นูมิเดีย
อาณาจักรนูมิเดีย | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 202 BC–25 BC | |||||||||||||||
 เหรียญของชาวนูมิเดียนภายใต้การปกครองของมาสซินิสซา | |||||||||||||||
 แผนที่ของนูมิเดียหลังสงครามพิวนิก | |||||||||||||||
| เมืองหลวง | เซอร์ตา (ปัจจุบันคือ กงส์ต็องตีน, ประเทศแอลจีเรีย) | ||||||||||||||
| ภาษาราชการ | พิวนิก[a][2][3][4] | ||||||||||||||
| ภาษาทั่วไป | นูมิเดียน[b] ละติน[c] กรีก[d] | ||||||||||||||
| ศาสนา | Numitheism, พิวนิก | ||||||||||||||
| การปกครอง | ราชาธิปไตย | ||||||||||||||
| กษัตริย์ | |||||||||||||||
• 202–148 BC | Masinissa | ||||||||||||||
• 148 – 118 BC | Gulussa | ||||||||||||||
• 148–140 BC | Mastanabal | ||||||||||||||
• 118–117 BC | Hiempsal I | ||||||||||||||
• 118–112 BC | Adherbal | ||||||||||||||
• 118–105 BC | Jugurtha | ||||||||||||||
• 105–88 BC | Gauda | ||||||||||||||
• 88–81 BC | Masteabar | ||||||||||||||
• 84–82 BC | Hiarbas II | ||||||||||||||
• 88–60 BC | Hiempsal II | ||||||||||||||
• 60–46 BC | Juba I | ||||||||||||||
• 81–46 BC | Massinissa II | ||||||||||||||
• 44–40 BC | Arabion | ||||||||||||||
| ยุคประวัติศาสตร์ | โบราณ | ||||||||||||||
• ก่อตั้ง | 202 BC | ||||||||||||||
• ผนวกโดยจักรวรรดิโรมัน | 25 BC | ||||||||||||||
| สกุลเงิน | Numidian coinage, Carthaginian coinage | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
| ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ | |||||||||||||||
นูมิเดีย (อังกฤษ: Numidia) เป็นอาณาจักรโบราณของชาวนูมิเดียน ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ โดยในช่วงแรกประกอบด้วยดินแดนที่ปัจจุบันคือประเทศแอลจีเรีย[10] แต่ต่อมาได้ขยายดินแดนที่ปัจจุบันเรียกว่าตูนิเซียและลิเบีย เดิมทีระบอบการปกครองได้แบ่งออกเป็นรัฐมาสไซลิทางทิศตะวันออก (เมืองหลวง: เซอร์ตา) และรัฐมาเซไซลิทางทิศตะวันตก (เมืองหลวง: ซิกา)[11] ในช่วงสงครามพิวนิกครั้งที่สอง (218–201 ปีก่อนคริสตกาล) มาซินิสซา กษัตริย์แห่งมาสไซลิเอาชนะไซฟากซ์แห่งมาเซไซลิ เพื่อรวมนูมิเดียให้เป็นรัฐเบอร์เบอร์แห่งแรกที่รวมกันเป็นหนึ่งได้ของชาวนูมีเดียน ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในแอลจีเรีย[12] ราชอาณาจักรเริ่มต้นเป็นรัฐอธิปไตยและเป็นพันธมิตรกับโรม และต่อมาสลับกันไปมาระหว่างการเป็นมณฑลของโรมันและรัฐบริวารของโรมัน
เชิงอรรถ
[แก้]- ↑ Punic and Neo-Punic was especially dominant during the early era of the Numidian kingdom. Several official Punic inscriptions survive, and Numidian coins were minted in Punic at first, likely because it was the most influential language when it came to trade in the area. Some historians even consider it the official language of Numidia during its early/mid eras.[1]
- ↑ Used especially in funerary and votive steles, with a few surviving "official" royal inscriptions.[5][6][7]
- ↑ During the later eras of Numidia, Latin started replacing Punic as the dominant secondary language inside Numidia. Coins were minted in Latin, and inscriptions in Latin began appearing,[8] however, many of those Latin inscriptions may have been from the Roman era itself
- ↑ Greek first appeared in the region through trade routes opened up by Massinissa, and gained traction and influence by the end of the kingdom when the Numidian dynasty intermarried and mixed with the Ptolemaic dynasty.[9]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Quinn, Josephine Crawley; Vella, Nicholas C. (2014-12-04). The Punic Mediterranean (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-05527-8.
- ↑ Baldauf, Richard B.; Kaplan, Robert B. (2007-01-01). Language Planning and Policy in Africa (ภาษาอังกฤษ). Multilingual Matters. p. 38. ISBN 978-1-84769-011-1.
Numidic kings and elites spoke and used Punic as the official language while peasants spoke Berber. The Carthaginian idiom was in use until the third century CE
- ↑ Fage, J. D.; Oliver, Roland Anthony (1975). The Cambridge History of Africa (ภาษาอังกฤษ). Cambridge University Press. p. 184. ISBN 978-0-521-21592-3.
Punic was employed as the official language of the Numidian kingdom, as is shown by monumental inscriptions and coin legends. Numidia even became something of a centre of Punic literary culture. In 146 BC the Romans presented to Micipsa the captured library of Carthage, and in the following century, as has been seen, a Numidian king (Hiempsal II) wrote a history of his country in Punic.
- ↑ Hoyos, B. Dexter (2015). Mastering the West: Rome and Carthage at War (ภาษาอังกฤษ). Oxford University Press. p. 277. ISBN 978-0-19-986010-4.
The Punic language and religion survived the cataclysm too. Many if not most Libyan communities used Punic for official purposes, as did the Numidian kingdom.
- ↑ Boutammina, Nas E. (2022-01-06). Le numide, langue populaire de la Berbérie (ภาษาฝรั่งเศส). Books on Demand. ISBN 978-2-322-41710-0.
- ↑ Chaker, S. (2008-01-01). "Libyque : écriture et langue". Encyclopédie berbère (ภาษาฝรั่งเศส) (28–29): 4395–4409. doi:10.4000/encyclopedieberbere.344. ISSN 1015-7344. S2CID 161729616.
- ↑ Camps, G.; Claudot-Hawad, H.; Chaker, S.; Abrous, D. (1996-08-01). "Écriture". Encyclopédie berbère (ภาษาฝรั่งเศส) (17): 2564–2585. doi:10.4000/encyclopedieberbere.2125. ISSN 1015-7344.
- ↑ Hirst, Anthony; Silk, Michael (2017-05-15). Alexandria, Real and Imagined (ภาษาอังกฤษ). Routledge. ISBN 978-1-351-95959-9.
- ↑ Roller, Duane W. (2004-02-24). The World of Juba II and Kleopatra Selene: Royal Scholarship on Rome's African Frontier (ภาษาอังกฤษ). Routledge. ISBN 978-1-134-40296-0.
- ↑ "Numidia". Livius. 23 Sep 2020. สืบค้นเมื่อ 2 Aug 2024.
- ↑ Abed, Bakhta Moukraenta (2015). Les villes de l'Algérie antique Tome I: Au travers des sources arabes du Moyen Âge (Province de la Maurétanie Césarienne) (ภาษาฝรั่งเศส). Presses Académiques Francophones. p. 226. ISBN 978-3-8381-7852-3.
- ↑ Thomas M. Leonard (2013). Encyclopedia of the Developing World. Routledge. p. 169. ISBN 978-1-135-20508-9.
