เทือกเขาสันกาลาคีรี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ทิวเขาสันกาลาคีรี)
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สันกาลาคีรี
Titiwangsa Range
Banjaran titiwangsa2.jpg
จุดสูงสุด
ยอด กูนุงกอร์บู
ความสูง
เหนือระดับน้ำทะเล
2,183 เมตร (7,162 ฟุต)
ข้อมูลเชิงขนาด
ยาว 480 กม. (298 ไมล์) NW/SE
กว้าง 120 กม. (75 ไมล์) NE/SW
ชื่อ
ชื่อท้องถิ่น ตีตีวังซา, เบอซาร์
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ประเทศ  มาเลเซีย และ  ไทย
พิกัดเทือกเขา 5°58′12″N 101°19′37″E / 5.9699°N 101.3269°E / 5.9699; 101.3269พิกัดภูมิศาสตร์: 5°58′12″N 101°19′37″E / 5.9699°N 101.3269°E / 5.9699; 101.3269
เทือกเขา เทือกเขาตะนาวศรี
ติดต่อกับ ไทย-มาเลเซีย
ข้อมูลทางธรณีวิทยา
อายุหิน ยุคเพอร์เมียน, ยุคไทรแอสซิก
ประเภทหิน หินแกรนิต, หินปูน

เทือกเขาสันกาลาคีรี หรือภาษามลายูเรียกว่า บันจารันตีตีวังซา (มลายู: Banjaran Titiwangsa, بنجرن تيتيوڠسا) หรือ บันจารันเบอซาร์ (Banjaran Besar) เป็นเทือกเขาที่กั้นพรมแดนประเทศไทยกับประเทศมาเลเซียเกือบตลอดทั้งแนว ทอดตัวในแนวตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ โดยเริ่มต้นจากเขตแดนจังหวัดสตูลกับมาเลเซีย ทอดตัวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเส้นกั้นเขตแดนระหว่างจังหวัดสงขลา จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส กับมาเลเซีย เทือกเขานี้ยังมีแนวเข้าไปในประเทศมาเลเซียด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาสันกาลาคีรี คือ กูนุงโกร์บู (Gunung Korbu) อยู่ในเขตรัฐเประก์ของมาเลเซีย

ที่มาของชื่อ[แก้]

ชื่อ สันกาลาคีรี หมายถึง "ภูเขาอันเป็นที่สิงสถิตของพระอิศวร"[1] ซึ่งคำว่า สัน หรือ สัง เป็นคำในภาษามลายู อันมีความหมายว่า เทพเจ้า กับคำว่า กาลา เป็นคำสันสกฤต แปลว่าพระอิศวร[1]

บ้างว่าชื่อ สันกาลาคีรี อาจจะมาจากคำว่า สาครา หรือ สาคร ที่หมายถึง ทะเลหรือมหาสมุทร และคำว่า คีรี ที่หมายถึง ภูเขา รวมกันจะมีความหมายว่า "ภูเขาที่ใกล้ทะเลหรือมหาสมุทร"[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 ประพนธ์ เรืองณรงค์. "บทผนวกเกียรติยศ". ใน รัฐปัตตานีใน "ศรีวิชัย" เก่าแก่กว่ารัฐสุโขทัยในประวัติศาสตร์. สุจิตต์ วงษ์เทศ (บรรณาธิการ). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:มติชน. 2547, หน้า 357