ข้ามไปเนื้อหา

นีกู ชาวูเชสกู

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
นีกู ชาวูเชสกู
ชาวูเชสกูใน ค.ศ. 1990
เลขาธิการคนแรกในคณะกรรมการระดับภูมิภาคซีบิวของพรรคคอมมิวนิสต์
ดำรงตำแหน่ง
17 ตุลาคม 1987 – 22 ธันวาคม 1989
เลขาธิการทั่วไปนีกอลาเอ ชาวูเชสกู
ถัดไปยุบเลิกตำแหน่ง
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเยาวชน และเลขานุการเอกแห่งสหภาพเยาวชนคอมมิวนิสต์
ดำรงตำแหน่ง
11 ธันวาคม 1982 – 17 ตุลาคม 1987
นายกรัฐมนตรีคอนสตันติน เดิสเกอเลสกู
ก่อนหน้าPantelimon Găvănescu
ถัดไปโยอัน โตมา
สมาชิกสมัชชาแห่งชาติอันยิ่งใหญ่
ดำรงตำแหน่ง
1981–1989
เขตเลือกตั้งเทศมณฑลบูเซิว
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด
นีกอลาเอ ชาวูเชสกู

(1951-09-01)1 กันยายน ค.ศ. 1951
บูคาเรสต์ สาธารณรัฐประชาชนโรมาเนีย
เสียชีวิต26 กันยายน ค.ศ. 1996(1996-09-26) (45 ปี)
เวียนนา ประเทศออสเตรีย
ที่ไว้ศพGhencea Cemetery บูคาเรสต์
พรรคการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย (1971–1989)
คู่สมรสPoliana Cristescu (สมรส 1983; หย่า 1985)
บุพการีนีกอลาเอ ชาวูเชสกู
เอเลนา ชาวูเชสกู
ความสัมพันธ์วาเลนติน ชาวูเชสกู (พี่ชาย)
โซยา ชาวูเชสกู (พี่สาว)
ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยบูคาเรสต์
Ștefan Gheorghiu Academy
วิชาชีพนักฟิสิกส์, นักการเมือง
รางวัลOrder of "August 23"
Order of Labor
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้ โรมาเนีย
สังกัดธงของกองทัพอากาศโรมาเนีย กองทัพอากาศโรมาเนีย
ประจำการ1975–1976
ยศ ร้อยโท

นีกู ชาวูเชสกู (โรมาเนีย: Nicu Ceaușescu, เสียงอ่านภาษาโรมาเนีย: [ˈniku tʃe̯a.uˈʃesku]; 1 กันยายน ค.ศ. 1951 – 26 กันยายน ค.ศ. 1996) เป็นนักฟิสิกส์และนักการเมืองคอมมิวนิสต์ชาวโรมาเนีย ซึ่งเป็นบุตรคนสุดท้องของนีกอลาเอ ผู้นำโรมาเนีย และเอเลนา ชาวูเชสกู เขาเป็นผู้ใกล้ชิดกับระบอบการเมืองของบิดาและได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดี

ชีวิตในสมัยคอมมิวนิสต์

[แก้]
นีกูกับพ่อแม่ใน ค.ศ. 1976

ตามคำกล่าวของ Ion Mihai Pacepa (ผู้แปรพักตร์เข้ากับสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1978) ชาวูเชสกูต้องการให้นีกูเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศของเขา และด้วยเหตุนี้ เขาจึงสั่งให้สมาชิกพรรคระดับสูงสองคนคือ Ștefan Andrei และ Cornel Pacoste (ซึ่งเขาถือว่าเป็นปัญญาชนคอมมิวนิสต์ที่เก่งกาจ) ดูแลการศึกษาของนีกู; Pacepa ยังอ้างอีกว่า เขาไม่ชอบโรงเรียน และถูกเหล่าพี่ ๆ ล้อเลียนเพราะไม่เคยเห็นเขาอ่านหนังสือเลย ต่างจากบรรดาพี่ ๆ ของเขา[1]

