ข้ามไปเนื้อหา

นโยบายแหล่งที่มาเดียวกัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ในคอมพิวเตอร์ นโยบายแหล่งที่มาเดียวกัน (อังกฤษ: same-origin policy; SOP) เป็นแนวคิดหนึ่งในแบบจำลองความปลอดภัยของโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ ภายใต้นโยบายนี้ เว็บเบราว์เซอร์จะอนุญาตให้สคริปต์ที่อยู่ในเว็บเพจแรกสามารถเข้าถึงข้อมูลในเว็บเพจที่สองได้ ก็ต่อเมื่อเว็บเพจทั้งสองมีแหล่งที่มาเดียวกันเท่านั้น แหล่งที่มาประกอบด้วยรูปแบบยูอาร์ไอ ชื่อโฮสต์ และหมายเลขพอร์ต ซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้สคริปต์ที่เป็นอันตรายในเว็บเพจหนึ่งสามารถเข้าถึงข้อมูลที่ละเอียดอ่อนในอีกเว็บเพจหนึ่งหนึ่งผ่านทางแบบจำลองอ็อบเจกต์เอกสาร (ด็อม) ของเว็บเพจนั้นได้

กลไกนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อโปรแกรมประยุกต์บนเว็บสมัยใหม่ที่พึ่งพาคุกกี้เอชทีทีพีเอสอย่างมากในการรักษาสถานะการยืนยันตัวตนของผู้ใช้ เนื่องจากเซิร์ฟเวอร์จะอาศัยข้อมูลในคุกกี้เอชทีทีพีเพื่อเปิดเผยข้อมูลที่ละเอียดอ่อนหรือดำเนินการที่ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสถานะของระบบ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องมีการแยกเนื้อหาที่มาจากเว็บไซต์ที่ไม่เกี่ยวข้องกันออกจากกันอย่างเคร่งครัดในด้านไคลเอนต์เพื่อป้องกันการสูญเสียการรักษาความลับหรือความถูกต้องสมบูรณ์ของข้อมูล

นโยบายแหล่งที่มาเดียวกันจะมีผลกับสคริปต์เท่านั้น ซึ่งหมายความว่าทรัพยากรต่าง ๆ เช่น ภาพ ซีเอสเอส และสคริปต์ที่โหลดแบบพลวัต ยังคงสามารถเข้าถึงข้ามแหล่งที่มาได้ผ่านแท็กเอชทีเอ็มแอลที่เกี่ยวข้อง (โดยมีฟอนต์เป็นข้อยกเว้นที่สำคัญ) การโจมตีหลายรูปแบบอาศัยข้อเท็จจริงที่ว่า นโยบายแหล่งที่มาเดียวกันไม่ได้นำมาใช้กับแท็กเอชทีเอ็มแอล ทำให้ผู้โจมตีสามารถใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้เพื่อเข้าถึงหรือโต้ตอบกับทรัพยากรข้ามแหล่งที่มาได้ในบางสถานการณ์

มีกลไกบางอย่างที่ออกแบบมาเพื่อผ่อนคลายข้อจำกัดของนโยบายแหล่งที่มาเดียวกัน และหนึ่งในกลไกเหล่านั้นคือ การใช้ทรัพยากรร่วมกันข้ามแหล่งที่มา (cross-origin resource sharing; CORS)

ประวัติ

[แก้]

แนวคิดของนโยบายแหล่งที่มาเดียวกันนำเสนอครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 โดยเบราว์เซอร์ เน็ตสเคป แนวิเกเตอร์ 2.02[1] ไม่นานหลังจากที่มีการเปิดตัวจาวาสคริปต์ในเน็ตสเคป 2.0[2][3] จาวาสคริปต์ทำให้สามารถเขียนสคริปต์บนเว็บเพจได้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทำให้สามารถเข้าถึงและจัดการด็อมได้ผ่านการเขียนโปรแกรม

ในช่วงแรก นโยบายแหล่งที่มาเดียวกันออกแบบขึ้นเพื่อปกป้องการเข้าถึงด็อมเท่านั้น แต่ต่อมาได้มีการขยายขอบเขตของนโยบายนี้ให้ครอบคลุมถึงการปกป้องส่วนที่มีความอ่อนไหวของอ็อบเจกต์จาวาสคริปต์ส่วนกลาง

การทำให้เกิดผล

[แก้]

เบราว์เซอร์สมัยใหม่ทุกตัวล้วนมีการทำนโยบายแหล่งที่มาเดียวกันให้เกิดผลในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เนื่องจากนโยบายนี้ถือเป็นรากฐานสำคัญของความปลอดภัยบนเว็บ[4] อย่างไรก็ตาม การนำนโยบายแหล่งที่มาเดียวกันไปใช้ในแต่ละเบราว์เซอร์ไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับข้อกำหนดเดียวกันอย่างสมบูรณ์[5] แต่โดยทั่วไปมีการขยายขอบเขตของนโยบายนี้เพื่อกำหนดขอบเขตด้านความปลอดภัยที่ใกล้เคียงกัน เช่น ไมโครซอฟท์ ซิลเวอร์ไลท์ อะโดบี แฟลช และอะโดบี แอโครแบต รวมถึงกลไกอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวกับการจัดการด็อมโดยตรง เช่น XMLHttpRequest

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Netscape 3.0 Handbook - Advanced topics". netscape.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2002-08-08. สืบค้นเมื่อ 2020-02-16. Navigator version 2.02 and later automatically prevents scripts on one server from accessing properties of documents on a different server.
  2. ↑ "JavaScript 1.0 - 1995". www.webdesignmuseum.org (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-01-19.
  3. ↑ "Welcome to Netscape Navigator Version 2.0". netscape.com. 1997-06-14. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 1997-06-14. สืบค้นเมื่อ 2020-02-16.
  4. ↑ "Browser Security Handbook, part 2". สืบค้นเมื่อ 31 มกราคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "Same Origin Policy". W3C. สืบค้นเมื่อ 31 มกราคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)