น้ำพุเตรวี

น้ำพุเตรวี (อิตาลี: Fontana di Trevi ) เป็นน้ำพุที่ตั้งอยู่ที่เขตเตรวีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี เป็นน้ำพุที่มีความสูง 25.9 เมตร (85 ฟุต) และกว้าง 19.8 เมตร (65 ฟุต) และน้ำพุแบบบารอกที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโรม
ประวัติก่อน ค.ศ. 1629 ของสะพานส่งน้ำและที่ตั้งของน้ำพุ
[แก้]น้ำพุเตรวีตั้งอยู่ตรงทางสามแพร่ง (tre vie)[1] ที่เป็นจุดจบ[2] ของสะพานส่งน้ำแวร์จีเน (Acqua Vergine) “สมัยใหม่”, สะพานส่งน้ำวีร์โก (Aqua Virgo) และสะพานส่งน้ำของโรมันโบราณ ในปี 19 ก่อนคริสต์ศักราชมีตำนานที่ว่าเจ้าหน้าที่โรมันพบแหล่งน้ำสะอาดราว 13 กิโลเมตรจากตัวเมืองด้วยความช่วยเหลือของสาวพรหมจารี (ภาพนี้ปรากฏอยู่ด้านหน้าของน้ำพุปัจจุบัน) แต่เมื่อสร้างสะพานส่งน้ำขึ้นสะพานก็ยาวถึง 22 กิโลเมตร สะพานส่งน้ำ “สะพานส่งน้ำวีร์โก” นี้ส่งน้ำมายังโรงอาบน้ำของมาร์กุส วิปซานิอุส อากริปปา และใช้เป็นสะพานส่งน้ำสำหรับเมืองโรมเป็นเวลากว่าสี่ร้อยปี[3] การเปลี่ยนวิถีชีวิตของชาวเมืองโรมเกิดขึ้นเมื่อชนกอทที่ล้อมกรุงโรมระหว่างปี ค.ศ. 537 ถึงปี ค.ศ. 538 ทำลายสะพานส่งน้ำ โรมันยุคกลางจึงต้องหันมาใช้น้ำจากบ่อและจากแม่น้ำไทเบอร์ซึ่งใช้เป็นท่อระบายน้ำโสโครกไปด้วย
ประเพณีโรมันคือการสร้างน้ำพุอันสง่างามตรงปลายสุดของสะพานส่งน้ำมารื้อฟื้นกันอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ในปี ค.ศ. 1453 สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 ทรงรับสั่งให้ซ่อมสะพานส่งน้ำแวร์จีเนจนแล้วเสร็จและสร้างอ่างน้ำพุง่าย ๆ ที่ออกแบบโดยสถาปนิกแนวมนุษย์นิยมเลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี เพื่อเป็นการฉลองน้ำที่มาถึง[4]
น้ำพุปัจจุบัน
[แก้]การว่าจ้าง, การก่อสร้าง และ การออกแบบ
[แก้]ในปี ค.ศ. 1629 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็ทรงพบว่าน้ำพุเดิมไม่ใหญ่โตพอ พระองค์จึงทรงให้จัน โลเรนโซ แบร์นีนี ออกแบบน้ำพุใหม่ แต่เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์โครงการก็ระงับไป สิ่งที่แบร์นีนีทำคือย้ายที่ตั้งของน้ำพุไปทางอีกด้านหนึ่งของจตุรัสให้หันไปทางพระราชวังควีรีนาเล (Quirinal Palace) แม้ว่าโครงการของแบร์นีนีจะไม่เคยถูกสร้างขึ้นจริง แต่น้ำพุในปัจจุบันก็ยังคงมีกลิ่นอายของแบร์นีนีอยู่มากมาย แบบจำลองที่มีอิทธิพลในยุคแรก ๆ โดยปีเอโตร ดา กอร์โตนา ก็ยังคงรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์อัลแบร์ทีนาในเวียนนา รวมถึงอีกหลายแบบร่างที่เขียนกันในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่ไม่ได้ลงชื่อ และโครงการที่เชื่อกันว่าเป็นของนีโกลา มีเกตตี[5] อีกแบบหนึ่งเชื่อว่าออกโดยแฟร์ดินันโด ฟูกา[6] และการออกแบบของฝรั่งเศสโดยเอ็ดเม บูชาร์ดง[7]
