ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 marker
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 เน้นด้วยสีแดง
ข้อมูลของเส้นทาง
ความยาว:4,138 กิโลเมตร[2] (2,571 ไมล์)
ใช้งาน:11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926[1] – ปัจจุบัน
ช่วงตะวันตก
ความยาว:3,399 กิโลเมตร[2] (2,112 ไมล์)
ปลายทิศ ตต.: I-5 ใน Everett, WA
ทางแยก
ที่สำคัญ:
ปลายทิศ ตอ.: I-75 ใน St. Ignace, MI
ช่วงตะวันออก
ความยาว:740 กิโลเมตร[2] (460 ไมล์)
ปลายทิศ ตต.: US 11 ใน Rouses Point, NY
ทางแยก
ที่สำคัญ:
ปลายทิศ ตอ.: I-95 ใน Houlton, ME
ระบบทางหลวง

ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 (อังกฤษ: U.S. Route 2 หรือ U.S. Highway 2 ย่อเป็น US 2) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก-ตะวันตก มีระยะทาง 2,571 ไมล์ (4,138 กิโลเมตร) มีเส้นทางพาดผ่านบนทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา ทางหลวงหมายเลข 2 ประกอบไปด้วยเส้นทางสองช่วง ซึ่งทั้งสองเชื่อมต่อกันด้วยทางหลวงทางตอนใต้ของประเทศแคนาดา ทางหลวงสายนี้จะไม่เหมือนกับทางหลวงสายอื่น ๆ การที่ตัดการเชื่อมต่อแยกออกเป็นส่วนก็เพราะว่าจะไปซ้อนทับกับระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต ทั้งสองช่วงของทางหลวงหมายเลข 2 นี้ได้รับการออกแบบให้แยกออกจากกันตามแผนทางหลวงปี ค.ศ. 1926

เส้นทางช่วงตะวันตกของทางหลวงหมายเลข 2 มีปลายทางทิศตะวันตกที่อินเตอร์สเตต 5 ทางหลวงรัฐวอชิงตันหมายเลข 529 (ถนนเมเปิล) ในเมืองเอเวอเรตต์ รัฐวอชิงตัน และปลายทางทิศตะวันออกที่อินเตอร์สเตต 75 ในเมืองเซนต์อิกเนซ รัฐมิชิแกน ส่วนเส้นทางช่วงตะวันออกของทางหลวงหมายเลข 2 มีปลายทางทิศตะวันตกที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 ในเราเซสพอยต์ รัฐนิวยอร์ก และปลายทางทิศตะวันออกที่อินเตอร์สเตต 95 ในเมืองโฮลตัน รัฐเมน

จากหมายเลขทางหลวงบอกได้ว่า ทางหลวงเส้นนี้เป็นทางหลวงสหรัฐแนวตะวันออก-ตะวันตกที่อยู่เหนือสุด และมีหมายเลขเป็นเลขน้อยที่สุด โดยจะไม่กำหนดให้เป็นหมายเลข 0 เนื่องจากต้องการหลีกเลี่ยงชื่อ ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 0[3] ช่วงที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 2 ผ่านนิวอิงแลนด์ จะสามารถเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า ทางหลวงนิวอิงแลนด์หมายเลข 15 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางหลวงนิวอิงแลนด์[a]

หมายเหตุ[แก้]

  1. A detailed account of the distinctive features of Route 2 as an old road through scenic cities, towns, and villages may be found in [4]

อ้างอิง[แก้]

  1. Weingroff, Richard F. (January 9, 2009). "From Names to Numbers: The Origins of the U.S. Numbered Highway System". Federal Highway Administration. สืบค้นเมื่อ April 21, 2009.
  2. 2.0 2.1 2.2 Droz, Robert V. (June 1, 2010). "Sequential List with Termini and Lengths in Miles". US Highways From US 1 to US 830. สืบค้นเมื่อ June 6, 2010.แม่แบบ:Self-published source
  3. "Ask the Rambler: What Is The Longest Road in the United States?". Federal Highway Administration. December 29, 2008. สืบค้นเมื่อ April 14, 2009.
  4. MacKinnon, Robert (2014) U.S. Route2-Canada Too. Bloomington, IN

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]