ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51 marker
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว:2,055 กิโลเมตร[2] (1,277 ไมล์)
ใช้งาน:11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926 (1926-11-11)[1] – ปัจจุบัน
ทางแยกที่สำคัญ
ปลายทิศใต้: US 61 ใน ลาปลาซ ลุยเซียนา
 
ปลายทิศเหนือ: US 2 ทางเหนือของ เฮอร์ลีย์ วิสคอนซิน
ตำแหน่งที่ตั้ง
รัฐ:ลุยเซียนา มิสซิสซิปปี เทนเนสซี เคนทักกี อิลลินอยส์ วิสคอนซิน
ระบบทางหลวง

ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51 (อังกฤษ: U.S. Route 51 หรือ US 51) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวเหนือ–ใต้สายหลัก ระยะทาง 1,286 ไมล์ (2,070 กิโลเมตร) จากชานเมืองทางตะวันตกของนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ไปจนถึงพรมแดนรัฐวิสคอนซินรัฐมิชิแกน ระยะทางส่วนใหญ่ของทางหลวงสายนี้ในรัฐอิลลินอยส์และตอนใต้ของรัฐวิสคอนซินนั้นมีเส้นทางวิ่งขนานไปกับอินเตอร์สเตต 39 รวมทั้งมีเส้นทางซ้อนกันด้วย และเส้นนี้ในหลาย ๆ รัฐก็ยังขนานไปกับทางรถไฟกลางอิลลินอยส์ (Illinois Central Railroad) อีกด้วย ปลายทางทิศเหนือของทางหลวงสายนี้อยู่ระหว่างเมืองเฮอร์ลีย์ รัฐวิสคอนซิน และเมืองไอร์ออนวูด รัฐมิชิแกน บริเวณทางแยกต่างระดับรูปทรัมเป็ตบนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 ส่วนปลายทางทิศใต้อยู่ที่ลาปลาซ รัฐลุยเซียนา บนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 61

ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51 ปรากฎในเพลงโฟล์กซองชื่อ "ไฮเวย์ฟิฟตีวันบลูส์" (Highway 51 Blues) ของเคอร์ติส โจนส์ และฉบับคัฟเวอร์ของบ็อบ ดิลลัน ในอัลบั้มที่มีชื่อเดียวกันกับเขา นอกจากนี้ วงดนตรีที่ชื่อนอร์ทมิสซิสซิปปีออลสตาส์ยังได้นำหมายเลขทางหลวงสายนี้มาเป็นชื่ออัลบั้ม ฟิฟตีวันแฟนทอม (51 Phantom)

ในเมืองเมมฟิส ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51 ตั้งแต่แยกกับถนนเซาท์พาร์กเวย์อีสต์ลงไปทางใต้ ได้มีการเปลี่ยนชื่อจากถนนเบลเลอวู (Bellevue Boulevard) ไปเป็นถนนชื่อเอลวิส เพรสลีย์

ภาพ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Bureau of Public Roads & American Association of State Highway Officials (November 11, 1926). United States System of Highways Adopted for Uniform Marking by the American Association of State Highway Officials (Map). 1:7,000,000. Washington, DC: United States Geological Survey. OCLC 32889555. สืบค้นเมื่อ December 6, 2016 – โดยทาง University of North Texas Libraries.
  2. "U.S. Route Number Database". American Association of State Highway and Transportation Officials. December 2009. สืบค้นเมื่อ December 6, 2016.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]