นามะช็อกโกแลต

นามะช็อกโกแลต

นามะช็อกโกแลต (ญี่ปุ่น: 生チョコレート; โรมาจิ: nama chokorēto) เป็นช็อกโกแลตชนิดหนึ่งที่ทำโดยการผสมครีมและเหล้าลงในแป้งช็อกโกแลต เพื่อให้เกิดเนื้อสัมผัสที่นุ่มนวล

นามะช็อกโกแลตถูกคิดค้นในปี 1988 โดยมาซาคาซึ โคบายาชิ ซึ่งเป็นเจ้าของและหัวหน้าคนครัว ของร้านขนมญี่ปุ่น ซิลส์มาเรีย ร้านนี้เปิดดำเนินการมาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 1982 และในขณะนั้นได้จำหน่ายช็อกโกแลตทรัฟเฟิลขนาดพอดีคำประมาณ 40 ชนิด โคบายาชิเสนอความคิดเรื่อง "การป้อนอาหารผู้คนด้วยเนื้อในของทรัฟเฟิล" และด้วยการปรับประเภทของช็อกโกแลตและครีมที่ใช้ รวมถึงความแข็งและความหนืด เขาจึงสามารถสร้างต้นแบบของ "นามะช็อกโกแลต" ขึ้นมาได้สำเร็จ โคบายาชิไม่ได้จดสิทธิบัตรผลิตภัณฑ์ของเขา แต่เผยแพร่สูตรแทนเพื่อเผยแพร่ในวงกว้าง

คณะกรรมการการค้าที่เป็นธรรมของญี่ปุ่นได้ให้คำจำกัดความของนามะช็อกโกแลตไว้ใน "ประมวลกฎหมายการแข่งขันที่เป็นธรรมสำหรับการติดฉลากผลิตภัณฑ์ช็อกโกแลต" ว่าเป็นผลิตภัณฑ์ช็อกโกแลต (ที่ใช้แป้งช็อกโกแลต 40% หรือมากกว่าตามน้ำหนัก) ที่มีครีม 10% หรือมากกว่าตามน้ำหนักและน้ำ 10% หรือมากกว่า (รวมทั้งน้ำที่อยู่ในครีม) ตามน้ำหนัก

นามะช็อกโกแลตเป็นขนมที่ถูกพัฒนาและดัดแปลงมาเฉพาะในญี่ปุ่นเท่านั้น จึงไม่เป็นที่นิยมในต่างประเทศ แม้ว่าจะคล้ายกับช็อกโกแลตกานัชตรงที่ทำโดยการเติมครีมสดลงในช็อกโกแลต แต่จริง ๆ แล้วกานัชมักใช้เป็นส่วนผสมของขนมหวานอื่น ๆ และนามะช็อกโกแลตอาจมองได้ว่าเป็น "กานัชที่ดัดแปลงให้รับประทานต่างหากได้" ขนมกานัชที่รู้จักกันในชื่อว่า Pavé de Genève เป็นขนมเฉพาะของเมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และมักถูกเรียกว่า "นามะช็อกโกแลต" ในญี่ปุ่น