ผู้ใช้:Harley Hartwell/กระบะทราย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
Ruth Bader Ginsburg
Associate Justice of the Supreme Court
of the United States
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง
August 10, 1993
แต่งตั้งโดย Bill Clinton
ก่อนหน้า Byron White
Judge of the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit
ดำรงตำแหน่ง
June 30, 1980 – August 9, 1993
แต่งตั้งโดย Jimmy Carter
ก่อนหน้า Harold Leventhal
ถัดไป David Tatel
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด Joan Ruth Bader
15 มีนาคม ค.ศ. 1933 (86 ปี)
Brooklyn, New York City, U.S.
คู่สมรส Martin Ginsburg (แต่ง ค.ศ. 1954; หย่า ปี 2010)
บุตร Jane C. Ginsburg
James Steven Ginsburg
ลายมือชื่อ

Ruth Bader Ginsburg (/ˈbdər ˈɡɪnzbɜːrɡ/; born Joan Ruth Bader; March 15, 1933)[1] is an Associate Justice of the Supreme Court of the United States. Ginsburg was appointed by President Bill Clinton and took the oath of office on August 10, 1993. She is the second female justice (after Sandra Day O'Connor) of four to be confirmed to the court (along with Sonia Sotomayor and Elena Kagan, who are still serving). Following O'Connor's retirement, and until Sotomayor joined the court, Ginsburg was the only female justice on the Supreme Court. During that time, Ginsburg became more forceful with her dissents, which were noted by legal observers and in popular culture. She is generally viewed as belonging to the liberal wing of the court. Ginsburg has authored notable majority opinions, including United States v. Virginia, Olmstead v. L.C., and Friends of the Earth, Inc. v. Laidlaw Environmental Services, Inc.

Ginsburg was born in Brooklyn, New York. Her older sister died when she was a baby, and her mother, one of her biggest sources of encouragement, died shortly before Ginsburg graduated from high school. She then earned her bachelor's degree at Cornell University, and became a wife and mother before starting law school at Harvard, where she was one of the few women in her class. Ginsburg transferred to Columbia Law School, where she graduated tied for first in her class. Following law school, Ginsburg turned to academia. She was a professor at Rutgers Law School and Columbia Law School, teaching civil procedure as one of the few women in her field.

Ginsburg spent a considerable part of her legal career as an advocate for the advancement of gender equality and women's rights, winning multiple victories arguing before the Supreme Court. She advocated as a volunteer lawyer for the American Civil Liberties Union and was a member of its board of directors and one of its general counsels in the 1970s. In 1980, President Jimmy Carter appointed her to the U.S. Court of Appeals for the District of Columbia Circuit, where she served until her appointment to the Supreme Court. Ginsburg has received attention in American popular culture for her fiery liberal dissents and refusal to step down; she has been dubbed the "Notorious R.B.G."[2]

Early life and education[แก้]

Joan Ruth Bader was born on March 15, 1933, in the New York City borough of Brooklyn, the second daughter of Celia (née Amster) and Nathan Bader, who lived in the Flatbush neighborhood. Her father was a Jewish emigrant from Odessa, Ukraine, then in the Russian Empire, and her mother was born in New York to Austrian Jewish parents.[3][4][5] The Baders' older daughter Marylin died of meningitis at age six, when Ruth was 14 months old.[1]:3[6][7] The family called Joan Ruth "Kiki", a nickname Marylin had given her for being "a kicky baby".[1]:3[8] When "Kiki" started school, Celia discovered that her daughter's class had several other girls named Joan, so Celia suggested that the teacher call her daughter "Ruth" to avoid confusion.[1]:3 Although not devout, the Bader family belonged to East Midwood Jewish Center, a Conservative synagogue, where Ruth learned tenets of the Jewish faith and gained familiarity with the Hebrew language.[1]:14–15 At age 13, Ruth acted as the "camp rabbi" at a Jewish summer program at Camp Che-Na-Wah in Minerva, New York.[8]

Celia took an active role in her daughter's education, often taking her to the library.[8] Celia had been a good student in her youth, graduating from high school at age 15, yet she could not further her own education because her family instead chose to send her brother to college. Celia wanted her daughter to get more education, which she thought would allow Ruth to become a high school history teacher.[9] Ruth attended James Madison High School, whose law program later dedicated a courtroom in her honor. Celia struggled with cancer throughout Ruth's high school years and died the day before Ruth's high school graduation.[8]

Bader attended Cornell University in Ithaca, New York, where she was a member of Alpha Epsilon Phi.[10] While at Cornell, she met Martin D. Ginsburg at age 17.[9] She graduated from Cornell with a bachelor of arts degree in government on June 23, 1954. She was a member of Phi Beta Kappa and the highest-ranking female student in her graduating class.[10][11] Bader married Ginsburg a month after her graduation from Cornell. She and Martin moved to Fort Sill, Oklahoma, where he was stationed as a Reserve Officers' Training Corps officer in the Army Reserve after his call-up to active duty.[9][12][11] At age 21, she worked for the Social Security Administration office in Oklahoma, where she was demoted after becoming pregnant with her first child.[7] She gave birth to a daughter in 1955.[7]

In the fall of 1956, Ginsburg enrolled at Harvard Law School, where she was one of only nine women in a class of about 500 men.[13][14] The Dean of Harvard Law reportedly asked the female law students, including Ginsburg, "Why are you at Harvard Law School, taking the place of a man?"[15][16] When her husband took a job in New York City, Ginsburg transferred to Columbia Law School and became the first woman to be on two major law reviews: the Harvard Law Review and Columbia Law Review. In 1959, she earned her law degree at Columbia and tied for first in her class.[8][17]

Early career[แก้]

At the start of her legal career, Ginsburg encountered difficulty in finding employment.[18][19][20] In 1960, Supreme Court Justice Felix Frankfurter rejected Ginsburg for a clerkship position due to her gender. She was rejected despite a strong recommendation from Albert Martin Sacks, who was a professor and later dean of Harvard Law School.[21][22][a] Columbia Law Professor Gerald Gunther also pushed for Judge Edmund L. Palmieri of the U.S. District Court for the Southern District of New York to hire Ginsburg as a law clerk, threatening to never recommend another Columbia student to Palmieri if he did not give Ginsburg the opportunity and guaranteeing to provide the judge with a replacement clerk should Ginsburg not succeed.[7][8][23] Later that year, Ginsburg began her clerkship for Judge Palmieri, and she held the position for two years.[7][8]

Academia[แก้]

From 1961 to 1963, Ginsburg was a research associate and then an associate director of the Columbia Law School Project on International Procedure; she learned Swedish to co-author a book with Anders Bruzelius on civil procedure in Sweden.[24][25] Ginsburg conducted extensive research for her book at Lund University in Sweden.[26] Ginsburg's time in Sweden also influenced her thinking on gender equality. She was inspired when she observed the changes in Sweden, where women were 20 to 25 percent of all law students; one of the judges whom Ginsburg watched for her research was eight months pregnant and still working.[9]

Her first position as a professor was at Rutgers Law School in 1963.[27] The appointment was not without its drawbacks; Ginsburg was informed she would be paid less than her male colleagues because she had a husband with a well-paid job.[20] At the time Ginsburg entered academia, she was one of fewer than 20 female law professors in the United States.[27] She was a professor of law, mainly civil procedure, at Rutgers from 1963 to 1972, receiving tenure from the school in 1969.[28][29]

In 1970, she co-founded the Women's Rights Law Reporter, the first law journal in the U.S. to focus exclusively on women's rights.[30] From 1972 to 1980, she taught at Columbia, where she became the first tenured woman and co-authored the first law school casebook on sex discrimination.[29] She also spent a year as a fellow of the Center for Advanced Study in the Behavioral Sciences at Stanford University from 1977 to 1978.[31]

คดีความและการว่าความ[แก้]

กินส์เบิร์กในปี 2520 ภาพถ่ายโดยลินน์ กิลเบิร์ท

ในปี 2515 กินส์เบิร์กร่วมก่อตั้งโครงการสิทธิสตรีภายใต้สหภาพเสรีภาพพลเมืองอเมริกัน และในปี 2516 กินส์เบิร์กได้กลายเป็นที่ปรึกษากฎหมายให้กับโครงการดังกล่าว[11] และเมื่อถึงปี 2517 โครงการสิทธิสตรีและโครงการที่เกี่ยวข้องของสหภาพเสรีพลเมืองมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีเกี่ยวกับความไม่เท่าเทียมกันทางเพศกว่า 300 คดี As the director of the ACLU's Women's Rights Project, she argued six gender discrimination cases before the Supreme Court between 1973 and 1976, winning five.[21] Rather than asking the court to end all gender discrimination at once, Ginsburg charted a strategic course, taking aim at specific discriminatory statutes and building on each successive victory. She chose plaintiffs carefully, at times picking male plaintiffs to demonstrate that gender discrimination was harmful to both men and women.[29][21] The laws Ginsburg targeted included those that on the surface appeared beneficial to women, but in fact reinforced the notion that women needed to be dependent on men.[21] Her strategic advocacy extended to word choice, favoring the use of "gender" instead of "sex", after her secretary suggested the word "sex" would serve as a distraction to judges.[29] She attained a reputation as a skilled oral advocate and her work led directly to the end of gender discrimination in many areas of the law.[32]

Ginsburg volunteered to write the brief for Reed v. Reed, 404 U.S. 71 (1971), in which the Supreme Court extended the protections of the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment to women.[29][33][b] She argued and won Frontiero v. Richardson, 411 U.S. 677 (1973), which challenged a statute making it more difficult for a female service member to claim an increased housing allowance for her husband than for a male service member seeking the same allowance for his wife. Ginsburg argued that the statute treated women as inferior, and the Supreme Court ruled 8–1 in her favor.[21] The court again ruled in Ginsburg's favor in Weinberger v. Wiesenfeld, 420 U.S. 636 (1975), where Ginsburg represented a widower denied survivor benefits under Social Security, which permitted widows but not widowers to collect special benefits while caring for minor children. She argued that the statute discriminated against male survivors of workers by denying them the same protection as their female counterparts.[35]

Ginsburg filed an amicus brief and sat with counsel at oral argument for Craig v. Boren, 429 U.S. 190 (1976), which challenged an Oklahoma statute that set different minimum drinking ages for men and women.[21][35] For the first time, the court imposed what is known as intermediate scrutiny on laws discriminating based on gender, a heightened standard of Constitutional review.[21][35][36] Her last case as a lawyer before the Supreme Court was 1978's Duren v. Missouri, 439 U.S. 357 (1979), which challenged the validity of voluntary jury duty for women, on the ground that participation in jury duty was a citizen's vital governmental service and therefore should not be optional for women. At the end of Ginsburg's oral argument, then-Associate Justice William Rehnquist asked Ginsburg, "You won't settle for putting Susan B. Anthony on the new dollar, then?"[37] Ginsburg said she considered responding, "We won't settle for tokens", but instead opted not to answer the question.[37]

