นีกู ชาวูเชสกู
นีกู ชาวูเชสกู | |
|---|---|
ชาวูเชสกูใน ค.ศ. 1990 | |
| เลขาธิการคนแรกในคณะกรรมการระดับภูมิภาคซีบิวของพรรคคอมมิวนิสต์ | |
| ดำรงตำแหน่ง 17 ตุลาคม 1987 – 22 ธันวาคม 1989 | |
| เลขาธิการทั่วไป | นีกอลาเอ ชาวูเชสกู |
| ถัดไป | ยุบเลิกตำแหน่ง |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเยาวชน และเลขานุการเอกแห่งสหภาพเยาวชนคอมมิวนิสต์ | |
| ดำรงตำแหน่ง 11 ธันวาคม 1982 – 17 ตุลาคม 1987 | |
| นายกรัฐมนตรี | คอนสตันติน เดิสเกอเลสกู |
| ก่อนหน้า | Pantelimon Găvănescu |
| ถัดไป | โยอัน โตมา |
| สมาชิกสมัชชาแห่งชาติอันยิ่งใหญ่ | |
| ดำรงตำแหน่ง 1981–1989 | |
| เขตเลือกตั้ง | เทศมณฑลบูเซิว |
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |
| เกิด | นีกอลาเอ ชาวูเชสกู 1 กันยายน ค.ศ. 1951 บูคาเรสต์ สาธารณรัฐประชาชนโรมาเนีย |
| เสียชีวิต | 26 กันยายน ค.ศ. 1996 (45 ปี) เวียนนา ประเทศออสเตรีย |
| ที่ไว้ศพ | Ghencea Cemetery บูคาเรสต์ |
| พรรคการเมือง | พรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย (1971–1989) |
| คู่สมรส | Poliana Cristescu (สมรส 1983; หย่า 1985) |
| บุพการี | นีกอลาเอ ชาวูเชสกู เอเลนา ชาวูเชสกู |
| ความสัมพันธ์ | วาเลนติน ชาวูเชสกู (พี่ชาย) โซยา ชาวูเชสกู (พี่สาว) |
| ศิษย์เก่า | มหาวิทยาลัยบูคาเรสต์ Ștefan Gheorghiu Academy |
| วิชาชีพ | นักฟิสิกส์, นักการเมือง |
| รางวัล | Order of "August 23" Order of Labor |
| ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง | |
| รับใช้ | |
| สังกัด | |
| ประจำการ | 1975–1976 |
| ยศ | |
นีกู ชาวูเชสกู (โรมาเนีย: Nicu Ceaușescu, เสียงอ่านภาษาโรมาเนีย: [ˈniku tʃe̯a.uˈʃesku]; 1 กันยายน ค.ศ. 1951 – 26 กันยายน ค.ศ. 1996) เป็นนักฟิสิกส์และนักการเมืองคอมมิวนิสต์ชาวโรมาเนีย ซึ่งเป็นบุตรคนสุดท้องของนีกอลาเอ ผู้นำโรมาเนีย และเอเลนา ชาวูเชสกู เขาเป็นผู้ใกล้ชิดกับระบอบการเมืองของบิดาและได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดี
ชีวิตในสมัยคอมมิวนิสต์
[แก้]
ตามคำกล่าวของ Ion Mihai Pacepa (ผู้แปรพักตร์เข้ากับสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1978) ชาวูเชสกูต้องการให้นีกูเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศของเขา และด้วยเหตุนี้ เขาจึงสั่งให้สมาชิกพรรคระดับสูงสองคนคือ Ștefan Andrei และ Cornel Pacoste (ซึ่งเขาถือว่าเป็นปัญญาชนคอมมิวนิสต์ที่เก่งกาจ) ดูแลการศึกษาของนีกู; Pacepa ยังอ้างอีกว่า เขาไม่ชอบโรงเรียน และถูกเหล่าพี่ ๆ ล้อเลียนเพราะไม่เคยเห็นเขาอ่านหนังสือเลย ต่างจากบรรดาพี่ ๆ ของเขา[1]
เขาจบการศึกษาจาก Liceul หมายเลข 24 (ปัจจุบันชื่อโรงเรียนมัธยม Jean Monnet) จากนั้นศึกษาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยบูคาเรสต์ เขามีส่วนร่วมใน UUniunea Tineretului Comunist ขณะเป็นนักศึกษา โดยดำรงตำแหน่งเลขาธิการคนแรกและต่อมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการเยาวชน ได้รับเลือกเข้าสู่คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียใน ค.ศ. 1982[2]