ระหว่างสมัยบารอกก็มีการแข่งขันออกแบบสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ กันขนานใหญ่ที่รวมทั้งน้ำพุและแม้แต่บันไดสเปน ในปี ค.ศ. 1730 สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 12 ก็ทรงจัดการแข่งขันออกแบบ ซึ่งผลดั้งเดิมนีโกลา ซัลวีแพ้แก่อาเลสซันโดร กาลีเลอี — แต่ประชาชนโรมได้ประท้วงเนื่องจากกาลีเลอีเป็นชาวฟลอเรนซ์ ซัลวีจึงกลับมาได้รับสัญญาจ้างแทนที่[8] การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1732 และเสร็จในปี ค.ศ. 1762 นานหลังจากพระสันตะปาปาเคลเมนต์สิ้นพระชนม์ไปแล้ว เมื่อประติมากรรมโอเกอานุส (เทพเจ้าแห่งน้ำ) โดยปีเอโตร บรัชชี (Pietro Bracci) ได้รับการติดตั้งในช่องกลางน้ำพุ
ซัลวีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1751 เมื่อน้ำพุสร้างไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่ก่อนที่จะเสียชีวิตซัลวีก็จงใจที่จะซ่อนป้ายร้านตัดผมที่ที่ดูไม่สวยงามไว้ข้างหลังแจกันใหญ่ซึ่งจะไม่ทำให้ภาพรวมเสียไป ซึ่งชาวโรมเรียกว่า “asso di coppe” เนื่องจากมีลักษณะคล้ายไพ่ทาโรต์[9]
น้ำพุเตรวีสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1762 โดยโจวันนี เปาโล ปันนีนี (Giovanni Paolo Pannini) ผู้สร้าง “ตรีเวีย” สาวพรหมจารีแทนที่อุปมานิทัศน์ของอากริปปาที่วางไว้แต่เดิม
การบูรณปฏิสังขรณ์
[แก้]น้ำพุเตรวีได้รับการบูรณะในปี ค.ศ. 1988 เพื่อขจัดคราบหมองที่เกิดจากหมอกควัน[10] น้ำพุได้รับการบูรณะอีกครั้งในปี ค.ศ. 1998 โดยงานหินได้รับการขัดทำความสะอาด รอยแตกและบริเวณที่เสื่อมสภาพอื่น ๆ ทั้งหมดได้รับการซ่อมแซมโดยช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญ และน้ำพุได้รับการติดตั้งปั๊มหมุนเวียนน้ำ[11]
ในแต่ละวัน มีผู้โยนเหรียญลงไปในน้ำพุเตรวีราว 3,000 ยูโร โดยการยืนหันหลังแล้วโยนเหรียญข้ามศีรษะตนเองลงไป ซึ่งเงินจำนวนนี้นำไปใช้ในการบำรุงซูเปอร์มาร์เก็ตสำหรับผู้ยากจนในกรุงโรม แต่ก็ยังมีผู้พยายามขโมยเงินในอ่างน้ำพุอยู่เสมอ[12] การโยนเหรียญลงในน้ำพุนี้เป็นความเชื่อตั้งแต่ยุคโรมันโบราณที่ว่าหากใครทำเช่นนี้แล้วจะได้กลับมาเยือนกรุงโรมอีก
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 มีการประกาศว่าบริษัทแฟชั่นสัญชาติอิตาลี เฟนดี (Fendi) จะให้การสนับสนุนการบูรณะน้ำพุเป็นเวลา 20 เดือน ด้วยงบประมาณ 2.2 ล้านยูโร ซึ่งเป็นการบูรณะที่ละเอียดถี่ถ้วนที่สุดในประวัติศาสตร์ของน้ำพุ[13] งานบูรณะเริ่มขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 และเสร็จสมบูรณ์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 น้ำพุเปิดให้บริการอีกครั้งในพิธีอย่างเป็นทางการในเย็นวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 การบูรณะรวมถึงการติดตั้งไฟแอลอีดีมากกว่า 100 ดวงเพื่อปรับปรุงแสงสว่างในเวลากลางคืนของน้ำพุ[14][15]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Though other etymologies have been suggested, this is the straightforward modern etymology adopted by Pinto 1986 and others.