Legal scholars and advocates credit Ginsburg's body of work with making significant legal advances for women under the Equal Protection Clause of the Constitution.[29][21] Taken together, Ginsburg's legal victories discouraged legislatures from treating women and men differently under the law.[29][21][35] She continued to work on the ACLU's Women's Rights Project until her appointment to the Federal Bench in 1980.[29] Later, colleague Antonin Scalia praised Ginsburg's skills as an advocate, "she became the leading (and very successful) litigator on behalf of women's rights—the Thurgood Marshall of that cause, so to speak". This was a comparison that had first been made by former Solicitor General Erwin Griswold who was also her former professor and dean at Harvard Law School, in a speech given in 1985.[38][39][c]

ศาลอุทธรณ์สหรัฐ[แก้]

ประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ได้เสนอชื่อเมื่อวันที่ 14 เมษายน 2523 ให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สหรัฐ ภาคแขวงโคลัมเบีย ซึ่งว่างลงเนื่องจากการเสียชีวิตของผู้พิพากษาแฮโรวด์ เลเวนธาล[28] วุฒิสภาสหรัฐยืนยันให้กินส์เบิร์กเข้าดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2523 และได้รับการตอบรับให้เข้าดำรงตำแหน่งในวันเดียวกันนั้น[28] กินส์เบิร์กยุติบทบาทในศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2536 เนื่องจากได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในศาลสูงสหรัฐ[28][40][41]

ในระหว่างที่กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาประจำแขวงโคลัมเบีย กินส์เบิร์กมักมีความเห็นพ้องกับผู้พิพากษาด้วยกัน เช่น ผู้พิพากษาโรเบิร์ด เอช. บอร์ก และผู้พิพากษาแอนโทนิน สกาเลีย ซึ่งเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม [42][43] ในระหว่างวาระการดำรงตำแหน่ง กินส์เบิร์กได้ชื่อว่าเป็น "นักกฎหมายที่มีความระมัดระวัง" และมีความคิดไปในโทนกลาง [44] ผู้พิพากษาเดวิด เอส. ทาเทล ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งแทนกินส์เบิร์กหลังจากกินส์เบิร์กได้รับการแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลสูงสุดสหรัฐ[45]

ศาลสูงสุด[แก้]

การเสนอชื่อและการออกเสียงยืนยัน[แก้]

กินส์เบิร์กรับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการจากประธานาธิบดีบิล คลินตัน เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536

ประธานาธิบดีบิล คลินตันเสนอชื่อกินส์เบิร์กเป็นตุลาการสมทบในศาลสูงสุดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2536 เพื่อแทนที่ตำแหน่งที่ว่างลงของผู้พิพากษาไบรอน ไวท์ที่เกษียณอายุไป โดยแจเน็ต เรโน อัยการสูงสุดสหรัฐในขณะนั้นเป็นผู้แนะนำกินส์เบิร์กให้กับประธานาธิบดีคลินตัน[17] โดยคำแนะนำของวุฒิสมาชิกพรรครีพรับริกันรัฐยูทาร์ ออร์ริน แฺฮช[46] ในขณะที่มีการเสนอชื่อดังกล่าว กินส์เบิร์กถือว่าเป็นผู้มีลักษณะธรรมดา แต่ประธานาธิบดีคลินตันมุ่งเน้นที่จะทำให้ศาลสูงสุดมีองค์คณะที่มีความหลากหลาย ซึ่งกินส์เบิร์กทำให้เกิดความหลากหลายโดยเป็นผู้พิพากษายิวคนแรกตั้งแต่ปี 2512 หลังจากการลาออกของผู้พิพากษาอาเบ ฟอร์ทาส ผู้พิพากษายิวที่เป็นสตรีรายแรก และผู้พิพากษาที่เป็นสตรีรายที่สองของศาลสูงสุด[44][47][48] กินส์เบิร์กกลายเป็นผู้พิพากษายิวที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดที่เคยมีมา[49] และคณะทำงานด้านนิติกระบวนของรัฐบาลกลางประจำเนติบัณฑิตสหรัฐยังได้ให้ความเห็นว่ากินส์เบิร์ก "มีคุณสมบัติอย่างยิ่ง" ซึ่งเป็นระดับคุณสมบัติสูงสุดที่ให้ได้กับผู้ที่จะกลายเป็นผู้พิพากษาในอนาคตต่อไป[50]

ในระหว่างการไต่สวนต่อหน้าคณะกรรมาธิการวุฒิสมาชิกด้านนิติศาสตร์เพื่อประกอบการออกเสียงยืนยันของวุฒิสภา กินส์เบิรก์ปฏิเสธที่จะตอบคำถามบางประการเกี่ยวกับประเด็นความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เช่น โทษประหารในสหรัฐ โดยเห็นว่าประเด็นดังกล่าวอาจเป็นประเด็นที่ตนต้องออกเสียงหากมีประเด็นดังกล่าวขึ้นมายังศาลสูงสุด[51]

ประธานศาลสูงสุด วิลเลียม เรห์นควิสต์ สาบานกินส์เบิร์กเข้ารับตำแหน่งตุลาการสมทบในศาลสูงสุด โดยมีมาร์ติน กินส์เบิร์กผู้เป็นสามี และประธานาธิบดีคลินตันมองอยู่

ในขณะเดียวกัน กินส์เบิร์กได้ตอบคำถามเกี่ยวกับประเด็นที่น่าจะเป็นข้อถกเถียงบางประการ เป็นต้นว่า กินส์เบิร์กยืนยันความเชื่อของตนเรื่องสิทธิส่วนบุคคลภายใต้รัฐธรรมนูญ และยังได้อภิปรายหลักการนิติปรัชญาส่วนตัวและความเห็นเกี่ยวกับความเท่าเทียมกันทางเพศอีกด้วย[52]:15–16 กินส์เบิร์กยังพร้อมที่จะหารือประเด็นต่าง ๆ ที่ตนได้เคยเขียนไว้แล้วอย่างเปิดเผยด้วย[51] วุฒิสภาสหรัฐออกเสียงยืนยันกินส์เบิร์กด้วยเสียง 96 ต่อ 3 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2536 [d][28] กินส์เบิร์กได้รับการตอบรับเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2536[28] และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2536[54]

ชื่อกินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงอีกครั้งในการออกเสียงยืนยันผู้พิพากษาจอห์น รอเบิตส์ แม้ว่ากินส์เบิร์กเองจะไม่ใช่ผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามบางข้อในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสก็ตาม[e] ในปี 2524 ในขณะที่รอเบิตส์ยังเป็นทนายความที่มีประสบการณ์ไม่มาก รอเบิตส์ได้แนะนำว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการไม่ควรตอบคำถามใด ๆ อันมีลักษณะเป็นการเฉพาะทั้งสิ้น [55] อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์หัวอนุรักษ์นิยมและวุฒิสมาชิกก็ได้ใช้ถ้อยคำว่า "วิธีแบบกินส์เบิร์ก" เพื่อแก้ต่างข้อโต้แย้งดังกล่าว[50][55] ในสุนทรพจน์ที่กินส์เบิร์กกล่าวที่มหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2548 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการที่รอเบิตส์ปฏิเสธไม่ตอบคำถามบางคำถามในการไต่สวนต่อหน้าวุฒิสภานั้นเป็นเรื่องที่ "ถูกต้องโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ"[56]

หลักกฎหมายในศาลสูงสุด[แก้]

กินส์เบิร์กวิเคราะห์การปฏิบัติหน้าที่ของตนดังกล่าวว่าเป็นการใช้ความระมัดระวังในการวินิจฉัยคดี[57] และได้กล่าวในถ้อยแถลงก่อนได้รับการเสนอชื่อเป็นตุลาการศาลสูงสุดว่า "คำขอต่าง ๆ ที่ได้พิจารณาแล้วโดยหลักการถือว่ามีความถูกต้องทั้งในเชิงรัฐธรรมนูญและการวินิจฉัยตามกฎหมายคอมมอนลอว์ การยืดหยุ่นของหลักการที่กระทำขึ้นโดยเร็วเกินไปนั้น ประสบการณ์ก็ได้ชี้ให้เห็นแล้วว่าย่อมอาจเกิดความไม่แน่นอน" "[58] คาส ซันสเตน นักกฎหมาย ได้ชี้ว่ากินส์เบิร์กเป็นบุคคลจำพวก "มีแนวคิดไม่ซับซ้อนที่มีเหตุผล" และเป็นนักกฎหมายที่สร้างหลักการบนรากฐานเดิมอย่างระมัดระวังโดยไม่ตีความรัฐธรรมนูญไปตามความเห็นของตน [59]:10–11

ซ้ายไปขวา: ซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์, โซเนีย โซโตเมเยอร์, กินส์เบิร์ก และเอเลนา เคแกน (1 ตุลาคม 2553)

จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาซานดรา เดย์ โอ'คอนนอร์ ในปี 2549 ทำให้กินส์เบิร์กกลายเป็นสตรีเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด [60][f] ลินดา กรีนเฮาส์แห่งหนังสือพิมพ์ นิวยอร์กไทมส์ กล่าวว่าวาระการดำรงตำแหน่งปี 2549-2550 ของศาลเป็น "ระยะเวลาที่ผู้พิพากษารูธ แบเดอร์ กินส์เบิร์ก ได้มีปากเสียงมากที่สุดและได้ใช้ปากเสียงดังกล่าวนั้น[62] ในวาระดังกล่าวยังเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของการปฏิบัติหน้าที่ในศาลของกินส์เบิร์กที่กินส์เบิร์กเป็นผู้อ่านคำวินิจฉัยแย้งหน้าบัลลังค์หลายคราว อันเป็นวิธีการที่แสดงให้เห็นถึงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับผู้พิพากษาเสียงข้างมาก[62]

จากการเกษียณอายุของผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ กินส์เบิร์กกลายเป็นสมาชิกที่มีอายุมากที่สุดของฝั่งที่มักเรียกว่าฝั่ง "เสรีนิยม" ของศาล[29][63][64] และเมื่อศาลมีความเห็น 5-4 ตามแนวความคิดของตนและแนวความคิดเสรีนิยมเป็นแนวความคิดเสียงข้างน้อย กินส์เบิร์กมักได้รับอำนาจในการกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นแย้งได้เนื่องจากกินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาที่อายุมากที่สุด[63][g] กินส์เบิร์กเป็นผู้สร้างหลักการของผู้พิพากษาเสรีนิยมเสียงข้างน้อยที่มีคำวินิจฉัย "รวมกันเสียงเดียว" และในกรณีที่จะเป็น สามารถทำคำวินิจฉัยแบบรวมข้อพิจารณาทั้งหมดที่ผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยทั้งหมดเห็นพ้องร่วมกันได้ด้วย[29][63]

