นาเมริกาวะ
นาเมริกาวะ
滑川市 | |
|---|---|
ทิวทัศน์บนทางรถไฟในนครนาเมริกาวะ | |
ที่ตั้งของนครนาเมริกาวะ (เน้นสีชมพู) ในจังหวัดโทยามะ | |
![]() | |
| พิกัด: 36°45′51.7″N 137°20′28.2″E / 36.764361°N 137.341167°E | |
| ประเทศ | |
| ภูมิภาค | ชูบุ, โฮกูริกุ |
| จังหวัด | |
| การปกครอง | |
| • ประเภท | เทศบาลนคร |
| • นายกเทศมนตรี | ทัตสึโอะ มิซูโนะ (水野 達夫; ตั้งแต่กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022) (อิสระ) |
| พื้นที่ | |
• ทั้งหมด | 54.62 ตร.กม. (21.09 ตร.ไมล์) |
| ประชากร (1 มีนาคม ค.ศ. 2025)[1] | |
• ทั้งหมด | 31,579 คน |
| • ความหนาแน่น | 578 คน/ตร.กม. (1,500 คน/ตร.ไมล์) |
| สัญลักษณ์ | |
| • ต้นไม้ | สนเขา |
| • ดอกไม้ | ดอกไม้: เบญจมาศ ไม้ดอก: กุหลาบพันปี |
| • ปลา | ปลาหมึกหิ่งห้อย |
| เขตเวลา | UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น) |
| รหัสท้องถิ่น | 16206-0 |
| โทรศัพท์ | 076-475-2111 |
| ที่อยู่ศาลาว่าการ | 104 จิเกมาจิ นครนาเมริกาวะ จังหวัดโทยามะ 936-8601 |
| เว็บไซต์ | www |
นาเมริกาวะ (ญี่ปุ่น: 滑川市; โรมาจิ: Namerikawa-shi) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 54.62 ตารางกิโลเมตร (21.09 ตารางไมล์) มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2025 ประมาณ 31,579 คน มีความหนาแน่นของประชากร 578 คนต่อตารางกิโลเมตร[1][2][3] ชายฝั่งนาเมริกาวะเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของปลาหมึกหิ่งห้อยเรืองแสง (ญี่ปุ่น: ほたるいか; โรมาจิ: hotaru-ika) อันโด่งดังระดับโลก ซึ่งโผล่ขึ้นมาเป็นปรากฏการณ์ทุกปี ดังนั้น รัฐบาลญี่ปุ่นจึงกำหนดให้น่านน้ำนาเมริกาวะเป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติพิเศษ นาเมริกาวะได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1954
ภูมิศาสตร์
[แก้]
นครนาเมริกาวะตั้งอยู่ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดโทยามะ บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำฮายัตสึกิ และมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น (อ่าวโทยามะ) พื้นที่ของเมืองก่อตัวขึ้นบนตะกอนน้ำพารูปพัดระหว่างแม่น้ำฮายัตสึกิกับแม่น้ำคามิอิจิ นครนาเมริกาวะอยู่ห่างจากโตเกียวโดยเครื่องบิน 1 ชั่วโมง (ผ่านท่าอากาศยานโทยามะ) โดยรถไฟ 3 ชั่วโมง โดยรถยนต์ 5 ชั่วโมง และตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 เป็นต้นมา สามารถเดินทางด้วยรถไฟความเร็วสูงโฮกูริกุชิงกันเซ็งมาลงที่สถานีรถไฟโทยามะได้
นครนาเมริกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Dfa) มีลักษณะเด่นคือฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนาเมริกาวะอยู่ที่ 13.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2,317 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 26.4 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 2.6 °C[4]
เทศบาลข้างเคียง
[แก้]- จังหวัดโทยามะ
สถิติประชากร
[แก้]ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น[5] จำนวนประชากรของนครนาเมริกาวะค่อนข้างคงที่ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
| ปี | ประชากร | ±% |
|---|---|---|
| 1970 | 30,039 | — |
| 1980 | 30,744 | +2.3% |
| 1990 | 30,923 | +0.6% |
| 2000 | 33,363 | +7.9% |
| 2010 | 33,676 | +0.9% |
| 2020 | 32,349 | −3.9% |
| 2021 | 33,102[6] | +2.3% |
| 2022 | 33,039[7] | −0.2% |
| 2023 | 32,878[8] | −0.5% |