ในฐานะผู้ฝึกหัดทางการเมือง เขาได้รับการชี้แนะจาก Ștefan Andrei, Ion Traian Ștefănescu และ Cornel Pacoste ต่อมาในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหารของพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย และใน ค.ศ. 1987 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้นำของเทศมณฑลซีบิว โดยได้รับการเตรียมพร้อมจากพ่อแม่ให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดา[2]
ชีวิตหลังคอมมิวนิสต์และเสียชีวิต
[แก้]ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย นีกูมีชื่อเสียงว่าเป็นคนดื่มหนัก Pacepa อ้างว่านีกูสร้างเรื่องอื้อฉาวให้กับบูคาเรสต์ด้วยการข่มขืนและอุบัติเหตุทางรถยนต์[ต้องการอ้างอิง] เขาอ้างว่าพ่อได้ยินเรื่องปัญหาการดื่มของนีกู แต่ทางแก้ของเขาคือทำงานให้หนักขึ้น[โปรดขยายความ][1] เขายังถูกกล่าวหาว่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไปกับการพนันทั่วโลก[2][3] ละฏีฟ ยะห์ยา อดีตตัวแทนของอุดัย ฮุสเซน บุตรชายของซัดดัม ฮุสเซน ประธานาธิบดีอิรัก อ้างว่านีกูเป็นเพื่อนที่ดีกับอุดัย และทั้งสองจะไปเยี่ยมเยียนกันในสวิตเซอร์แลนด์และมอนาโก[4]
สารคดี Videograms of a Revolution แสดงให้เห็นเขาถูกนำตัวมาแสดงเป็นนักโทษทางโทรทัศน์ของรัฐเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1989 หลังจากถูกจับกุมในข้อหาจับเด็กเป็นตัวประกันและอาชญากรรมอื่น ๆ[ต้องการอ้างอิง] สามวันต่อมา พ่อแม่ของเขาถูกนำตัวขึ้นศาลและถูกประหารชีวิตโดยกองทัพ เขายังถูกจับกุมใน ค.ศ. 1990 ในข้อหาใช้เงินของรัฐบาลในทางที่ผิดในสมัยการปกครองของพ่อ และถูกตัดสินจำคุก 20 ปี[5]
เขาได้รับการปล่อยตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 เนื่องจากโรคตับแข็ง แล้วเสียชีวิตจากโรคดังกล่าวใน 4 ปีต่อมาที่โรงพยาบาลในเวียนนาเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1996 ด้วยอายุ 45 ปี[3]
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 Ion Mihai Pacepa (1990) Red Horizons: The True Story of Nicolae and Elena Ceaușescus' Crimes, Lifestyle, and Corruption, Regnery Publishing, Inc. pp. 62–63. ISBN 0-89526-746-2.
- 1 2 3 Vladimir Tismăneanu (2005) Stalinism pentru eternitate, Polirom, Iaşi. p. 295. ISBN 973-681-899-3.
- 1 2 "Nicu Ceaușescu, 45, Flamboyant Son of Romanian Dictator", in The New York Times 27 September 1996; p. B8
- ↑ Latif Yahia; Karl Wendl (1997). I Was Saddam's Son. Little, Brown and Company. น. 297. ISBN 978-155-970-373-4.
- ↑ Perrie, Walter (1991), Roads That Move: A Journey Through Eastern Europe, Mainstream Publishing, Edinburgh, p. 171, ISBN 9781851583188
- บทความที่ขาดแหล่งอ้างอิงเฉพาะส่วนตั้งแต่กุมภาพันธ์ 2019
- บทความที่ต้องการการขยายความตั้งแต่October 2024
- บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2494
- บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2539
- นักการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย
- บุตรของประธานาธิบดี
- ตระกูลชาวูเชสกู
- บุคคลในการปฏิวัติโรมาเนีย
- ศิษย์จากมหาวิทยาลัยบูคาเรสต์
- บุคคลที่เสียชีวิตจากโรคตับแข็ง
- นักการเมืองจากบูคาเรสต์