การทำแท้ง[แก้]

กินส์เบิร์กให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเด็นการทำแท้งและความเท่าเทียมกันทางเพศในหนังสือพิมพ์ นิวยอร์กไทมส์ เมื่อปี 2552 โดยกล่าวถึงการทำแท้งว่า "หลักการพื้นฐานคือรัฐไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ กับการตัดสินใจของสตรี"[66] แม้ว่ากินส์เบิร์กจะได้สนับสนุนสิทธิในการทำแท้งอย่างต่อเนื่อง และมีความเห็นพ้องในคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี Stenberg v. Carhart 530 U.S. 914 (2000) ที่วินิจฉัยว่ากฎหมายรัฐเนแบรสกาเกี่ยวกับการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดานั้นไม่ชอบก็ตาม แต่เมื่อครบรอบ 40 ปีคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี Roe v. Wade 410 U.S. 113 (1973) กินส์เบิร์กวิจารณ์ว่าคำวินิจฉัยในคดีดังกล่าวเป็นการยุติการเคลื่อนไหวเชิงประชาธิปไตยที่เพิ่มเริ่มต้นในการยกเลิกกฎหมายเกี่ยวกับการทำแท้งซึ่งอาจก่อให้เกิดความเห็นพ้องที่หนักแน่นยิ่งขึ้นในการสนับสนุนให้มีสิทธิในการทำแท้งต่อไป[67] ในคดี Gonzales v. Carhart, 550 U.S. 124 (2007) กินส์เบิร์กเป็นผู้พิพากษาเสียงข้างน้อยในคำวินิจฉัย 5-4 ที่ยืนหลักข้อจำกัดในการทำแท้งเมื่อลูกอ่อนเสียชีวิตก่อนออกจากครรภ์มารดา ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กปฏิเสธคำวินิจฉัยเสียงข้างมากที่กลับไปใช้ข้อวินิจฉัยทางนิติบัญญัติว่ากระบวนการดังกล่าวไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง โดยกินส์เบิร์กมุ่งวิจารณ์กระบวนการที่ทำให้สภาคองเกรสได้ข้อสรุป และความถูกต้องของข้อสรุปดังกล่าว[68] กินส์เบิร์กยังมีความเห็นพ้องกับคำพิพากษาในคดี Whole Woman's Health v. Hellerstedt, 579 U.S. 15-274 (2016) ซี่งยกเลิกกฎหมายของรัฐเท็กซัสในปี 2556 บางส่วนเกี่ยวกับการกำหนดหลักเกณฑ์ในเรื่องผู้ให้บริการทำแท้ง โดยกินส์เบิร์กมีความเห็นส่วนตนสั้น ๆ วิจารณ์กฎหมายที่กำลังเป็นประเด็นดังกล่าวยิ่งขึ้นไปอีก [69] กินส์เบิร์กอ้างว่ากฎหมายดังกล่าวไม่ได้มีวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองสุขภาพของผู้หญิงอย่างที่รัฐเท็กซัสอ้าง แต่กลับเป็นการจำกัดไม่ให้ผู้หญิงสามารถเข้าถึงการทำแท้งได้[68][69]

การเลือกปฏิบัติทางเพศ[แก้]

ในคดี United States v. Virginia, 518 U.S. 515 (1996) กินส์เบิร์กเป็นผู้ทำความเห็นของศาลที่วินิจฉัยว่านโยบายของสถาบันทหารเวอร์จิเนียซึ่งรับแต่เฉพาะเพศชาย เป็นการกระทำอันขัดข้อถ้อยคำว่าด้วยการคุ้มครองอย่างเท่าเทียมกันของรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 14 สถาบันทหารดังกล่าวเป็นสถาบันที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการทหาร ดำเนินงานโดยรัฐบาล และเป็นสถาบันอันทรงเกียรติซึ่งมีนโยบายไม่รับผู้เข้าศึกษาเพศหญิง กินส์เบิร์กเห็นว่าตัวการระดับรัฐเช่นสถาบันทหารดังกล่าวจะใช้เพศมาเป็นเครื่องกีดกันไม่ให้เพศหญิงเข้าศึกษาในสถาบันทหารซึ่งมีกระบวนการศึกษาที่เป็นเอกลักษณ์ไม่ได้[70] กินส์เบิร์กเน้นย้ำว่ารัฐบาลต้องแสดงให้เห็นถึง "เหตุผลที่ฟังขึ้นได้เป็นอย่างยิ่ง" ในการใช้เพศเป็นเครื่องมือทำนองดังกล่าว [71]

ภาพวาดของกินส์เบิร์กในปี 2543 ในระหว่างดำรงตำแหน่งตุลาการศาลสูงสุด

กินส์เบิร์กมีความเห็นแย้งคำพิพากษาศาลสูงสุดในคดี Ledbetter v. Goodyear, 550 U.S. 618 (2007) ซึ่งเป็นคดีที่ลิลลี่ เลดเบตเตอร์ ผู้เป็นโจทก์ ฟ้องคดีต่อนายจ้างโดยอ้างว่ามีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันด้วยเหตุทางเพศ โดยอาศัยกฎหมายในลักษณะ 7 ของรัฐบัญญัติว่าด้วยสิทธิพลเมืองปี 2507 โดยในคำวินิจฉัยด้วยเสียง 5-4 องค์คณะเสียงข้างมากตีความว่าอายุความเริ่มนับตั้งแต่ระยะเวลาที่ได้มีการจ่ายค่าจ้างทุกคราวไป แม้ว่าผู้หญิงจะไม่ทราบว่าตนได้รับการจ่ายค่าจ้างต่ำกว่าผู้ร่วมงานที่เป็นผู้ชายจนกระทั่งเวลาผ่านไปบ้างแล้วก็ตาม กินส์เบิร์กเห็นว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่สมเหตุผล โดยอ้างว่าปกติผู้หญิงมักไม่ทราบว่าตนได้รับค่าจ้างต่ำกว่า และย่อมไม่เป็นการยุติธรรมที่จะให้ผู้หญิงโต้แย้งใด ๆ เมื่อได้มีการจ่ายค่าจ้าง กินส์เบิร์กยังชี้ให้เห็นว่าผู้หญิงอาจไม่กล้าดำเนินการใด ๆ เพื่อสร้างแรงกระเพื่อมโดยฟ้องคดีเรียกเงินจำนวนเล็กน้อยท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เพศชายเป็นใหญ่ แต่กลับรอให้ความเหลื่อมล้ำเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ [72] ในความเห็นแย้งดังกล่าว กินส์เบิร์กเรียกร้องให้สภาคองเกรสแก้ไขถ้อยคำในลักษณะ 7 เพื่อให้กฎหมายมีผลเป็นการลบล้างคำพิพากษาศาลต่อไป[73] เมื่อประธานาธิบดีบารัค โอบามาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในปี 2551 ได้มีการออกรัฐบัญญัติค่าจ้างเท่าเทียม ลิลลี่ เลดเบตเตอร์เป็นกฎหมาย ทำให้ลูกจ้างสามารถชนะคดีการจ่ายค่าจ้างไม่เท่าเทียมกันได้ง่ายขึ้น[74][75] กินส์เบิร์กได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้จุดประกายให้มีกฎหมายดังกล่าวขึ้น[73][75]

การตรวจค้นและการยึดทรัพย์[แก้]

แม้ว่ากินส์เบิร์กจะไม่ได้เป็นผู้ทำคำวินิจฉัยเสียงข้างมากในคดี Safford Unified School District v. Redding, 557 U.S. 364 (2009) แต่กินส์เบิร์กก็ได้ชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างอิทธิพลต่อผู้พิพากษารายอื่น ๆ ในคดีดังกล่าว [76] โดยศาลวินิจฉัยในคดีดังกล่าวว่า การที่โรงเรียนสั่งให้นักเรียนหญิงอายุ 13 ปีถอดบราและการเกงในเพื่อให้เจ้าหน้าที่หญิงตรวจค้นยาเสพติดเป็นการกระทำที่เกินกว่าเหตุ[76] ในคำให้สัมภาษณ์ที่เผยแพร่ก่อนศาลมีคำพิพากษา กินส์เบิร์กให้ความเห็นว่าองค์คณะตุลาการบางรายไม่ได้ตระหนักถึงการเปลื้องเครื่องแต่งกายเพื่อตรวจค้นเด็กหญิงอายุ 13 ปีอย่างเต็มที่ โดยกินส์เบิร์กกล่าวว่า "องค์คณะดังกล่าวไม่เคยอยู่ในฐานะของเด็กหญิงอายุ 13 ปีเลย"[77] ในคำพิพากษาเสียง 8-1 ในคดีดังกล่าว ศาลวินิจฉัยว่าการค้นตัวของโรงเรียนเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ ขัดต่อรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4 และอนุญาตให้นักเรียนดำเนินการฟ้องคดีต่อโรงเรียนได้ โดยผู้พิพากษากินส์เบิร์กและผู้พิพากษาสตีเวนส์ยังได้อนุญาตให้นักเรียนฟ้องร้องเจ้าหน้าที่โรงเรียนเป็นรายบุคคลได้อีกด้วย[76]

ในคดี Herring v. United States, 555 U.S. 135 (2009) กินส์เบิร์กแสดงความไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของศาลในการปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับหลักฐานในการพิจารณาคดี เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่อัพเดทระบบคอมพิวเตอร์ ในขณะที่ผู้พิพากษารอเบิตส์เน้นย้ำว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นไปเพื่อป้องปรามการกระทำโดยมิชอบของตำรวจ กินส์เบิร์กกลับมีความเห็นอย่างรุนแรงในการไม่ยอมรับหลักฐานดังกล่าวเพื่อเยียวยาการละเมิดสิทธิจำเลยตามรัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่ 4 กินส์เบิร์กเห็นว่าการไม่ยอมรับหลักฐานเป็นกระบวนการที่ห้ามไม่ให้รัฐบาลหาประโยชน์จากความผิดพลาด และมีลักษณะเป็นการเยียวยาเพื่อปกป้องบูรณภาพในทางตุลาการและการเคารพต่อสิทธิพลเมือง[78]:308 กินส์เบิร์กยังไม่ยอมรับข้ออ้างของผู้พิพากษารอเบิตส์ว่าการไม่ยอมรับหลักฐานย่อมไม่สามารถป้องปรามการกระทำผิดพลาดได้ โดยกล่าวว่าการให้ตำรวจต้องรับผิดชอบอย่างสูงต่อความผิดพลาดของตนย่อมจะทำให้ตำรวจใช้ความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น[78]:309

