ข้ามไปเนื้อหา

ผู้นำร่อง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ผู้นำร่องชาวไนจีเรียช่วยเรือของกองทัพเรือสหรัฐ เข้าสู่ท่าเรือที่ลากอสโดยใช้แผนที่เดินเรือ
เรือนำร่อง Grandes Eaux[1] ของแคนาดา

ผู้นำร่องทางทะเล หรือ ผู้นำร่อง หรือ เจ้าพนักงานนำร่อง (อังกฤษ: maritime pilot, marine pilot, harbor pilot, port pilot, ship pilot, หรือง่าย ๆ ว่า pilot) คือ คนประจำเรือที่มีความรู้เฉพาะด้านเส้นทางน้ำที่มักเป็นอันตรายหรือแออัด เช่น ท่าเรือหรือปากแม่น้ำ ผู้นำร่องจะรู้รายละเอียดในท้องถิ่น เช่น ความลึก กระแสน้ำ และอันตราย โดยพวกเขาจะขึ้นเรือและเข้าร่วมกับลูกเรือชั่วคราวเพื่อควบคุมการเดินเรืออย่างปลอดภัย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องมีความเชี่ยวชาญในการจัดการเรือทุกประเภทและทุกขนาด การได้รับตำแหน่ง "ผู้นำร่อง" ต้องได้รับใบอนุญาตหรือได้รับอนุญาตจากหน่วยงานนำร่องที่ได้รับการยอมรับ

ประวัติ

[แก้]
ผู้นำร่องทั้งห้าคนกำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะไม้

เชื่อกันว่าคำว่า pilot มาจากภาษาฝรั่งเศสกลางว่า pilot, pillot มาจากภาษาอิตาลี pilota มาจากภาษาละตินยุคหลังว่า pillottus และจากภาษากรีกโบราณว่า πηδόν (pēdón แปลว่า "ใบพาย ไม้พาย")[2]

หน้าที่การทำงานของผู้นำร่องสามารถสืบย้อนกลับไปถึงกรีกและโรมโบราณ เมื่อกัปตันท่าเรือที่มีประสบการณ์ในท้องถิ่น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวประมงในท้องถิ่น ได้รับการว่าจ้างจากกัปตันเรือขาเข้าเพื่อนำเรือค้าของพวกเขาเข้าสู่ท่าเรืออย่างปลอดภัย[3]

เรือนำร่องถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเข้าถึงเรือที่เข้ามาจากท่าเรือได้อย่างรวดเร็ว เจ้าท่าเริ่มกำหนดให้ต้องมีใบอนุญาตและประกันภัยสำหรับผู้นำร่อง และวางระเบียบบังคับกับเรือที่เข้ามาเพื่อนำผู้นำร่องขึ้นเรือ[3]

การค้าในลำน้ำภายในประเทศยังต้องอาศัยการทำงานของผู้นำร่องที่เรียกว่า ผู้นำร่องภายใน (trip pilot) เนื่องจากขาดแคลนกัปตันที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ผู้รับจ้างอิสระเหล่านี้จึงต้องเข้ามาเติมเต็มตารางการทำงานของเรือลากจูงภายในประเทศในเส้นทางแม่น้ำภายในประเทศต่างๆ[4]

ผู้นำร่องแซนดี้ฮุค คือผู้ที่ได้รับใบอนุญาตให้นำร่องทางทะเลสำหรับท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซี แม่น้ำฮัดสัน และช่องแคบลองไอแลนด์ ซึ่งผู้นำร่องแซนดี้ฮุคทำหน้าที่นำร่องเรือในท่าเรือนิวยอร์กมาเป็นเวลา 300 กว่าปีแล้ว[5] ผู้นำร่องของนิวยอร์กและบอสตันเคยทำงานบนแท่นขุดเจาะสแควร์ ก่อนที่จะเข้าสู่ตำแหน่งผู้นำร่องในฐานะผู้ดูแลเรือ ต่อมาได้รับใบอนุญาตเป็นผู้นำร่อง จากนั้นจึงได้รับตำแหน่งสาขานำร่องเต็มตัวซึ่งได้รับอนุญาตให้นำร่องเรือที่มีขนาดกินน้ำลึกใดก็ได้

