1958). 律令制と貴族政権.第2部 (ภาษาญี่ปุ่น). [] ข้อผิดพลาด: {{Lang-xx}}: ไม่มีข้อความ (ช่วยเหลือ)โรมาจิ: 御茶の水書房; ทับศัพท์: Ocha no Mizushōbō. {{cite book}}: ไม่อนุญาตให้ใช้มาร์กอัปตัวเอียงหรือตัวหนาใน: |publisher= (help)
    2. 王朝国家国政史の研究 (ภาษาญี่ปุ่น). [] ข้อผิดพลาด: {{Lang-xx}}: ไม่มีข้อความ (ช่วยเหลือ)โรมาจิ: 吉川弘文館; ทับศัพท์: Yoshikawa Kōbunkan. 1987. {{cite book}}: ไม่อนุญาตให้ใช้มาร์กอัปตัวเอียงหรือตัวหนาใน: |publisher= (help)
    3. "氏長者".
    4. Asami, Masao (1999). 華族誕生-名誉と体面の明治 (ภาษาญี่ปุ่น). [] ข้อผิดพลาด: {{Lang-xx}}: ไม่มีข้อความ (ช่วยเหลือ)โรมาจิ: 中公文庫; ทับศัพท์: Chūkō Bunko. ISBN 4-12-203542-2. {{cite book}}: ไม่อนุญาตให้ใช้มาร์กอัปตัวเอียงหรือตัวหนาใน: |publisher= (help)
    5. Lebra, Above the Clouds: Status Culture of the Modern Japanese Nobility.
    6. 6.0 6.1 6.2 Takemitsu, Makoto (2013). 真説 日本古代史. PHP研究所. p. 205. ISBN 978-4569810751.
    7. 7.0 7.1 7.2 Brinkley, Frank and Dairoku Kikuchi. (1915). A History of the Japanese People from the Earliest Times to the End of the Meiji Era. New York: Encyclopædia Britannica. OCLC 413099
    8. 大中臣祭主藤波家の歷史. 藤波家文書研究會. 1993.
    9. 9.0 9.1 9.2 9.3 Kanai, Madoka; Nitta, Hideharu; Yamagiwa, Joseph Koshimi (1966). A topical history of Japan. Sub-Committee on Far Eastern Language Instruction of the Committee on Institutional Cooperation. p. 6.
    10. Tsuchihashi, Yutaka (1988). 萬葉集の文学と歴史. 塙書房. p. 36. ISBN 978-4827300413.
    11. 11.00 11.01 11.02 11.03 11.04 11.05 11.06 11.07 11.08 11.09 11.10 Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). In Japan Encyclopedia ที่ Google Books; Brinkley, Frank et al. (1915).
    12. 12.0 12.1 Brown, Delmer M. (1988). The Cambridge History of Japan: Volume 1. Cambridge University Press. ISBN 9780521223522.
    13. 13.0 13.1 平城宮兵部省跡. 奈良文化財研究所. 2005. p. 168.
    14. Yoshikawa, Toshiko (2006). 仲麻呂政権と藤原永手・八束(真楯)・千尋(御楯). Hanawa Shobō (塙書房). ISBN 978-4-8273-1201-0.
    15. Tyler, Royall (1993). The Book of the Great Practice": The Life of the Mt. Fuji Ascetic Kakugyō Tōbutsu Kū (PDF). Asian Folklore Studies. p. 324. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-04-03. สืบค้นเมื่อ 2018-08-12.
    16. Yoneda, Yūsuke (2002). 藤原摂関家の誕生. 吉川弘文館. p. 139.
    17. Nakagawa, Osamu (1991). "藤原良継の変" [The Rise of Fujiwara no Yoshitsugu]. 奈良朝政治史の研究 [Political History of the Nara Period] (ภาษาญี่ปุ่น). Takashina Shoten.
    18. Kimoto, Yoshinobu (1998). 藤原式家官人の考察. 高科書店. p. 47. ISBN 978-4-87294-923-0.
    19. Takemitsu, Makoto (2013). 日本史の影の主役藤原氏の正体: 鎌足から続く1400年の歴史. PHP研究所. p. 103. ISBN 978-4569761046.
    20. Kimoto, Yoshinobu (2004). "『牛屋大臣』藤原是公について" [On "Ushiya-Daijin" Fujiwara no Korekimi]. 奈良時代の藤原氏と諸氏族 [The Fujiwara Clan and Other Clans of the Nara Period] (ภาษาญี่ปุ่น). Ohfu.[ลิงก์เสีย]
    21. Kurihara, Hiromu. 藤原内麿家族について [The Family of Fujiwara no Uchimaro]. Japanese History 日本歴史 (ภาษาญี่ปุ่น) (511).
    22. Kurihara, Hiromu (2008). "藤原冬嗣家族について" [Fujiwara no Fuyutsugu's Family]. 平安前期の家族と親族 [Family and Relatives During the Early Heian Period] (ภาษาญี่ปุ่น). Azekura Shobo. ISBN 978-4-7517-3940-2.