กฎหมายระหว่างประเทศ[แก้]

ในความเห็นทางกฎหมายต่าง ๆ กินส์เบิร์กยังได้เรียกร้องให้มีการใช้กฎหมายและหลักการระหว่างประเทศเพื่อทำให้กฎหมายสหรัฐสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นมุมมองที่ตุลาการร่วมคณะหัวอนุรักษ์บางรายไม่เห็นพ้องด้วย กินส์เบิร์กสนับสนุนการอาศัยการตีความกฎหมายของต่างประเทศเพื่อให้เกิดเหตุผลจูงใจและปัญญามากขึ้น แต่ไม่ใช่ในฐานะเป็นหลักการเดิมที่ศาลจะต้องวินิจฉัยตาม[79] กินส์เบิร์กเห็นว่าการอาศัยกฎหมายระหว่างประเทศเป็นธรรมเนียมที่ฝังรากมาอย่างยาวนานในกฎหมายสหรัฐ และยกให้จอห์น เฮนรี วิกมอร์และประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ เป็นบุคคลจำพวกต่างประเทศนิยม[80] การอาศัยหลักกฎหมายระหว่างประเทศของกินส์เบิร์กมีมาตั้งแต่สมัยที่กินส์เบิร์กเป็นทนายความ โดยในคดี Reed v. Reed, 404 U.S. 71 (1971) ซึ่งกินส์เบิร์กได้ว่าความในศาบเป็นครั้งแรก กินส์เบิร์กอ้างถึงคดีในกฎหมายเยอรมันสองคดี[81] และในความเห็นส่วนตนในคำวินิจฉัยคดี Grutter v. Bollinger, 539 U.S. 306 (2003) ซึ่งเป็นคำวินิจฉัยที่วินิจฉัยยืนหลักการให้สิทธิกับบุคคลที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนในการรับเข้าศึกษาของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมิชิแกน กินส์เบิร์กเห็นว่ามีความเห็นที่ชี้ให้เห็นว่านโยบายรับเข้าที่อาศัยการให้สิทธิกับผู้ที่ถูกเลือกปฏิบัติมาก่อนย่อมจะต้องมีจุดสิ้นสุด และเห็นพ้องกับสนธิสัญญาระหว่างประเทศที่มีขึ้นเพื่อกำจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติและทางเพศ[80]

Notable cases[แก้]

Other activities[แก้]

Portrait of Ginsburg, ป. 2006

At his request, Ginsburg administered Vice President Al Gore's oath of office to a second term during the second inauguration of Bill Clinton on January 20, 1997.[82] She was the third woman to administer an inaugural oath of office.[83] Ginsburg is believed to be the first Supreme Court justice to officiate at a same-sex wedding, performing the August 31, 2013, ceremony of Kennedy Center President Michael Kaiser and John Roberts, a government economist.[84] Earlier that summer, the court had bolstered same-sex marriage rights in two separate cases.[85][86] Ginsburg believed the issue being settled led same-sex couples to ask her to officiate as there was no longer the fear of compromising rulings on the issue.[85]

The Supreme Court bar formerly inscribed its certificates "in the year of our Lord", which some Orthodox Jews opposed, and asked Ginsburg to object to. She did so, and due to her objection, Supreme Court bar members have since been given other choices of how to inscribe the year on their certificates.[87]

Despite their ideological differences, Ginsburg considered Scalia her closest colleague on the court. The two justices often dined and attended the opera together.[88] In her spare time, Ginsburg has appeared in several operas in non-speaking supernumerary roles such as Die Fledermaus (2003) and Ariadne auf Naxos (1994 with Scalia, and 2009), and spoke lines penned by herself in The Daughter of the Regiment (2016).[89]

In January 2012, Ginsburg went to Egypt for four days of discussions with judges, law school faculty, law school students, and legal experts.[90][91] In an interview with Al Hayat TV, she stated that the first requirement of a new constitution should be that it would "safeguard basic fundamental human rights like our First Amendment". Asked if Egypt should model its new constitution on those of other nations, she said Egypt should be "aided by all Constitution-writing that has gone on since the end of World War II", she cited the United States Constitution and Constitution of South Africa as documents she might look to if drafting a new constitution. She said the U.S. was fortunate to have a constitution authored by "very wise" men but pointed out that in the 1780s, no women were able to participate directly in the process, and slavery still existed in the U.S.[92]

During three separate interviews that were conducted in July 2016, Ginsburg criticized presumptive Republican presidential nominee Donald Trump, telling The New York Times and the Associated Press that she did not want to think about the possibility of a Trump presidency. She joked that she might consider moving to New Zealand.[93][94] She later apologized for commenting on the presumptive Republican nominee, calling her remarks "ill advised".[95]

Ginsburg speaks at a naturalization ceremony at the National Archives in 2018

Ginsburg's first book, My Own Words published by Simon & Schuster, was released October 4, 2016.[96] The book debuted on the New York Times Best Seller List for hardcover nonfiction at No. 12.[97] While promoting her book in October 2016 during an interview with Katie Couric, Ginsburg responded to a question about Colin Kaepernick choosing not to stand for the national anthem at sporting events calling the protest "really dumb". She later apologized for her criticism calling her earlier comments "inappropriately dismissive and harsh" and noting she had not been familiar with the incident and should have declined to respond to the question.[98][99][100]

In 2018, Ginsburg expressed her support for the #MeToo movement, which encourages women to speak up about their experiences with sexual harassment.[101] She told an audience, "It's about time. For so long women were silent, thinking there was nothing you could do about it, but now the law is on the side of women, or men, who encounter harassment and that's a good thing."[101] She also reflected on her own experiences with gender discrimination and sexual harassment, including a time when a chemistry professor at Cornell unsuccessfully attempted to trade her exam answers for sex.[101]

Personal life[แก้]

A few days after Bader graduated from Cornell, she married Martin D. Ginsburg, who later became an internationally prominent tax lawyer. Upon her accession to the D.C. Circuit, the couple moved from New York to Washington, D.C., where her husband became professor of law at Georgetown University Law Center. Their daughter, Jane C. Ginsburg (b. 1955), is a professor at Columbia Law School. Their son, James Steven Ginsburg (b. 1965), is the founder and president of Cedille Records, a classical music recording company based in Chicago, Illinois. Ginsburg is a grandmother of four.[102]

After the birth of their daughter, her husband was diagnosed with testicular cancer. During this period, Ginsburg attended class and took notes for both of them, typed her husband's dictated papers and cared for their daughter and her sick husband—all while making the Harvard Law Review. They celebrated their 56th wedding anniversary on June 23, 2010. Martin Ginsburg died of complications from metastatic cancer on June 27, 2010.[103] They spoke publicly of being in a shared earning/shared parenting marriage including in a speech Martin Ginsburg wrote and had intended to give before his death that Ruth Bader Ginsburg delivered posthumously.[104]

Although Bader was raised in a Jewish home, she became non-observant when she was excluded from the minyan for mourners after the death of her mother. There was a "house full of women", but Bader, as a woman, was excluded. Orthodox Judaism requires that 10 Jewish men (over the age of 13) be present for a minyan, and women are excluded from being counted. She notes that her attitude might be different, following her attendance at a bat mitzvah ceremony in a more liberal stream of Judaism where the rabbi and cantor were both women.[105] In March 2015, Ginsburg and Rabbi Lauren Holtzblatt released "The Heroic and Visionary Women of Passover", an essay highlighting the roles of five key women in the saga: "These women had a vision leading out of the darkness shrouding their world. They were women of action, prepared to defy authority to make their vision a reality bathed in the light of the day."[106] In addition, she decorates her chambers with an artist's rendering of the Hebrew phrase from Deuteronomy, "Zedek, zedek, tirdof", ("Justice, justice shall you pursue") as a reminder of her heritage and professional responsibility.[107]

Following her appointment to the Supreme Court in 1993, Ginsburg deviated from court tradition by wearing a French robe d'avocat, as opposed to the traditional American judicial robe. The French robe differs from the American with its exposed buttons, open sleeves, standing collar, and white rabat. On the left shoulder of the robe are two buttons intended for the fastening of an epitoge, traditionally worn by French lawyers. In later years, Ginsburg would shift from the traditionally uniform white French rabat and begin wearing more varied and fanciful jabots, necklaces, and other forms of neckwear. Some time later, fellow female Supreme Court justice Sandra Day O'Connor would follow Ginsburg's lead and begin wearing the French robe d'avocat as well.

Ginsburg has a collection of lace jabots from around the world.[108][109] She stated in 2014 that she has a particular jabot that she wears when issuing her dissents (black with gold embroidery and faceted stones) as well as another she wears when issuing majority opinions (crocheted yellow and cream with crystals), which was a gift from her law clerks.[108][109] Her favorite jabot (woven with white beads) is from Cape Town, South Africa.[108]

Health[แก้]

In 1999, Ginsburg was diagnosed with colon cancer; she underwent surgery that was followed by chemotherapy and radiation therapy. During the process, she did not miss a day on the bench.[110] Ginsburg was physically weakened by the cancer treatment, and she began working with a personal trainer. Since 1999, Bryant Johnson, a former Army reservist attached to the Special Forces, has trained Ginsburg twice weekly in the justices-only gym at the Supreme Court.[111][112] In spite of her small stature, Ginsburg saw her physical fitness improve since her first bout with cancer; she was able to complete 20 push-ups in a session before her 80th birthday.[111][113]

On February 5, 2009, she again underwent surgery, this time for pancreatic cancer.[114][115] Ginsburg had a tumor that was discovered at an early stage.[114] She was released from a New York City hospital on February 13 and returned to the bench when the Supreme Court went back into session on February 23, 2009.[116][117][118] On September 24, 2009, Ginsburg was hospitalized in Washington DC for lightheadedness following an outpatient treatment for iron deficiency and was released the following day.[119]

On November 26, 2014, she had a stent placed in her right coronary artery after experiencing discomfort while exercising in the Supreme Court gym with her personal trainer.[120][121]

On November 8, 2018, she was hospitalized after fracturing three ribs in a fall in her office at the Supreme Court.[122] A day later it was reported that Ginsburg had returned to official judicial work after a day of observation.[123][124] An outpouring of public support followed.[125][126] A CT scan of her ribs following her November 8 fall showed cancerous nodules in her lungs.[127] On December 21, Ginsburg underwent a left-lung lobectomy at Memorial Sloan Kettering Cancer Center to remove the nodules.[127] On January 7, 2019, for the first time since joining the Court more than 25 years earlier, Ginsburg missed oral argument while she recuperated.[128] She returned to the Supreme Court on February 15, 2019 to participate in a private conference with other justices in her first appearance at the court since her cancer surgery in December 2018.[129]