เขาจบการศึกษาจาก Liceul หมายเลข 24 (ปัจจุบันชื่อโรงเรียนมัธยม Jean Monnet) จากนั้นศึกษาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยบูคาเรสต์ เขามีส่วนร่วมใน UUniunea Tineretului Comunist ขณะเป็นนักศึกษา โดยดำรงตำแหน่งเลขาธิการคนแรกและต่อมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการเยาวชน ได้รับเลือกเข้าสู่คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียใน ค.ศ. 1982[2]

นีกู ชาวูเชสกูใน ค.ศ. 1981

ในฐานะผู้ฝึกหัดทางการเมือง เขาได้รับการชี้แนะจาก Ștefan Andrei, Ion Traian Ștefănescu และ Cornel Pacoste ต่อมาในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหารของพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย และใน ค.ศ. 1987 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้นำของเทศมณฑลซีบิว โดยได้รับการเตรียมพร้อมจากพ่อแม่ให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดา[2]

ชีวิตหลังคอมมิวนิสต์และเสียชีวิต

[แก้]

ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย นีกูมีชื่อเสียงว่าเป็นคนดื่มหนัก Pacepa อ้างว่านีกูสร้างเรื่องอื้อฉาวให้กับบูคาเรสต์ด้วยการข่มขืนและอุบัติเหตุทางรถยนต์[ต้องการอ้างอิง] เขาอ้างว่าพ่อได้ยินเรื่องปัญหาการดื่มของนีกู แต่ทางแก้ของเขาคือทำงานให้หนักขึ้น[โปรดขยายความ][1] เขายังถูกกล่าวหาว่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไปกับการพนันทั่วโลก[2][3] ละฏีฟ ยะห์ยา อดีตตัวแทนของอุดัย ฮุสเซน บุตรชายของซัดดัม ฮุสเซน ประธานาธิบดีอิรัก อ้างว่านีกูเป็นเพื่อนที่ดีกับอุดัย และทั้งสองจะไปเยี่ยมเยียนกันในสวิตเซอร์แลนด์และมอนาโก[4]

สารคดี Videograms of a Revolution แสดงให้เห็นเขาถูกนำตัวมาแสดงเป็นนักโทษทางโทรทัศน์ของรัฐเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1989 หลังจากถูกจับกุมในข้อหาจับเด็กเป็นตัวประกันและอาชญากรรมอื่น ๆ[ต้องการอ้างอิง] สามวันต่อมา พ่อแม่ของเขาถูกนำตัวขึ้นศาลและถูกประหารชีวิตโดยกองทัพ เขายังถูกจับกุมใน ค.ศ. 1990 ในข้อหาใช้เงินของรัฐบาลในทางที่ผิดในสมัยการปกครองของพ่อ และถูกตัดสินจำคุก 20 ปี[5]

เขาได้รับการปล่อยตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 เนื่องจากโรคตับแข็ง แล้วเสียชีวิตจากโรคดังกล่าวใน 4 ปีต่อมาที่โรงพยาบาลในเวียนนาเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1996 ด้วยอายุ 45 ปี[3]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 Ion Mihai Pacepa (1990) Red Horizons: The True Story of Nicolae and Elena Ceaușescus' Crimes, Lifestyle, and Corruption, Regnery Publishing, Inc. pp. 62–63. ISBN 0-89526-746-2.
  2. 1 2 3 Vladimir Tismăneanu (2005) Stalinism pentru eternitate, Polirom, Iaşi. p. 295. ISBN 973-681-899-3.
  3. 1 2 "Nicu Ceaușescu, 45, Flamboyant Son of Romanian Dictator", in The New York Times 27 September 1996; p. B8
  4. ↑ Latif Yahia; Karl Wendl (1997). I Was Saddam's Son. Little, Brown and Company. น. 297. ISBN 978-155-970-373-4.
  5. ↑ Perrie, Walter (1991), Roads That Move: A Journey Through Eastern Europe, Mainstream Publishing, Edinburgh, p. 171, ISBN 9781851583188