    23. 23.0 23.1 公卿補任 [Kugyō Bunin] (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1982.
    24. Kitayama, Shigeo (1973). 日本の歴史4 平安京 [History of Japan IV: Heian-kyō] (ภาษาญี่ปุ่น). Chūkō Bunko. p. 242.
    25. 日本古代氏族人名辞典(普及版) [Dictionary of Names from Ancient Japanese Clans (Trade Version)] (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 2010. ISBN 978-4-642-01458-8.
    26. 26.0 26.1 Nobuyoshi, Yamamoto (2003). 摂関政治史論考 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. ISBN 978-4-642-02394-8.
    27. Haruo, Sasayama (2003). "藤原兼通の政権獲得過程". 日本律令制の展開 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. ISBN 978-4-642-02393-1.
    28. Frederic, Louis (2002). "Japan Encyclopedia." Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
    29. 29.0 29.1 Papinot, Edmond (1910). Historical and geographical dictionary of Japan. Tokyo: Librarie Sansaisha.
    30. Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
    31. Varley, Paul (2000). Japanese Culture. Fourth Edition. Honolulu, HI: University of Hawai'i Press.
    32. Uejima, Susumu (2010). "日本中世社会の形成と王権". 中世庄園制の形成過程―〈立庄〉再考 (ภาษาญี่ปุ่น). The University of Nagoya Press. ISBN 978-4-8158-0635-4.
    33. 33.0 33.1 33.2 33.3 33.4 33.5 33.6 33.7 Owada, Tetsuo (2003). 日本史諸家系図人名辞典 (ภาษาญี่ปุ่น). Kodansha. ISBN 978-4062115780.
    34. "卷之一百四十二 列傳第六十九". 大日本史 (ภาษาญี่ปุ่น). 1715.
    35. Kimoto, Yoshinobu (2000). "後二条師通記と藤原師通". 平安朝官人と記録の研究―日記逸文にあらわれたる平安公卿の世界 (ภาษาญี่ปุ่น). ISBN 978-4273031565.
    36. Araki, Hiroshi (2009). "中世の皇統迭立と文学形成 1院政期から中世への視界 坂上の宝剣と壺切―談話録に見る皇統・儀礼の古代と中世―". 皇統迭立と文学形成 (ภาษาญี่ปุ่น). ISBN 978-4-7576-0513-8.
    37. 37.0 37.1 Sansom, George (1958). A history of Japan to 1334. Stanford University Press. ISBN 0804705232.
    38. "The World Turned Upside Down" translated by Kathe Roth, p. 27
    39. 39.0 39.1 Yamada, Akiko (2010). 中世前期女性院宮の研究 (ภาษาญี่ปุ่น). ISBN 978-4784214969.
    40. 40.0 40.1 Natanabe, Naohiko (1994). 古代史論叢 (ภาษาญี่ปุ่น). ISBN 978-4797106558.
    41. 41.0 41.1 "藤原北家.近衛". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 57.
    42. 42.0 42.1 "藤原北家.九条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 77.
    43. 43.0 43.1 43.2 "藤原北家.近衛". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 65.
    44. Jinson. 大乗院日記目録.
    45. 45.0 45.1 45.2 45.3 45.4 45.5 45.6 45.7 "藤原北家.九条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 80.
    46. ネケト. 二条家(摂家) (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2004-08-15. สืบค้นเมื่อ 2007-09-09.
    47. ネケト. 一条家(摂家) (ภาษาญี่ปุ่น). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-27. สืบค้นเมื่อ 2007-08-18.
    48. 48.0 48.1 48.2 48.3 48.4 48.5 48.6 "藤原北家.鷹司". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 68.
    49. 49.0 49.1 "藤原北家.二条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 85.
    50. 50.0 50.1 "藤原北家.一条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 89.
    51. 51.0 51.1 51.2 51.3 51.4 51.5 "藤原北家.二条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 86.
    52. 52.00 52.01 52.02 52.03 52.04 52.05 52.06 52.07 52.08 52.09 52.10 52.11 "藤原北家.近衛". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 66.
    53. 53.0 53.1 53.2 53.3 "藤原北家.一条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 91.
    54. 54.0 54.1 54.2 54.3 54.4 "藤原北家.九条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 82.
    55. Yasuda, Motohisa (1990). 鎌倉・室町人名事典 (ภาษาญี่ปุ่น). 新人物往来社. ISBN 978-4404017574.
    56. 56.0 56.1 56.2 56.3 "藤原北家.鷹司". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 70.
    57. 57.0 57.1 57.2 57.3 57.4 57.5 "藤原北家.二条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 88.
    58. 58.0 58.1 58.2 58.3 58.4 58.5 "藤原北家.九条". 尊卑分脈 (ภาษาญี่ปุ่น). Yoshikawa Kōbunkan. 1904. p. 48.