แผนการในอนาคต[แก้]

เมื่อผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์เกษียณอายุเมื่อปี 2553 กินส์เบิร์กด้วยวัย 77 ปี ได้กลายเป็นตุลาการศาลสูงสุดที่อายุมากที่สุด[130] และแม้ว่าจะมีข่าวลือว่ากินส์เบิร์กจะเกษียณอายุเนื้อด้วยวัยที่มากขึ้น สุขภาพที่ทรุดโทรม และการเสียชีวิตของสามีของกินส์เบิร์ก[131][132] กินส์เบิร์กก็ได้ปฏิเสธว่าจะเกษียณจากตำแหน่ง ในการสัมภาษณ์เมื่อเดือนสิงหาคม 2553 กินส์เบิร์กกล่าวว่าการปฏิบัติหน้าที่ในศาลสูงสุดทำให้เธอสามารถรับมือกับการเสียชีวิตของสามีได้ กินส์เบิร์กยังกล่าวด้วยว่าจะได้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าจะได้มีการคืนรูปวาดที่ประดับห้องทำงานของเธอมาแล้วในปี 2555[130] นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังแสดงความประสงค์ที่จะปฏิบัติหน้าที่เป็นระยะเวลานานเท่ากับผู้พิพากษาหลุยส์ แบรนดีส ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มาเป็นเวลาเกือบ 23 ปี ซึ่งกินส์เบิร์กสามารถปฏิบัติหน้าที่จนครบระยะเวลาดังกล่าวได้ในเดือนเมษายน 2559[130][133] กินส์เบิร์กยังกล่าวอีกว่าตนมี "เป้าหมาย" ใหม่ที่จะปฏิบัติหน้าที่ให้ยาวนานเท่ากับอดีตผู้พิพากษาจอห์น พอล สตีเวนส์ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อนและเกษียณอายุเมื่ออายุ 90 ปี หลังจากได้ปฏิบัติหน้าที่มาแล้วเป็นเวลาเกือบ 35 ปี[133]

ในระหว่างวาระดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของบารัค โอบามา นักกฎหมายและนักกิจกรรมหัวเก้าหน้าบางรายเรียกร้องให้กินส์เบิร์กเกษียณอายุ เพื่อให้ประธานาธิบดีโอบามาสามารถแต่งตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีลักษณะทำนองเดียวกันได้ [134][135][136] โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพรรคเดโมแครตยังมีเสียงข้างมากอยู่ในวุฒิสภาสหรัฐอยู่[137] นักกิจกรรมดังกล่าวอ้างว่าอายุและปัญหาสุขภาพในอดีตของกินส์เบิร์กเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดความไม่แน่นอนในการพยายามดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นเวลานาน [135] แต่กินส์เบิร์กได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว [63] และยังยืนยันว่าจะดำรงตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาต่อไปตราบเท่าที่จิตใจยังสมบูรณ์พร้อมในการปฏิบัติหน้าที่อยู่ [63] นอกจากนี้ กินส์เบิร์กยังให้ความเห็นว่าบรรยากาศการเมืองอาจทำให้ประธานาธิบดีโอบามาไม่สามารถแต่งตั้งนักกฎหมายที่มีลักษณะทำนองเดียวกับกินส์เบิร์กได้อีก[138]

Recognition[แก้]

In 2002, Ginsburg was inducted into the National Women's Hall of Fame.[139] Ginsburg has been named one of 100 Most Powerful Women (2009),[140] one of Glamour magazine's Women of the Year 2012,[141] and one of Time magazine's 100 most influential people (2015).[142] She has been awarded honorary Doctor of Laws degrees by Willamette University (2009),[143] Princeton University (2010),[144] and Harvard University (2011).[145]

In 2013, a painting featuring the four female justices to have served as justices on the Supreme Court (Ginsburg, Sandra Day O'Connor, Sonia Sotomayor and Elena Kagan) was unveiled at the Smithsonian's National Portrait Gallery in Washington, D.C.[146][147] According to the Smithsonian at the time, the painting was on loan to the museum for three years.[146]

Researchers at the Cleveland Museum of Natural History gave a species of praying mantis the name Ilomantis ginsburgae after Ginsburg. The name was given because the neck plate of the Ilomantis ginsburgae bears a resemblance to a jabot, which Ginsburg is known for wearing. Moreover, the new species was identified based upon the female insect's genitalia instead of based upon the male of the species. The researchers noted that the name was a nod to Ginsburg's fight for gender equality.[148][149]

In popular culture[แก้]

A poster depicting Ginsburg as "the Notorious R.B.G." in the likeness of American rapper The Notorious B.I.G., 2018.

Ginsburg has been referred to as a "pop culture icon".[150][151][152] Ginsburg's profile began to rise after O'Connor's retirement in 2006 left Ginsburg as the only serving female justice. Her increasingly fiery dissents particularly in Shelby County v. Holder 570 U.S. 2 (2013) led to the creation of the Notorious R.B.G. Tumblr and Internet meme comparing the justice to rapper The Notorious B.I.G.[153] The creator of the Notorious R.B.G. Tumblr, then-law student Shana Knizhnik, teamed up with MSNBC reporter Irin Carmon to turn the blog into a book titled Notorious RBG: The Life and Times of Ruth Bader Ginsburg.[154] Released in October 2015, the book became a New York Times bestseller.[155] In 2015, Ginsburg and Scalia, known for their shared love of opera, were fictionalized in Scalia/Ginsburg, an opera by Derrick Wang.[156]

Additionally, Ginsburg's pop culture appeal has inspired nail art, Halloween costumes, a bobblehead doll, tattoos, t-shirts, coffee mugs, and a children's coloring book among other things.[154][157][158][159] She appears in both a comic opera and a workout book.[159] Musician Jonathan Mann also made a song using part of her Burwell v. Hobby Lobby Stores, Inc. dissent.[160] Ginsburg has admitted to having a "large supply" of Notorious R.B.G. t-shirts, which she distributes as gifts.[161]

Since 2015, Ginsburg has been portrayed by Kate McKinnon on Saturday Night Live.[162] McKinnon has repeatedly reprised the role, including during a Weekend Update sketch that aired from the 2016 Republican National Convention in Cleveland.[163][164] The segments typically feature McKinnon-as-Ginsburg lobbing insults she calls "Ginsburns" and doing a celebratory dance.[165][166] Filmmakers Betsy West and Julie Cohen created a documentary about Ginsburg, titled RBG, for CNN Films, which premiered at the 2018 Sundance Film Festival.[167][23] In the film Deadpool 2 (2018), a photo of her is shown as Deadpool considers her for his X-Force, a team of superheroes.[168] Another film, On the Basis of Sex, focusing on Ginsburg's career struggles fighting for equal rights, was released later in 2018; its screenplay was named to the Black List of best unproduced screenplays of 2014.[169] English actress Felicity Jones portrays Ginsburg in the film, with Armie Hammer as her husband Marty.[170] Ginsburg herself has a cameo in the film.[171] The seventh season of the sitcom New Girl features a three-year-old character named Ruth Bader Schmidt, named after Ginsburg.[172] A Lego mini-figurine of Ginsburg is shown within a brief segment of The Lego Movie 2. Ginsburg gave her blessing for the cameo, as well as to have the mini-figurine produced as part of the Lego toy sets following the film's release in February 2019.[173]

See also[แก้]

Notes[แก้]

  1. According to Ginsburg, Justice William O. Douglas hired the first female Supreme Court clerk in 1944, and the second female law clerk was not hired until 1966.[18]
  2. Ginsburg listed Dorothy Kenyon and Pauli Murray as co-authors on the brief in recognition of their contributions to feminist legal argument.[34]
  3. Janet Benshoof, the president of the Center for Reproductive Law and Policy, made a similar comparison between Ginsburg and Marshall in 1993.[21]
  4. เสียงที่ไม่เห็นชอบคือ ดอน นิกเกิลส์ (พรรครีพรับลิกัน รัฐโอคลาโฮมา), บ็อบ สมิธ (พรรครีพรับลิกัน รัฐนิวแฮมป์เชียร์) และเจสซี เฮมส์ (พรรครีพรับลิกัน รัฐนอร์ทแคโรไลนา) ส่วนดอนัลด์ ดับเบิลยู. รีเกิล จูเนียร์ (พรรคเดโมแครต รัฐมิชิแกน) ไม่ได้ออกเสียง[53]
  5. เฟลิกซ์ แฟรงก์เฟอร์เตอร์ เป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อรายแรกที่ไม่ตอบคำถามในการไต่สวนต่อหน้าสภาคองเกรสเมื่อปี 2482 [55] ประเด็นว่าผู้ได้รับการเสนอชื่อต้องตอบคำถามมากน้อยเพียงใดได้รับการกล่าวถึงในการเสนอชื่อผู้พิพากษาโอ'คอนนอร์ และสกาเลีย[55]
  6. กินส์เบิร์กยังคงดำรงตำแหน่งเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในศาลสูงสุด จนกระทั่งโซโตเมเยอร์ได้สาบานตนเข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2552[61]
  7. ในคดี Sessions v. Dimaya ปี 2561 เป็นครั้งแรกที่กินส์เบิร์กสามารถกำหนดให้ผู้พิพากษารายใดรายหนึ่งทำความเห็นเสียงข้างมากได้เพราะผู้พิพากษานีล กอร์ซัชออกเสียงเห็นด้วยกับฝ่ายเสรีนิยม โดยกินส์เบิร์กกำหนดให้ผู้พิพากษาเอเลนา เคแกน เป็นผู้ทำความเห็น[65]