หน้าที่ที่เกี่ยวข้อง

[แก้]
ผู้นำร่องกำลังเตรียมขึ้นเรือด้วยเฮลิคอปเตอร์นอกท่าเรือเดอร์บันในแอฟริกาใต้
ผู้นำร่องกำลังขึ้นเรือจากเรือนำร่องขณะกำลังเดินทาง

ในกฎหมายอังกฤษ มาตรา 742 ของพระราชบัญญัติการเดินเรือพาณิชย์ พ.ศ. 2437 (57 & 58 Vict. c. 60) กำหนดให้ผู้นำร่องเป็น "บุคคลใด ๆ ที่ไม่ใช่คนบนเรือแต่มีพฤติกรรมเช่นนั้น" ซึ่งหมายถึงบุคคลอื่นที่ไม่ใช่ลูกเรือที่มีอำนาจควบคุมความเร็ว ทิศทาง และการเคลื่อนที่ของเรือ พระราชบัญญัติการนำร่อง พ.ศ. 2530 กำหนดการจัดการผู้นำร่องเดินเรือและการนำร่องในท่าเรือในสหราชอาณาจักร[6][7]

ผู้นำร่องต้องมีประสบการณ์ด้านการเดินเรือก่อนที่จะเป็นผู้นำร่อง รวมถึงมีความรู้เกี่ยวกับพื้นที่นั้น ๆ ตัวอย่างเช่น คณะกรรมการผู้นำร่องแห่งแคลิฟอร์เนียกำหนดให้ผู้นำร่องฝึกหัดต้องมีใบอนุญาตของนายเรือ มีประสบการณ์การบังคับเรือลากจูงหรือเรือเดินทะเลน้ำลึก 2 ปี และผ่านการสอบข้อเขียนและการฝึกจำลองสถานการณ์ ตามด้วยการฝึกอบรมเป็นระยะเวลาสูงสุด 3 ปี โดยได้รับประสบการณ์กับเรือประเภทต่าง ๆ และสิ่งอำนวยความสะดวกในการจอดเรือ หลังจากได้รับใบอนุญาต ผู้นำร่องจะต้องเข้าร่วมโปรแกรมการศึกษาต่อเนื่อง[8]

โดยปกติ ผู้นำร่องจะขึ้นเรือร่วมกับเรือที่เข้ามา ก่อนที่เรือจะเข้าสู่บริเวณน้ำตื้นที่ "บริเวณขึ้นเรือนำร่อง" ที่กำหนด โดยผ่านเฮลิคอปเตอร์หรือเรือนำร่อง และปีนบันไดนำร่อง ซึ่งบางครั้งอาจสูงถึง 40 ฟุต (12 เมตร) ไปยังดาดฟ้าของเรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์และเรือบรรทุกน้ำมันที่ใหญ่ที่สุด ก่อนที่จะปีนบันไดนำร่อง ผู้นำร่องจะทำการตรวจสอบการขึ้นเรือด้วยสายตาเพื่อยืนยันว่าปลอดภัยต่อการใช้งานและเป็นไปตามข้อกำหนดระหว่างประเทศ[9]

เนื่องจากทั้งเรือที่นำร่องและเรือของผู้นำร่องเองมักจะเคลื่อนที่ ดังนั้น จึงอาจเป็นอันตรายได้ โดยเฉพาะในทะเลที่มีคลื่นลมแรง สำหรับเรือขาออก เรือนำร่องจะพาผู้นำร่องกลับขึ้นบกหลังจากที่เรือแล่นผ่านน่านน้ำชายฝั่งได้สำเร็จ[10][11][12] กฎหมายกำหนดให้ต้องมีผู้นำร่องในท่าเรือสำคัญ ๆ ของโลกสำหรับเรือขนาดใหญ่[13] ผู้นำร่องใช้เทคนิคนำร่องโดยอาศัยจุดอ้างอิงทางสายตาที่อยู่ใกล้เคียงและความรู้ในท้องถิ่นเกี่ยวกับกระแสน้ำ คลื่น กระแสน้ำ ความลึก และสันดอน ซึ่งอาจไม่สามารถระบุได้ง่ายบนแผนที่เดินเรือหากไม่มีประสบการณ์ตรงในน่านน้ำบางแห่ง[14]