    59. Taniguchi, Kengo (1994). 流浪の戦国貴族 近衛前久 [Rurō no sengoku kizoku: Konoe Sakihisa] (ภาษาญี่ปุ่น). Chūkō Shinsho. ISBN 4-12-101213-5.
    60. 60.0 60.1 60.2 公卿人名大事典. Nichigai Associates. 1994. ISBN 4816912444.
    61. "Taka". Yahoo! GeoCities. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-11-18. สืบค้นเมื่อ 2018-07-25.
    62. Bruschke-Johnson, Lee (2002). The Calligrapher Konoe Nobutada: Reassessing the Influence of Aristocrats on the Art and Politics of Early Seventeenth-Century Japan (ภาษาอังกฤษ). Leiden University. ASIN B0006E91RS.
    63. Haga, Noboru (1993). 日本女性人名辞典 (ภาษาญี่ปุ่น). 日本図書センター. ISBN 978-4820571285.
    64. 64.0 64.1 64.2 64.3 Ponsonby-Fane, Richard (1959). The Imperial House of Japan (ภาษาอังกฤษ). Ponsonby Memorial Society. ASIN B0006C7G1I.
    65. 65.0 65.1 65.2 65.3 65.4 "鷹司家(摂家)". Reichsarchiv ~世界帝王事典~. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-09-27.
    66. Imperial Household Agency (Kunaichō): 後水尾天皇 (108)
    67. Satō, Yoshio (2006). 日本後宮史―家族法・家族史研究〈2〉 (ภาษาญี่ปุ่น). Chūkō Shinsho. pp. 237, 238. ISBN 9784915689208.
    68. Uncharted Waters: Intellectual Life in the Edo Period : Essays in Honour. Brill. 2012. p. 174. ISBN 978-90-04-22901-3.
    69. Interaction and Transformations. Japan Society for the Promotion of Science. 2003. p. 226.
    70. Lillehoj, Elizabeth (2004). Critical Perspectives on Classicism in Japanese Painting, 1600 - 1700. Univ of Hawaii Pr. p. 162. ISBN 978-0824826994.
    71. Yabuta, Yutaka (2002). 近世の畿内と西国. 清文堂出版. p. 13. ISBN 978-4792405182.
    72. Kawahara, Masahiko (1985). Jal: Ceramic Art of Ogata Kenzan. Kodansha. p. 151.
    73. 73.0 73.1 Walthall, Anne (2002). The Human Tradition in Modern Japan. Rowman & Littlefield Publishers. p. 6. ISBN 978-0842029124.
    74. Hardacre, Helen (2016). Shinto: A History. Oxford University Press. ISBN 978-0190621711.
    75. Morrell, Robert E.; Odagiri, Hiroko; Miner, Earl (1985). The Princeton Companion to Classical Japanese Literature. Princeton University Press. p. 467. ISBN 978-0691008257.
    76. 76.0 76.1 76.2 76.3 76.4 76.5 76.6 Yawata, Kazuo (2008). 歴代天皇列伝 日本人なら知っておきたい国家の歴史. PHP研究所. p. 1187. ISBN 978-4569698533.
    77. Nihon rekishi daijiten: Nihon rekishi nenpyō (Japanese ed.). Kawade Shobō Shinsha; Shohan edition. 2000. ISBN 978-4309609119.
    78. Sadler, A. L. (2001). Cha-No-Yu: Japanese Tea Ceremony. Tuttle Pub. p. 203. ISBN 978-0804834070.
    79. Sesko, Markus (2013). Nihon-shinshinto-shi - The History of the shinshinto Era of Japanese Swords. lulu.com. p. 134. ISBN 978-1291591101.
    80. Ferretti, Valdo (2012). L'impugnatura del ventaglio: un affare di stato nel Giappone del '700. Nuova Cultura. ISBN 978-8861348783.
    81. Hillsborough, Romulus (2014). Samurai Revolution: The Dawn of Modern Japan Seen Through the Eyes of the Shogun's Last Samurai. Tuttle Publishing. ISBN 978-4805312353.
    82. 82.0 82.1 Japanese Biographical Index. Walter de Gruyter & Co. 2004. p. 429. ISBN 978-3111856940.
    83. Kodansha Encyclopedia of Japan (Vol. 5 Libr-Nijo). Kodansha. 1983. p. 153. ISBN 978-0870116209.
    84. Keene, Donald (2005). Emperor of Japan: Meiji and His World, 1852-1912. Columbia University Press. p. 553. ISBN 978-0231123419.
    85. Iwata, Masakazu (1964). Okubo Toshimichi: The Bismarck of Japan. University of California Press. p. 3.
    86. 近藤, 敏喬 (1994). 宮廷公家系図集覧. Books Tokyodo. ISBN 978-4490202434.
    87. 幕末の宮廷. 平凡社. 1979. ISBN 4582803539.
    88. Ōta, Akira (1991). 新編姓氏家系辞書. 秋田書店. ISBN 978-4253002639.
    89. "皇別摂家実系系図". Eonet.


    แม่แบบ:Japan-royal-stub