References[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Ginsburg, Ruth Bader; Harnett, Mary; Williams, Wendy W. (2016). My Own Words. New York, NY: Simon & Schuster. ISBN 978-1501145247.
  2. Kelley, Lauren; Kelley, Lauren (October 27, 2015). "How Ruth Bader Ginsburg Became the 'Notorious RBG'". Rolling Stone (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ January 24, 2019.
  3. "Ruth Bader Ginsburg – Academy of Achievement". สืบค้นเมื่อ May 31, 2018.
  4. Stated in RBG, 2018
  5. "Book Discussion on Sisters in Law" Presenter: Linda Hirshman, author. Politics and Prose Bookstore. BookTV, Washington. September 3, 2015. 27 minutes in; retrieved September 12, 2015 C-Span website Archived March 5, 2016, at the Wayback Machine.
  6. Burton, Danielle (October 1, 2007). "10 Things You Didn't Know About Ruth Bader Ginsburg". US News & World Report. สืบค้นเมื่อ February 18, 2014.
  7. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 Margolick, David (June 25, 1993). "Trial by Adversity Shapes Jurist's Outlook". The New York Times. สืบค้นเมื่อ February 21, 2016.
  8. 8.0 8.1 8.2 8.3 8.4 8.5 8.6 "Ruth Bader Ginsburg". The Oyez Project. Chicago-Kent College of Law. สืบค้นเมื่อ August 24, 2009.
  9. 9.0 9.1 9.2 9.3 Galanes, Philip (November 14, 2015). "Ruth Bader Ginsburg and Gloria Steinem on the Unending Fight for Women's Rights". The New York Times. สืบค้นเมื่อ November 15, 2015.
  10. 10.0 10.1 Scanlon, Jennifer (1999). Significant contemporary American feminists: a biographical sourcebook. Greenwood Press. p. 118. ISBN 978-0313301254. OCLC 237329773.
  11. 11.0 11.1 11.2 Hensley, Thomas R.; Hale, Kathleen; Snook, Carl (2006). The Rehnquist Court: Justices, Rulings, and Legacy. ABC-CLIO Supreme Court Handbooks (hardcover ed.). Santa Barbara, California: ABC-CLIO. p. 92. ISBN 1576072002. LCCN 2006011011. สืบค้นเมื่อ October 1, 2009.
  12. "A Conversation with Ruth Bader Ginsburg at Harvard Law School". Harvard Law School. สืบค้นเมื่อ February 22, 2014.
  13. Ginsburg, Ruth Bader (2004). "The Changing Complexion of Harvard Law School" (PDF). Harvard Women's Law Journal. 27: 303. Archived from the original (PDF) on January 16, 2013. สืบค้นเมื่อ December 9, 2012.
  14. Anas, Brittany (September 20, 2012). "Ruth Bader Ginsburg at CU-Boulder: Gay marriage likely to come before Supreme Court within a year". Orlando Sentinel. สืบค้นเมื่อ December 9, 2012.
  15. Hope, Judith Richards (2003). Pinstripes and Pearls (1st ed.). New York: A Lisa Drew Book/Scribner. pp. 104–109. ISBN 9781416575252. สืบค้นเมื่อ December 27, 2018.
  16. Magill, M. Elizabeth (November 11, 2013). "At the U.S. Supreme Court: A Conversation with Justice Ruth Bader Ginsburg". Stanford Lawyer. Fall 2013 (89).
  17. 17.0 17.1 Toobin, Jeffrey (2007). The Nine: Inside the Secret World of the Supreme Court, New York, Doubleday, p. 82. ISBN 978-0385516402
  18. 18.0 18.1 Cooper, Cynthia L. (Summer 2008). "Women Supreme Court Clerks Striving for "Commonplace"" (PDF). Perspectives. 17 (1): 18–22. สืบค้นเมื่อ July 9, 2016.
  19. "A Brief Biography of Justice Ginsburg". Columbia Law School. Archived from the original on June 24, 2016. สืบค้นเมื่อ July 9, 2016.
  20. 20.0 20.1 Liptak, Adam (February 10, 2010). "Kagan Says Her Path to Supreme Court Was Made Smoother by Ginsburg's". The New York Times. สืบค้นเมื่อ July 9, 2016.
  21. 21.0 21.1 21.2 21.3 21.4 21.5 21.6 21.7 21.8 21.9 Lewis, Neil A. (June 15, 1993). "The Supreme Court: Woman in the News; Rejected as a Clerk, Chosen as a Justice: Ruth Joan Bader Ginsburg". The New York Times. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ September 17, 2016.
  22. Greenhouse, Linda (August 30, 2006). "Women Suddenly Scarce Among Justices' Clerks". The New York Times (registration required). สืบค้นเมื่อ June 27, 2010.
  23. 23.0 23.1 Syckle, Katie Van (January 22, 2018). "This Is Justice Ruth Bader Ginsburg's #MeToo Story". The Cut (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ January 22, 2018.
  24. Ginsburg, Ruth Bader; Bruzelius, Anders (1965). Civil Procedure in Sweden. Martinus Nijhoff. OCLC 3303361.
  25. Riesenfeld, Stefan A. (June 1967). "Reviewed Works: Civil Procedure in Sweden by Ruth Bader Ginsburg, Anders Bruzelius; Civil Procedure in Italy by Mauro Cappelletti, Joseph M. Perillo". Columbia Law Review. 67 (6): 1176–78. doi:10.2307/1121050. JSTOR 1121050.
  26. Bayer, Linda N. (2000). Ruth Bader Ginsburg (Women of Achievement). Philadelphia. Chelsea House. p. 46. ISBN 978-0791052877.
  27. 27.0 27.1 Hill Kay, Herma (2004). "Ruth Bader Ginsburg, Professor of Law". Colum. L. Rev. 104 (2): 2–20. สืบค้นเมื่อ July 9, 2016.
  28. 28.0 28.1 28.2 28.3 28.4 28.5 "Ginsburg, Ruth Bader — Federal Judicial Center". www.fjc.gov.
  29. 29.0 29.1 29.2 29.3 29.4 29.5 29.6 29.7 29.8 29.9 Toobin, Jeffrey (March 11, 2013). "Heavyweight: How Ruth Bader Ginsburg has moved the Supreme Court". New Yorker. สืบค้นเมื่อ February 28, 2016.
  30. "About the Reporter". Women's Rights Law Reporter. Archived from the original on July 8, 2008. สืบค้นเมื่อ June 29, 2008. Founded in 1970 by now-Justice Ruth Bader Ginsburg and feminist activists, legal workers, and law students ...
  31. Magill, M. Elizabeth (November 11, 2013). "At the U.S. Supreme Court: A Conversation with Justice Ruth Bader Ginsburg". Stanford Law School (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ July 8, 2017.
  32. Pullman, Sandra (March 7, 2006). "Tribute: The Legacy of Ruth Bader Ginsburg and WRP Staff" Archived March 19, 2015, at the Wayback Machine.. ACLU.org; retrieved November 18, 2010.
  33. "Supreme Court Decisions & Women's Rights – Milestones to Equality Breaking New Ground – Reed v. Reed, 404 U.S. 71 (1971)". The Supreme Court Historical Society. สืบค้นเมื่อ February 28, 2016.
  34. Kerber, Linda K. (August 1, 1993). "Judge Ginsburg's Gift". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ July 9, 2016.
  35. 35.0 35.1 35.2 35.3 Williams, Wendy W. (2013). "Ruth Bader Ginsburg's Equal Protection Clause: 1970–80". Columbia Journal of Gender and Law. 25: 41–49. สืบค้นเมื่อ March 13, 2016.
  36. Millhiser, Ian (August 30, 2011). "Justice Ginsburg: If I Were Nominated Today, My Women's Rights Work For The ACLU Would Probably Disqualify Me". ThinkProgress. สืบค้นเมื่อ June 1, 2017.
  37. 37.0 37.1 Von Drehle, David (July 19, 1993). "Redefining Fair With a Simple Careful Assault – Step-by-Step Strategy Produced Strides for Equal Protection". The Washington Post; retrieved August 24, 2009.
  38. Labaton, Stephen (June 16, 1993). "Senators See Easy Approval for Nominee". The New York Times. สืบค้นเมื่อ December 29, 2018.
  39. Scalia, Antonin (April 16, 2015). "The 100 Most Influential People: Ruth Bader Ginsburg". Time. สืบค้นเมื่อ December 9, 2016.
  40. "Judges of the D. C. Circuit Courts". Historical Society of the District of Columbia Circuit. สืบค้นเมื่อ February 19, 2016.
  41. Fulwood III, Sam (August 4, 1993). "Ginsburg Confirmed as 2nd Woman on Supreme Court". Los Angeles Times (in อังกฤษ). ISSN 0458-3035. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
  42. Drehle, David Von (July 18, 1993). "Conventional Roles Hid a Revolutionary Intellect". The Washington Post (in อังกฤษ). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
  43. Marcus, Ruth; Schmidt, Susan (June 22, 1986). "Scalia Tenacious After Staking Out a Position". The Washington Post (in อังกฤษ). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ September 16, 2016.
  44. 44.0 44.1 Richter, Paul (June 15, 1993). "Clinton Picks Moderate Judge Ruth Ginsburg for High Court: Judiciary: President calls the former women's rights activist a healer and consensus builder. Her nomination is expected to win easy Senate approval". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ February 19, 2016.
  45. Beaupre Gillespie, Becky (July 27, 2016). "My Chicago Law Moment: 50 Years Later, Federal Appellate Judge David Tatel, '66, Still Thinks About the Concepts He Learned as a 1L". www.law.uchicago.edu (in อังกฤษ). University of Chicago Law School. Archived from the original on December 8, 2016. สืบค้นเมื่อ June 9, 2017.
  46. Orrin Hatch (2003), Square Peg: Confessions of a Citizen Senator, Basic Books, p. 180, ISBN 0465028675
  47. Rudin, Ken (May 8, 2009). "The 'Jewish Seat' On The Supreme Court". NPR. สืบค้นเมื่อ February 19, 2016.
  48. Michael J. Pomante II; Scot Schraufnagel (April 6, 2018). Historical Dictionary of the Barack Obama Administration. Rowman & Littlefield Publishers. pp. 166–. ISBN 978-1-5381-1152-9.
  49. "Ruth Bader Ginsburg On Dissent, The Holocaust And Fame – The Forward". Forward.com. February 11, 2018. สืบค้นเมื่อ July 30, 2018.
  50. 50.0 50.1 Comiskey, Michael (June 1994). "The Usefulness of Senate Confirmation Hearings for Judicial Nominees: The Case of Ruth Bader Ginsburg". PS: Political Science & Politics. American Political Science Association. 27 (2): 224–27. JSTOR 420276.
  51. 51.0 51.1 Lewis, Neil A. (July 22, 1993). "The Supreme Court; Ginsburg Deflects Pressure to Talk on Death Penalty". The New York Times. สืบค้นเมื่อ March 15, 2016.
  52. Bennard, Kristina Silja (August 2005), The Confirmation Hearings of Justice Ruth Bader Ginsburg: Answering Questions While Maintaining Judicial Impartiality (PDF), Washington, D.C.: American Constitution Society, archived from the original (PDF) on July 15, 2018, สืบค้นเมื่อ June 10, 2017แม่แบบ:Cbignore
  53. "Project Vote Smart". สืบค้นเมื่อ December 19, 2010.
