ข้ามไปเนื้อหา

ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ
เกิด1 ธันวาคม พ.ศ. 2477
เสียชีวิต19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 (87 ปี)
คู่สมรสยุพิน นาคสุริยะ
อาชีพนักร้อง พิธีกร นักแสดง นักพากย์
ปีที่แสดงพ.ศ. 2501 - 2565
ผลงานเด่นพิธีกรรายการ "นาทีทอง" และ "ประตูดวง"
โทรทัศน์ทองคำพ.ศ. 2537 - นักพากย์ยอดเยี่ยม
เมขลาพ.ศ. 2538 - พิธีกรโทรทัศน์ยอดเยี่ยม

ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ (12 ธันวาคม พ.ศ. 2477 - 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565) นักร้อง พิธีกรรายการโทรทัศน์ นักแสดง นักพากย์ มีผลงานที่น่าจดจำ คือเป็นพิธีกรรายการ "นาทีทอง" และ "ประตูดวง" รายการที่มีผู้ชมสูงสุดทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

ประวัติ

[แก้]

ธรรมรัตน์ จบการศึกษาจากโรงเรียนเพาะช่าง สาขาจิตรกรรม รุ่นเดียวกับสุเทพ วงศ์กำแหง ศิลปินแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2499 และเรียนต่อคณะเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รุ่นเดียวกับนายสมัคร สุนทรเวช อดีตนายกรัฐมนตรีและกำธร สุวรรณปิยะศิริ พร้อมกับรับราชการกระทรวงศึกษาธิการ และสมัครเป็นนักร้องกับชาลี อินทรวิจิตร

ธรรมรัตน์ รับราชการเป็นครูอยู่ 5 ปี จึงลาออกมาเป็นโฆษก ที่สถานีวิทยุ วปถ.1 (วิทยุทหารสื่อสารประจำถิ่น) กรมการทหารสื่อสาร และสมัครสอบเข้าเป็นผู้ดำเนินรายการ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 (ช่อง 7 ขาวดำในอดีต)เมื่อ พ.ศ. 2507 และไปเป็นผู้ช่วยพิธีกรรายการป็อปท็อป ทางช่อง 5 ซึ่งมี พ.อ.การุณ เก่งระดมยิง เป็นพิธีกร

ธรรมรัตน์ ได้รับคัดเลือกเป็นผู้ดำเนินรายการทางช่อง 7 เป็นอันดับหนึ่งด้วยน้ำเสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์และมีท่าทางเป็นธรรมชาติ มีหน้าที่ทั้งเป็นผู้พากย์หนัง พากย์รายการมวย พูดโฆษณาสินค้า เป็นโฆษกการตัดสินรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ในขณะเดียวกันก็ยังเป็นนักร้อง และจัดรายการพิพิธภัณฑ์ดารา และรายการเพลงสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2517

ธรรมรัตน์ ได้เป็นพิธีกรรายการเกมโชว์ "นาทีทอง" ช่วงเที่ยงวันอาทิตย์ และ "ประตูดวง" ช่วงเย็นวันอาทิตย์ แทนอาคม มกรานนท์ พิธีกรคนเดิมที่ได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา ทั้งสองรายการเป็นรายการที่มียอดผู้ชมสูงสุด และสร้างชื่อเสียงให้กับเขาเป็นอย่างมาก

ธรรมรัตน์ ลาออกจากช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2528 เพื่อไปทำงานการเมืองกับกลุ่มรวมพลังของพลตรีจำลอง ศรีเมือง ลงสมัคร ส.ก.เขตลาดพร้าว 2 สมัย โดยในสมัยที่สองได้ดำรงตำแหน่งรองประธานสภา กทม.คนที่ 1

ธรรมรัตน์ ได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขานักพากย์ยอดเยี่ยม จากผลงานพากย์หนังชุด บิ๊กซินีม่า ทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2537 และรับรางวัลพิธีกรโทรทัศน์ยอดเยี่ยม รางวัลเมขลาในปี พ.ศ. 2538 จากรายการ 20 คำถาม จากนั้นจึงเลิกผลิตรายการโทรทัศน์และเลิกเล่นการเมือง หันไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ จบการศึกษาในปี พ.ศ. 2541 จากนั้นจึงออกตระเวนเดินสายร้องเพลง และจัดรายการวิทยุภาคภาษาไทยที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา

จากนั้นในปี พ.ศ. 2543 และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ในวันที่ 4 มีนาคม ใน กทม.ด้วย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ธรรมรัตน์ เดินทางกลับมาใช้ชีวิตในประเทศไทย ก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ชื่อ เอเชียน วิชั่น แชนแนล และยังรับงานพากย์ภาพยนตร์ และร้องเพลง

ชีวิตส่วนตัว ธรรมรัตน์สมรสกับยุพิน นาคสุริยะ มีบุตรธิดาคือปวันรัตน์ นาคสุริยะ นักแสดงและพิธีกร รวมถึงฉัตรชัย นาคสุริยะ ผู้กำกับละครโทรทัศน์ชื่อดัง

ธรรมรัตน์เสียชีวิตจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 เวลา 04:00 น. โดยมีพิธีฌาปนกิจศพทันทีในวันเดียวกัน เวลา 13:00 น. ที่วัดภาณุรังษี เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร[1]

รายการโทรทัศน์

[แก้]
  • ประตูดวง
  • 20 คำถาม
  • นาทีทอง

ผลงานการแสดงภาพยนตร์

[แก้]
  • เทวดาเดินดิน (2519) รับบท
  • เมืองขอทาน (ขี้กลากคอนกรีต) (2521) รับบท เจ้าชมพู่
  • อะไรกันวะ (2521) (รับเชิญ)
  • สัญชาตญาณโหด (2522)
  • น.ส. เย็นฤดี (2526) รับบท โฆษก
  • สวัสดีคุณนาย (2527) (รับเชิญ)
  • อีแต๋น ไอเลิฟยู (2527) (รับเชิญ)
  • นักเพลงผู้ยิ่งใหญ่ (2527) รับบท ธรรมรัตน์ (รับเชิญ)
  • ตุ๊กตาทองหลังโลงศพ (2530)
  • ล่าระเบิดเมือง (2542) รับบท อธิบดีกรมตำรวจ
  • สุริโยไท (2544) รับบท พระสุนทรสงคราม
  • The Legend of Suriyothai (2546) รับบท พระสุนทรสงคราม

ผลงานละครโทรทัศน์

[แก้]
  • ชาวเขื่อน ช่อง 7 (2524)
  • ปมรักนวลฉวี ช่องไอทีวี (2546)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "ปิดฉาก นักแสดง-พิธีกรชั้นครู "ธรรมรัตน์ นาคสุริยะ" โควิดคร่าชีวิต วัย 87 ปี". พีพีทีวี. 2022-02-19. สืบค้นเมื่อ 2022-02-19.{{cite web}}: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
  2. ↑ ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๐๙ ตอนที่ ๑๕๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๙, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๕
  3. ↑ ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๐๗ ตอนที่ ๒๔๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๓