ประชาธิปัตย์ 66

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ประชาธิปัตย์ 66
Democraten 66
หัวหน้าพรรคว่าง [Note]
ผู้ก่อตั้งพรรคฮันส์ ฟัน เมียร์โล
ฮันส์ เคราเติร์ส
ผู้นำในคณะรัฐมนตรีเวาเตอร์ โกลเมส [รักษาการ]
ผู้นำในวุฒิสภาอันเนอลีน เบรเดโนร์ด
ผู้นำในสภาผู้แทนราษฎรโรบ เย็ตเติน
ผู้นำในรัฐสภายุโรปโซฟี อินต์ เฟ็ลด์
ที่ทำการพรรคPartijbureau D66
Hoge Nieuwstraat 30
เดอะเฮก
ฝ่ายเยาวชนเยาวชนประชาธิปัตย์
จำนวนสมาชิก  (ปี 2020)Decrease 24,955[1]
อุดมการณ์สังคมนิยมเสรี เสรีนิยม[2]
สหพันธ์ยุโรปนิยม[3]
หัวก้าวหน้า[4][5]
จุดยืนด้านงบประมาณ: กลาง[3] to กลางขวา[6]
ด้านสังคม: กลางซ้าย[6]
สีเขียว
สภาผู้แทนราษฏร
19 / 150
วุฒิสภา
7 / 75
ข้าหลวงในพระมหากษัตริย์
1 / 12
สภาจังหวัด
40 / 570
รัฐสภายุโรป
2 / 29
เว็บไซต์
d66.nl
การเมืองเนเธอร์แลนด์
รายชื่อพรรคการเมือง
การเลือกตั้ง

ประชาธิปัตย์ 66 (ดัตช์: Democraten 66 หรือย่อเป็น D66) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายสังคมนิยมเสรีในประเทศเนเธอร์แลนด์[7][8][9][10] ตัวเลข 66 มาจากปีที่ก่อตั้งคือ ค.ศ. 1966 โดยกลุ่มปัญญาชนรุ่นเยาว์ นำโดยฮันส์ ฟัน เมียร์โล นักข่าวรุ่นใหม่ มีจุดประสงค์หลักคือต้องการเปลี่ยนแปลงระบบการเมืองให้มีความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น

อ้างอิง[แก้]

  1. "Forum voor Democratie qua ledental de grootste partij van Nederland" (PDF). Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen (in Dutch). สืบค้นเมื่อ 27 January 2020.CS1 maint: unrecognized language (link)
  2. Nordsieck, Wolfram (2017). "Netherlands". Parties and Elections in Europe. สืบค้นเมื่อ 4 August 2018.
  3. 3.0 3.1 Terry, Chris (11 May 2014). "Democrats '66 (D66)". The Democratic Society.
  4. Ricky Van Oers; Eva Ersbøoll; Theodora Kostakopoulou (2010). A Re-definition of Belonging?: Language and Integration Tests in Europe. BRILL. p. 60. ISBN 978-90-04-17506-8.
  5. Colin Hay; Anand Menon (18 January 2007). European Politics. Oxford University Press. OUP Oxford. p. 91. ISBN 978-0-199284-28-3. progressive Democrats 66.
  6. 6.0 6.1 Weaver, Matthew (16 March 2017). "Dutch elections: Rutte starts coalition talks after beating Wilders into second – as it happened". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 30 March 2019.
  7. Vít Hloušek; Lubomír Kopeček (2010). Origin, Ideology and Transformation of Political Parties: East-Central and Western Europe Compared. Ashgate Publishing, Ltd. pp. 108–109. ISBN 978-0-7546-9661-2. สืบค้นเมื่อ 14 July 2013.
  8. Dimitri Almeida (2012). The Impact of European Integration on Political Parties: Beyond the Permissive Consensus. Routledge. p. 98. ISBN 978-0-415-69374-5.
  9. Stefaan Fiers; André Krouwel (2007). "The Low Countries: From Prime Minister to President-Minister". ใน Thomas Poguntke; Paul Webb (eds.). The Presidentialization of Politics: A Comparative Study of Modern Democracies. Oxford University Press. p. 158. ISBN 978-0-19-921849-3. สืบค้นเมื่อ 24 August 2012.
  10. Simon Lightfoot (2005). Europeanizing Social Democracy?: The Rise of the Party of European Socialists. Routledge. p. 74. ISBN 978-0-415-34803-4. สืบค้นเมื่อ 14 July 2013.