  54. "Members of the Supreme Court of the United States". Supreme Court of the United States. สืบค้นเมื่อ April 26, 2010.
  55. 55.0 55.1 55.2 55.3 Stolberg, Sheryl Gay (September 5, 2005). "Roberts Rx: Speak Up, but Shut Up". The New York Times. สืบค้นเมื่อ July 10, 2016.
  56. "Bench Memos: Ginsburg on Roberts Hearings". National Review. September 29, 2005. Archived from the original on May 2, 2007. สืบค้นเมื่อ September 18, 2009.
  57. Lewis, Neil A. (July 21, 1993). "The Supreme Court: Ginsburg Promises Judicial Restraint If She Joins Court". The New York Times (in อังกฤษ). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ June 11, 2017.
  58. "The Supreme Court: In Her Own Words: Ruth Bader Ginsburg". The New York Times (in อังกฤษ). June 15, 1993. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ June 11, 2017.
  59. Sunstein, Cass R. (2009). "A Constitution of Many Minds: Why the Founding Document Doesn't Mean What It Meant Before". www.questia.com (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
  60. Biskupic, Joan (May 7, 2010). "Ginsburg: Court Needs Another Woman". USA Today. ABCNews.go.com. สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
  61. Harris, Paul (August 8, 2009). "Sonia Sotomayor sworn in as first Hispanic supreme court judge". The Guardian (in อังกฤษ). ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
  62. 62.0 62.1 Greenhouse, Linda (May 31, 2007). "In dissent, Ginsburg finds her voice at Supreme Court". The New York Times. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
  63. 63.0 63.1 63.2 63.3 63.4 Bravin, Jess (May 2, 2014). "For Now, Justice Ginsburg's 'Pathmarking' Doesn't Include Retirement". The Wall Street Journal. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
  64. Bisupic, Joan (July 4, 2013). "Exclusive: Supreme Court's Ginsburg vows to resist pressure to retire". Reuters. สืบค้นเมื่อ July 4, 2016.
  65. Stern, Mark Joseph (April 18, 2018). "A Milestone for Ruth Bader Ginsburg". Slate. สืบค้นเมื่อ September 4, 2018.
  66. Bazelon, Emily (July 7, 2009). "The Place of Women on the Court". The New York Times. สืบค้นเมื่อ September 1, 2010.
  67. Pusey, Allen. "Ginsburg: Court should have avoided broad-based decision in Roe v. Wade", ABA Journal, May 13, 2013 Archived March 6, 2016, at the Wayback Machine.. Retrieved July 5, 2013.
  68. 68.0 68.1 Hirshman, Linda (June 27, 2016). "How Ruth Bader Ginsburg just won the next abortion fight". Washington Post. สืบค้นเมื่อ March 31, 2017.
  69. 69.0 69.1 Green, Emma (June 27, 2016). "Why Ruth Bader Ginsburg Came Out Hard Against TRAP Laws When No Other Justice Would". The Atlantic (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ March 31, 2017.
  70. Jones Merritt, Deborah; Lieberman, David M. (January 1, 2014). "Ruth Bader Ginsburg 's Jurisprudence of Opportunity and Equality". Colum. L. Rev. 104. สืบค้นเมื่อ April 3, 2016.
  71. Biskupic, Joan (June 27, 1996). "Supreme Court Invalidates Exclusion of Women by VMI". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ July 12, 2016.
  72. Barnes, Robert (May 30, 2007). "Over Ginsburg's Dissent, Court Limits Bias Suits". The Washington Post (in อังกฤษ). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
  73. 73.0 73.1 Toobin, Jeffrey (June 24, 2013). "Will Ginsburg's Ledbetter Play Work Twice?". The New Yorker. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
  74. de Vogue, Ariane; Simon, Jeff (February 12, 2015). "Ruth Bader Ginsburg: Down with 'Notorious R.B.G.'". CNN. สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
  75. 75.0 75.1 Wolf, Richard (July 31, 2013). "Ginsburg's dedication undimmed after 20 years on court". USA Today (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ April 1, 2017.
  76. 76.0 76.1 76.2 Liptak, Adam (June 26, 2009). "Supreme Court Says Child's Rights Violated by Strip Search". The New York Times. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ December 8, 2016.
  77. Biskupic, Joan (October 5, 2009). "Ginsburg: Court needs another woman". usatoday30.usatoday.com. สืบค้นเมื่อ December 8, 2009.
  78. 78.0 78.1 Tribe, Laurence; Matz, Joshua (June 3, 2014). Uncertain Justice: The Roberts Court and the Constitution (in อังกฤษ). Macmillan. ISBN 978-0805099096.
  79. Liptak, Adam (April 11, 2009). "Ginsburg Shares Views on Influence of Foreign Law on Her Court, and Vice Versa". The New York Times. สืบค้นเมื่อ March 7, 2012.
  80. 80.0 80.1 Anker, Deborah E. (2013). "Grutter v. Bollinger: Justice Ruth Bader Ginsburg's Legitimization of the Role of Comparative and International Law in U.S. Jurisprudence" (PDF). Harvard Law Review. 127: 425. สืบค้นเมื่อ April 10, 2016.
  81. Judith, Resnik (2013). "Opening the Door: Ruth Bader Ginsburg, Law's Boundaries, and the Gender of Opportunities". Faculty Scholarship Series: 83.
  82. "Swearing-In Ceremony for President William J. Clinton". Joint Congressional Committee on Inaugural Ceremonies. Archived from the original on February 25, 2016. สืบค้นเมื่อ February 22, 2016.
  83. Fabian, Jordan (January 4, 2013). "Sotomayor to Swear In VP Biden". ABC News. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  84. "Justice Ginsburg officiates at same-sex wedding". Fox News Channel. September 1, 2013. สืบค้นเมื่อ September 3, 2013.
  85. 85.0 85.1 Barnes, Robert (August 30, 2016). "Ginsburg to officiate same-sex wedding". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ December 9, 2016.
  86. Henderson, Greg (August 31, 2016). "Justice Ruth Bader Ginsburg Officiates Same-Sex Marriage". NPR. สืบค้นเมื่อ December 9, 2016.
  87. "Ruth Bader Ginsburg says she will serve as long as she has 'steam' — American Politics — Jerusalem Post". Jpost.com. February 2, 2018. สืบค้นเมื่อ July 30, 2018.
  88. Biskupic, Joan (December 25, 2007). "Ginsburg, Scalia Strike a Balance" USA Today. Retrieved August 24, 2009.
  89. Amatulli, Jenna (November 14, 2016). "The Glorious Ruth Bader Ginsburg Was in an Opera this Weekend". The Huffington Post.
  90. "U.S. Supreme Court Justice Ruth Bader Ginsburg Visits Egypt" (Press release). U.S. Embassy Cairo. January 28, 2012. Archived from the original on March 3, 2012. สืบค้นเมื่อ February 5, 2012.
  91. "Supreme Court Justice Ginsburg Expresses Admiration for Egyptian Revolution and Democratic Transition" (Press release). U.S. Embassy Cairo. February 1, 2012. Archived from the original on February 10, 2012. สืบค้นเมื่อ February 5, 2012.
  92. de Vogue, Ariane (February 3, 2012). "Ginsburg Likes S. Africa as Model for Egypt". ABC News. สืบค้นเมื่อ February 7, 2012.
  93. "Ruth Bader Ginsburg, No Fan of Donald Trump, Critiques Latest Term". The New York Times. July 10, 2016.
  94. Williams, Pete; Merod, Anna; Frumin, Aliyah (July 13, 2016). "Did Ginsburg Go Too Far in Criticism of Trump?". NBC News. สืบค้นเมื่อ October 17, 2016.
  95. "Ruth Ginsburg Apologizes for Criticizing Trump". The New York Times. July 14, 2016. สืบค้นเมื่อ July 14, 2016.
  96. "My Own Words".
  97. Cowles, Gregory (October 14, 2016). "The Story Behind This Week's Best Sellers". The New York Times. สืบค้นเมื่อ December 10, 2016.
  98. Liptak, Adam (October 14, 2016). "Ruth Bader Ginsburg Regrets Speaking on Colin Kaepernick". The New York Times. สืบค้นเมื่อ October 16, 2016.
  99. "Ruth Bader Ginsburg apologizes for criticizing anthem protests". ESPN. October 14, 2016. สืบค้นเมื่อ October 16, 2016.
  100. de Vogue, Ariane (October 14, 2016). "Ruth Bader Ginsburg apologizes to Colin Kaepernick after criticizing anthem protest". CNN. สืบค้นเมื่อ October 16, 2016.
  101. 101.0 101.1 101.2 Totenberg, Nina (January 22, 2018). "Justice Ruth Bader Ginsburg Reflects On The #MeToo Movement: 'It's About Time'". NPR. สืบค้นเมื่อ January 25, 2018.
  102. Collins, Gail (February 20, 2015). "The Unsinkable R.B.G.: Ruth Bader Ginsburg Has No Interest in Retiring". The New York Times. สืบค้นเมื่อ April 7, 2016.
  103. "Husband of Supreme Court Justice Ruth Bader Ginsburg dies". The Washington Post. June 27, 2010. สืบค้นเมื่อ June 27, 2010.
  104. Lithwick, Dahlia. "The Mother of All Grizzlies". Slate. สืบค้นเมื่อ November 4, 2013.
  105. Ginsburg Is Latest Justice to Reflect on Faith, The Washington Post, January 15, 2008
  106. Justice Ginsburg has released a new feminist take on the Passover narrative, The Washington Post, March 18, 2015
  107. "Remarks by Ruth Bader Ginsburg". Ushmm.org. United States Holocaust Memorial Museum. April 22, 2004. Archived from the original on May 22, 2014. สืบค้นเมื่อ November 4, 2015.
  108. 108.0 108.1 108.2 "Justice Ginsburg Exhibits Her Famous Collar Collection | Watch the video". Yahoo! News. สืบค้นเมื่อ March 20, 2015.
  109. 109.0 109.1 MAKERS Team (August 1, 2014). "Justice Ruth Bader Ginsburg Owns a 'Dissenting Collar'". MAKERS. สืบค้นเมื่อ March 20, 2015.
  110. Garry, Stephanie (February 6, 2009). "For Ruth Bader Ginsburg, Hopeful Signs in Grim News about Pancreatic Cancer" Archived January 20, 2013, at the Wayback Machine.. St. Petersburg Times. Retrieved August 24, 2009.
  111. 111.0 111.1 Marimow, Ann E. (March 18, 2013). "Personal trainer Bryant Johnson's clients include two Supreme Court justices". Washington Post. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  112. Carmon, Irin; Knizhnik, Shana (October 23, 2015). "Justice Ruth Bader Ginsburg Chooses Working Out Over Dinner with the President". Yahoo.com. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  113. Wolf, Richard (August 1, 2013). "Ginsburg's dedication undimmed after 20 years on court". USA Today. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  114. 114.0 114.1 Sherman, Mark (February 6, 2009). "Ginsburg could lead to Obama appointment". MSNBC. Associated Press. สืบค้นเมื่อ September 18, 2009.