เรือนำร่องฟินแลนด์ของ Finnpilot นอกชายฝั่งเฮลซิงกิ

ตามกฎหมาย กัปตันเรือต้องรับผิดชอบเต็มที่ต่อการเดินเรืออย่างปลอดภัยของเรือ แม้ว่าจะมีผู้นำร่องอยู่บนเรือก็ตาม หากกัปตันเรือมีเหตุผลชัดเจนว่าผู้นำร่องอาจเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยในการเดินเรือ กัปตันเรือสามารถปลดผู้นำร่องออกจากหน้าที่และขอผู้นำร่องคนอื่นมาแทน หรือหากไม่จำเป็นต้องมีผู้นำร่องอยู่บนเรือ กัปตันเรือก็สามารถนำทางเรือโดยไม่ต้องมีผู้นำร่องได้ ในทุกกรณี ตลอดระยะเวลาที่อยู่บนเรือเพื่อปฏิบัติการ ผู้นำร่องจะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของกัปตันเรือ และจะไม่อยู่ใน "สายการบังคับบัญชาของเรือ" เสมอ ผู้นำร่องจะยังคงอยู่บนเรือในฐานะส่วนสำคัญและขาดไม่ได้ของทีมสะพานเดินเรือ[15] ผู้นำร่องจะมีหน้าที่รับผิดชอบเต็มที่ต่อการเดินเรือของเรือเฉพาะในระหว่างการผ่านคลองปานามาเท่านั้น[16]

ในบางประเทศ นายประจำเรือฝ่ายเดินเรือที่มีความรู้ในท้องถิ่นและประสบการณ์ในการเดินเรือในท่าเรือเหล่านั้น เช่น เรือข้ามฟากหรือเรือเดินทะเลทั่วไป อาจได้รับใบรับรองการยกเว้นการนำร่องเรือ ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องพาผู้นำร่องขึ้นเรือ[17][18]

ค่าตอบแทน

[แก้]

พันธมิตรองค์การทางทะเลแห่งฟลอริดา รายงานว่าเงินเดือนประจำปีของผู้นำร่องในฟลอริดาอยู่ระหว่าง 100,000 ถึง 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเท่ากับรัฐอื่น ๆ ในสหรัฐฯ ที่มีท่าเรือขนาดใหญ่[19] ผู้นำร่องของ โคลัมเบีย บาร์ มีรายได้ประมาณ 180,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี[20] การตรวจสอบเงินเดือนของผู้นำร่องในสหรัฐ เมื่อปี พ.ศ. 2551 แสดงให้เห็นว่าเงินเดือนมีตั้งแต่ประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐถึงมากกว่า 500,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี[21] สมาคมผู้นำร่องแซนดี้ฮุค ในเกาะสแตเทน รัฐนิวยอร์ก มีพนักงาน 50 คนในสาขาต่าง ๆ และสร้างยอดขายได้ 7.15 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (USD)[22]

ค่าตอบแทนของผู้นำร่องเป็นที่ถกเถียงกันในท่าเรือหลายแห่ง รวมถึงที่ลอสแอนเจลิสและลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของผู้นำร่องที่ทำงานให้กับหน่วยงานของรัฐแทนที่จะทำหน้าที่เป็นผู้รับเหมาอิสระ ผู้นำร่องในลอสแอนเจลิสได้รับเงิน 374,000 ดอลลาร์ต่อปี[23][24]

ค่าตอบแทนแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ในนิวซีแลนด์ ตามข้อมูลของหน่วยงานด้านอาชีพของรัฐบาล ผู้นำร่องได้รับค่าตอบแทน 90,000-120,000 ดอลลาร์นิวซีแลนด์[25]

ระเบียงภาพ

[แก้]

