ประดู่ป่า

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

แม่แบบ:Taถไถภ/คึำ ุตนxoboxำภ ำคำ ประดู่ป่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Pterocarpus macrocarpus Kurz) เป็นไม้ผลัดใบขึ้นในป่าเบญจพรรณและป่าดิบแล้ง สูงจากระดับน้ำทะเล 100 - 600 เมตร พบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือของประเทศไทย ลำต้นสูง 15-30 เมตร หุ้มด้วยเปลือกหนาสีน้ำตาลซึ่งแตกสะเก็ดเป็นร่องลึก เรือนยอดเป็นพุ่มกลมทึบ ใบเป็นใบประกอบรูปขนนกเรียงสลับ ใบย่อยเยื้องสลับกัน 4-10 ใบ รูปไข่ถึงรูปขนาน กว้าง 2.5-5 ซม. ยาว 5-15 ซม. ปลายเป็นติ่ง โคนมน ดอกมีสีเหลือง กลิ่นหอม ออกเป็นช่อยาว 10-20 ซม. ตามง่ามใบ ดอกจะออกช่วงมีนาคม - พฤษภาคม ผลมีลักษณะเหมือนรูปโล่แบนบาง ตรงกลางนูน เส้นผ่าศูนย์กลาง 6-10 ซม. ผลใหญ่กว่าประดู่บ้านมาก และมีขนปกคลุมทั่วไป การขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด

ประดู่ป่าเป็นพันธุ์ไม้ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระราชทานเพื่อปลูกเป็นมงคลจังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2537ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์

ประโยชน์[แก้]

เนื้อไม้สีแดงอมเหลือง เสี้ยนสนเป็นริ้ว เนื้อละเอียดปานกลาง มีลวดลายสวยงาม ใช้ทำเสา พื้นต่อเรือ เครื่องเรือน เครื่องดนตรี แก่นสีแดงคล้ำใช้ย้อมผ้า และเปลือกให้น้ำฝาดใช้ฟอกหนัง

ชื่ออื่น[แก้]

  • ดู่ หรือ ดู่ป่า (ภาคเหนือ)
    • ฉะนอง (เชียงใหม่)
    • ติเลง หรือ จิต๊อก หรือ ประดู่ป่า (แม่ฮ่องสอน)
  • ประดู่ป่า (ภาคกลาง)
    • ประดู่เสน (สระบุรี ราชบุรี)

อ้างอิง[แก้]