  115. Supreme Court Press Release (February 5, 2009). "Ruth Bader Ginsburg Undergoes Surgery for Pancreatic Cancer". The Washington Post (in อังกฤษ). ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ February 13, 2018.
  116. Mears, Bill (February 23, 2009). "Ginsburg rejoins Supreme Court weeks after cancer surgery". CNN. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  117. De Vogue, Ariane (February 23, 2009). "Justice Ginsburg Returns to the Bench". ABC News. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  118. Cook, Theresa (March 3, 2009). "Justice Ginsburg Treated for Pancreatic Cancer". ABC News. สืบค้นเมื่อ September 10, 2016.
  119. Vicini, James (September 24, 2009). "Supreme Court Justice Ginsburg Taken to Hospital". This Blue Marble. Reuters. สืบค้นเมื่อ September 24, 2009.
  120. Liptak, Adam (November 26, 2014). "Ginsburg Is Recovering After Heart Surgery to Place a Stent". The New York Times. สืบค้นเมื่อ November 26, 2014.
  121. McCue, Dan (November 26, 2014). "Justice Ginsburg Has Heart Surgery". Courthouse News Service. สืบค้นเมื่อ November 30, 2014.
  122. Domonske, Camila (November 8, 2018). "Ruth Bader Ginsburg Hospitalized After Falling, Fracturing 3 Ribs". NPR.
  123. CNBC (November 9, 2018). "Supreme Court Justice Ruth Bader Ginsburg is 'up and working' after a fall that broke her ribs". CNBC. สืบค้นเมื่อ November 9, 2018.
  124. Richwine, Lisa (November 9, 2018). "Justice Ginsburg 'up and working' after breaking ribs, nephew says". Reuters (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ November 9, 2018.
  125. Romano, Aja (November 9, 2018). ""Protect RBG" memes capture cultural anxiety over the Supreme Court". Vox. สืบค้นเมื่อ November 9, 2018.
  126. Graff, Amy (November 9, 2018). "Hips, ribs and bubble wrap: Fans are offering everything to help injured Ruth Bader Ginsburg". SFGate. สืบค้นเมื่อ November 9, 2018.
  127. 127.0 127.1 Totenberg, Nina (December 21, 2018). "Justice Ruth Bader Ginsburg Undergoes Surgery For Lung Cancer". NPR. สืบค้นเมื่อ December 21, 2018.
  128. Sherman, Mark (January 7, 2019). "Ginsburg misses Supreme Court arguments for the 1st time". AP NEWS. สืบค้นเมื่อ January 7, 2019.
  129. Liptak, Adam (February 15, 2019). "Justice Ruth Bader Ginsburg Returns to Work at Supreme Court". The New York Times (in อังกฤษ). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ February 16, 2019.
  130. 130.0 130.1 130.2 Sherman, Mark (August 3, 2010). "Ginsburg says no plans to leave Supreme Court". Boston Globe. Associated Press. สืบค้นเมื่อ February 13, 2011.
  131. de Vogue, Ariana (February 4, 2010). "White House Prepares for Possibility of 2 Supreme Court Vacancies". ABC. สืบค้นเมื่อ August 6, 2010.
  132. "At Supreme Court, no one rushes into retirement". USA Today. July 13, 2008. สืบค้นเมื่อ August 6, 2010.
  133. 133.0 133.1 Biskupic, Joan. Exclusive: Supreme Court's Ginsburg vows to resist pressure to retire Archived October 17, 2015, at the Wayback Machine., Reuters, July 4, 2013.
  134. Bernstein, Jonathan (November 29, 2013). "Yes, Stephen Breyer and Ruth Bader Ginsburg should still retire". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
  135. 135.0 135.1 Cohen, Michael (February 14, 2014). "Ruth Bader Ginsburg should do all liberals a favor and retire now". The Guardian. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
  136. Chemerinsky, Erwin (March 15, 2014). "Much depends on Ginsburg". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
  137. Associated Press (July 2, 2011). "Justice Ginsburg not leaving court 'anytime soon'". USA Today. สืบค้นเมื่อ June 12, 2016.
  138. Davidson, Amy (September 24, 2014). "Ruth Bader Ginsburg's Retirement Dissent". The New Yorker. สืบค้นเมื่อ June 26, 2016.
  139. "Ginsburg, Ruth Bader". National Women’s Hall of Fame. สืบค้นเมื่อ November 21, 2018.
  140. "The 100 Most Powerful Women". Forbes. August 19, 2009.
  141. Weiss, Debra Cassens (November 2, 2012). "Ginsburg Named One of Glamour Magazine's 'Women of the Year 2012'". ABA Journal. สืบค้นเมื่อ February 22, 2016.
  142. Gibbs, Nancy (April 16, 2015). "How We Pick the TIME 100". MSN. สืบค้นเมื่อ November 4, 2015.
  143. "WUCL Welcomes Justice Ruth Bader Ginsburg to Campus". Willamette University. August 25, 2008. Archived from the original on May 9, 2013. สืบค้นเมื่อ May 8, 2013.
  144. Dienst, Karin (June 1, 2010). "Princeton awards five honorary degrees". Princeton University. สืบค้นเมื่อ June 1, 2010.
  145. Ireland, Corydon; Koch, Katie; Powell, Alvin; Walsh, Colleen (May 26, 2011). "Harvard awards 9 honorary degrees". Harvard Gazette. Harvard University. สืบค้นเมื่อ June 29, 2011.
  146. 146.0 146.1 Reilly, Mollie (October 28, 2013). "The Women Of The Supreme Court Now Have The Badass Portrait They Deserve". The Huffington Post. สืบค้นเมื่อ November 2, 2015.
  147. "The Four Justices". National Portrait Gallery, Smithsonian Institution (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ June 7, 2017.
  148. Camila, Domonoske (June 2, 2016). "Insect Named For Ruth Bader Ginsburg Is Step Toward Equality Of The 6-Legged Sexes". NPR. สืบค้นเมื่อ June 3, 2016.
  149. Brannoch, Sydney; Svenson, Gavin (May 2016). "Leveraging female genitalic characters for generic and species delimitation in Nilomantis Werner, 1907 and Ilomantis Giglio-Tos, 1915 (Mantodea, Nilomantinae)". Insect Systematics & Evolution. 47 (3): 209. doi:10.1163/1876312X-47032141. สืบค้นเมื่อ June 6, 2016.
  150. Waldman, Paul (November 28, 2014). "Why the Supreme Court should be the biggest issue of the 2016 campaign". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ February 18, 2016.
  151. Alman, Ashley (January 16, 2015). "This Badass Tattoo Takes Ruth Bader Ginsburg Fandom To New Levels". The Huffington Post. สืบค้นเมื่อ February 18, 2016.
  152. Ryan, Patrick (November 9, 2018). "'RBG': How Ruth Bader Ginsburg became a legit pop-culture icon". USA TODAY (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ November 9, 2018.
  153. Lithwick, Dahlia (March 16, 2015). "Justice LOLZ Grumpycat Notorious R.B.G." Slate. สืบค้นเมื่อ February 18, 2016.
  154. 154.0 154.1 Bazelon, Emily (December 4, 2015). "Notorious RBG: The Life and Times of Ruth Bader Ginsburg'". The New York Times. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ December 22, 2016.
  155. Carmon, Irin; Knizhnik, Shana (October 27, 2015). Notorious RBG: The Life and Times of Ruth Bader Ginsburg. Dey Street Books. ISBN 978-0062415837.
  156. http://artsfuse.org/174230/opera-preview-ginsburg-scalia-mining-and-minding-the-political-gap/
  157. Reynolds, Eileen (July 30, 2014). "How An 81-Year-Old Supreme Court Justice Became An Unlikely Pop Culture Icon". Business Insider. สืบค้นเมื่อ December 22, 2016.
  158. O'Leary, Tom F. (February 16, 2016). The Ruth Bader Ginsburg Coloring Book: A Tribute to the Always Colorful and Often Inspiring Life of the Supreme Court Justice Known as RBG (in English). S.l.: Gumdrop Press. ISBN 978-0692644782.
  159. 159.0 159.1 "How Ruth Bader Ginsburg became a meme – and why that's so surprising". Press Herald (in อังกฤษ). June 3, 2018. สืบค้นเมื่อ June 10, 2018.
  160. Abby Ohlheiser (June 30, 2014). "Read Justice Ginsburg's Passionate 35-Page Dissent of Hobby Lobby Decision". The Atlantic. สืบค้นเมื่อ December 26, 2018.
  161. Miller, Zeke J. (October 19, 2014). "Ruth Bader Ginsburg Says She Has Quite a Large Supply of Notorious RBG Shirts". TIME.com. สืบค้นเมื่อ December 22, 2016.
  162. Lavender, Paige (May 4, 2015). "'Ruth Bader Ginsburg' Brings The Sass On SNL". The Huffington Post. สืบค้นเมื่อ November 4, 2015.
  163. Mallenbaum, Carly (July 21, 2016). "'Kate McKinnon showed up as Ruth Bader Ginsburg at the RNC". USA Today. สืบค้นเมื่อ July 21, 2016.
  164. de Vogue, Ariane (October 12, 2016). "Ginsburg on Kaepernick protests: 'I think it's dumb and disrespectful'". CNN. สืบค้นเมื่อ December 8, 2016.
  165. Hoffman, Ashley (July 21, 2016). "Kate McKinnon's Ruth Bader Ginsburg Back to Own Donald Trump". TIME.com. สืบค้นเมื่อ December 8, 2016.
  166. Getlen, Larry (February 17, 2016). "SNL Cast Evaluation: Kate McKinnon Is the Show's Undisputed MVP". Decider. สืบค้นเมื่อ December 8, 2016.
  167. Sperling, Nicole (January 21, 2018). "Ruth Bader Ginsburg Wows Celebrity-Packed Crowd at Sundance Film Festival". HWD (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ January 22, 2018.
  168. "Ninja Supreme Court Justice: Ruth Bader Ginsburg Has Fun With Fame". The New York Times. May 9, 2018.
  169. Bloom, David; Yamato, Jen (December 15, 2014). "Blacklist 2014: Full List – Update". Deadline. สืบค้นเมื่อ December 9, 2016.
  170. McNary, Dave (July 18, 2017). "Felicity Jones to Star as Ruth Bader Ginsburg in Biopic 'On the Basis of Sex'". Variety (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ September 17, 2017.
  171. "Ruth Bader Ginsburg Films Cameo in Biopic 'Notorious'". Hollywood Reporter. April 17, 2018. สืบค้นเมื่อ December 26, 2018.
  172. Maas, Jennifer (April 10, 2018). "'New Girl': Here's Why Schmidt and Cece's Daughter Is Named Ruth Bader". TheWrap. สืบค้นเมื่อ May 8, 2018.
  173. Alexander, Bryan (January 19, 2019). "Supreme reveal: Ruth Bader Ginsburg makes star appearance in 'Lego Movie 2'". USA Today. สืบค้นเมื่อ January 19, 2019.

Further reading[แก้]

External links[แก้]