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Corporation of Pilots of the Lower St. Lawrence". สืบค้นเมื่อ 25 เมษายน 2024. The expert training, precise knowledge and practical experience required of pilots are therefore indispensable for navigating this river.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "pilot | Search Online Etymology Dictionary". www.etymonline.com.
  3. 1 2 Cunliffe, Tom, Pilots: Pilot, The World Of Pilotage Under Sail and Oar Wooden Boat Publications. Brooklin, Maine. 2001
  4. ↑ Tribune, Larry Fruhling Larry Fruhling is a special correspondent for the (8 สิงหาคม 1999). "PUSH THAT BARGE". chicagotribune.com. {{cite web}}: |first= มีชื่อทั่วไป (วิธีใช้)CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ Rueb, Emily (17 พฤศจิกายน 2016). "The Channel Masters of New York Harbor". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "Merchant Shipping Act, 1894" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2022-04-06. สืบค้นเมื่อ 2019-12-11.
  7. ↑ "Pilotage Act 1987" (PDF).
  8. ↑ Pilot commission - overview (PDF), Board of Pilot Commissioners for the Bays of San Francisco, San Pablo, and Suisun, 7 ตุลาคม 2011, ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 11 กันยายน 2011, สืบค้นเมื่อ 3 ธันวาคม 2011{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ Vallance, Kevin (2024). The Pilot Ladder Manual - 2nd Edition (2024). Edinburgh: Witherby Publishing Group. ISBN 9781914993565.
  10. ↑ "Shipping Industry Guidance on Pilot Transfer Arrangements Ensuring Compliance with SOLAS" (PDF) (พิมพ์ครั้งที่ 2nd). Marisec Publications. 2012 [2008]. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Recommendations for the Helicopter Transfer of Marine Pilots". www.heliheyn.de. 9 สิงหาคม 1996.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ Video showing embarkation of helipilot on deck Matz Maersk ที่ยูทูบ
  13. ↑ Congress, United States. "Reports and Documents" – โดยทาง Google Books.
  14. ↑ Unique Institutions, Indispensable Cogs, and Hoary Figures: Understanding Pilotage Regulation in the United States BY PAUL G. KIRCHNER AND CLAYTON L. DIAMOND
  15. ↑ "Proceedings - American Merchant Marine Conference". Propeller Club of the United States. มีนาคม 12, 1956 – โดยทาง Google Books.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ "Pilotage Law - GARD". www.gard.no. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2022-10-18. สืบค้นเมื่อ 2024-12-16.
  17. ↑ "Pilotage Act 1987". legislation.gov.uk.
  18. ↑ "Pilotage Exemption Certificates". Mobility and Transport - European Commission (ภาษาอังกฤษ). 2016-09-22. สืบค้นเมื่อ 2019-01-10.
  19. ↑ Peterson, Patrick (1 มีนาคม 2010). "Harbor pilots steer clear of rule change". Melbourne, Florida: Florida Today. น. 14A. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2 เมษายน 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ Jacklet, Ben (2009-10-30) [2004-10-19]. "Columbia pilot pay attracts port's eye". Portland Tribune. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-06-07. สืบค้นเมื่อ 2010-07-15.
  21. ↑ Dibner, Brent (ธันวาคม 8, 2008). "Review and Analysis of Harbor Pilot Net Revenues and Salary Levels" (PDF). West Gulf Maritime Association. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ ธันวาคม 29, 2009. สืบค้นเมื่อ กันยายน 18, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "The United New York & New Jersey Sandy Hook Pilots Association". www.dnb.com. สืบค้นเมื่อ 2022-01-26.
  23. ↑ Palmeri, Christopher; Yap, Rodney (1 ธันวาคม 2011). "Los Angeles Port Pilots Steer for $374,000 a Year While Long Beach Profits". Bloomberg Businessweek. New York, New York. สืบค้นเมื่อ 3 ธันวาคม 2011.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ History of Loodswezen เก็บถาวร 2014-02-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน about organized marine pilots in the Netherlands. Visited 3 April 2013.
  25. ↑ "Harbour Pilot/Kaiurungi Aka". Career Services/Rapuara. NewZealand.govt.nz. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 3, 2010. สืบค้นเมื่อ กันยายน 18, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

IMO.org/pilotage

บรรณานุกรม

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]