| 2024 | 32,728[2] | −0.5% |
| ข้อมูลประชากรจำแนกตามภูมิภาคและอายุ นครนามาริกาวะ[2] | ||
ประวัติศาสตร์
[แก้]พื้นที่ที่เป็นนครนาเมริกาวะในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นเอ็ตจู ในช่วงยุคเฮอัง พื้นที่ส่วนใหญ่บริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของโชเอ็งที่อยู่ภายใต้การควบคุมของศาลเจ้ายาซากะในเกียวโต และในช่วงยุคเอโดะ พื้นที่ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลมาเอดะแห่งแคว้นศักดินาคางะ
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งเมืองนาเมริกาวะขึ้นภายในอำเภอนากานีกาวะ จังหวัดโทยามะ ต่อมาวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 เมืองนาเมริกาวะได้ผนวกหมู่บ้านใกล้เคียงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ได้แก่ นากากาซูมิ ฮิงาชิกาซูมิ นิชิกาซูมิ คิตากาซูมิ ฮามากาซูมิ และฮายัตสึกิกาซูมิ และได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1954
การเมืองการปกครอง
[แก้]
นครนาเมริกาวะมีการบริหารรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานครเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 15 คน
เศรษฐกิจ
[แก้]ครั้งหนึ่งนาเมริกาวะเคยเป็นเมืองชนบทริมอ่าวโทยามะ ที่ได้พัฒนาขึ้นเป็นเมืองที่พักบนเส้นทางสายโฮกูริกุไกโด จากนั้นได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมและศูนย์กลางการค้า และเริ่มพัฒนาเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยของผู้ที่เดินทางไปกลับที่ทำงานในนครอูโอซุที่อยู่ใกล้เคียงมากขึ้นเรื่อย ๆ
การศึกษา
[แก้]นครนาเมริกาวะมีโรงเรียนประถม 7 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่งที่ดำเนินการโดยเทศบาลนครนาเมริกาวะ และมีโรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่งที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทยามะ
การขนส่ง
[แก้]รถไฟ
[แก้]
รถไฟไอโนกาเซะโทยามะ
- สถานี: ฮิงาชินาเมริกาวะ – นาเมริกาวะ
รถไฟโทยามะจิโฮ
- สถานี: นากากาซูมิ – นิชิกาซูมิ – นิชินาเมริกาวะ – นากานาเมริกาวะ – นาเมริกาวะ – ฮามากาซูมิ – ฮายัตสึกิกาซูมิ – เอ็ตจูนากามูระ
ทางหลวง
[แก้]สถานที่ที่น่าสนใจในท้องถิ่น
[แก้]
พิพิธภัณฑ์หมึกหิ่งห้อยแห่งเดียวในโลกเปิดทำการเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1998 เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการศึกษาเกี่ยวกับหมึกหิ่งห้อย
เมืองพี่น้อง
[แก้]นครนาเมริกาวะมีเมืองพี่น้องหลายแห่ง ได้แก่
นครโคโมโระ จังหวัดนางาโนะ ตั้งแต่ ค.ศ. 1974
เมืงโทโยโกโระ ฮกไกโด ตั้งแต่ ค.ศ. 1984
นครนาซูชิโอบาระ จังหวัดโทจิงิ ตั้งแต่ ค.ศ. 1996
ชอมเบิร์ก รัฐอิลลินอย สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 1997
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 "人口移動調査" [การสำรวจการย้ายถิ่นประชากร]. จังหวัดโทยามะ (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 6 เมษายน 2025.
- 1 2 3 地域別・年齢別人口|滑川市 [ข้อมูลประชากรจำแนกตามภูมิภาคและอายุ (รูปแบบ CSV อัปเดตทุกเดือนมกราคม เมษายน และตุลาคม)]. นครนามาริกาวะ (ภาษาญี่ปุ่น).
- ↑ สถิติอย่างเป็นทางการจากหน้าแรก (ในภาษาญี่ปุ่น)
- ↑ ข้อมูลภูมิอากาศนาเมริกาวะ
- ↑ สถิติประชากรนาเมริกาวะ
- ↑ จำนวนประชากรนครนาเมริกาวะ ค.ศ. 2021
- ↑ จำนวนประชากรนครนาเมริกาวะ ค.ศ. 2022
- ↑ จำนวนประชากรนครนาเมริกาวะ ค.ศ. 2023
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- เว็บไซต์ทางการของนครนาเมริกาวะ (ในภาษาญี่ปุ่น)