- ↑ The technical Italian term for such a "terminal fountain" is a mostra ("display"): Peter J. Aicher, "Terminal Display Fountains ("Mostre") and the Aqueducts of Ancient Rome" Phoenix 47.4 (Winter 1993: 339–352).
- ↑ Pintochs. I and II.
- ↑ Hanns Gross, Rome in the Age of Enlightenment: the Post-Tridentine syndrome and the ancien régime. (Cambridge University Press) 1990:28.
- ↑ John A. Pinto, "An Early Project by Nicola Michetti for the Trevi Fountain" The Burlington Magazine 119 No. 897 (December 1977: 853–857).
- ↑ Pinto, John; Elisabeth Kieven (ธันวาคม 1983). "An Early Project by Ferdinando Fuga for the Trevi Fountain in Rome". The Burlington Magazine. 125: 746–749, 751.
- ↑ Pinto 1986. Bouchardon's drawing is conserved in the Musée Vivènal, Compiègne.
- ↑ Gross, Hanns (1990). Rome in the Age of Enlightenment: the Post-Tridentine syndrome and the ancien regime. New York: Cambridge University Press. น. 28. ISBN 0-521-37211-9.
- ↑ Andrieux, Maurice (1968). Rome. Funk & Wagnalls. สืบค้นเมื่อ 21 พฤษภาคม 2018.
- ↑ "Trevi Fountain To Be Restored". The New York Times (ภาษาอังกฤษ). 28 กุมภาพันธ์ 1988. น. 3. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 กันยายน 2021. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2020.
- ↑ "The Trevi Fountain and the Dolce Vita!". Euronews (ภาษาอังกฤษ). 3 พฤศจิกายน 2015. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 พฤษภาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 19 พฤษภาคม 2018.
- ↑ "Trevi coins to fund food for poor". BBC News.
- ↑ Pullella, Philip (28 มกราคม 2013). "Rome Trevi Fountain, symbol of Dolce Vita, to get big facelift". Reuters. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 เมษายน 2020. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2020.
- ↑ "Torna l'acqua a Fontana di Trevi, dopo il restauro firmato Fendi". Roma – La Repubblica. 3 พฤศจิกายน 2015. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 เมษายน 2020. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2015.
- ↑ Squillaci, Laura (3 พฤศจิกายน 2015). "La Fontana di Trevi torna all'antico splendore dopo il restauro". Rai News (ภาษาอิตาลี). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 ตุลาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2020.
บรรณานุกรม
[แก้]- Pinto, John A. (1986). The Trevi Fountain. New Haven: Yale University Press.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- "Aerial view of Trevi Fountain". Google Maps. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2007. น้ำพุคือสิ่งก่อสร้างรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีฟ้าที่มีมุมโค้งมนอยู่ตรงกลางภาพ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของพระราชวังควีรีนาเล
- Trevi Fountain - Views from the 18th and 19th centuries. Roman Bookshelf.
- Trevi Fountain. ภาพปริทัศน์เสมือนจริง 360 องศา และคลังภาพถ่าย
- "Trevi Fountain". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2 มกราคม 2010. 360° iPIX panorama
- Engraving of the fountain's more modest predecessor. Vedute di Roma.
- "Aquae Urbis Romae: the Waters of the City of Rome, Katherine W. Rinne". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 23 เมษายน 2007.